แผนซ้อนแผนของสองสามีภรรยา

เสียงเหล็กกระทบกันเบาหวิวท่ามกลางความมืดมิดของเรือนครัวหลังน้อย ไม่ใช่เสียงของโจรผู้ร้ายที่บุกรุกเข้ามาเพื่อปล้นชิงทรัพย์สินเงินทอง แต่เป็นเสียงของ "ความตาย" ที่ถูกส่งตรงมาจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง หลินว่านหลิวย่อกายลงต่ำหลังเตาไฟ ดึงสติและประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคมราوهاพยัคฆ์ซุ่มล่าเหยื่อ ในมิติลับคลังแสงอาหารของนางเวลานี้ไม่ได้มีเพียงวัตถุดิบชั้นเลิศสำหรับทำเงิน แต่ยังมี "อาวุธลับ" ที่นางเตรียมไว้ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้โดยเฉพาะ "พวกมันเข้ามาถึงเขตชายป่าด้านหลังเรือนแล้วค่ะพี่เฟิงหลิน" ว่านหลิวเอ่ยกระซิบเบาหวิวผ่านความมืด น้ำเสียงราบเรียบจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม จ้าวเฟิงหลินที่ยืนซุ่มอยู่เงียบๆ ในมุมมืดอีกด้านของห้องครัว ขยับกายเข้าหาภรรยาร่างบางอย่างเงียบกริบราวกับเงาสะท้อน ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารฉายประกายอำมหิตวับวาม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำลังถือขวดแก้วบรรจุผงสมุนไพรพิเศษไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของสามีช่วยขับไล่ความหนาวยะเยือกของยามวิกาลให้มลายหายไปสิ้น "ปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่เองค่ะ เจ้าพวกสุนัขรับใช้ที่กล้าส่งมาลองดีกับเมียข้า วันนี้พวกมันจะได้รู้ซึ้งถึงนรกบนดิน" เฟิงหลินกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม สันจมูกโด่งคมก้มลงสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนจากซอกคอระหงของภรรยา แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ยังไม่วายแอบฉวยโอกาสคลั่งรักจนว่านหลิวต้องค้อนขวับให้วงใหญ่ "เวลานี้ยังจะมาทำเป็นเล่นอีกนะคะ! ถ้าแผนการพังเพราะความเจ้าเล่ห์ของคุณ คืนนี้อย่าหวังจะได้แตะต้องตัวฉันแม้แต่ปลายนิ้วเลยค่ะ" ว่านหลิวเอ็ดเบาๆ พลางหยิกเอวสอบของสามีอย่างหมั่นไส้ เฟิงหลินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความตึงเครียดภายนอกราวกับถูกละลายหายไปจนหมดสิ้นด้วยบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวระหว่างสองสามีภรรยา แต่พริบตาเดียว แววตานักรบก็กลับมาเฉียบคมดุดันดังเดิมเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบย่างเข้ามาใกล้ประตูเรือนครัว แอ๊ด... บานประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออกช้าๆ อย่างระมัดระวัง เงาดำทะมึนสามร่างก้าวล้ำเข้ามาภายในพื้นที่ของเรือนครัว กลิ่นอายสังหารคละคลุ้งปะปนมากับกลิ่นสาบป่า มือสังหารมืออาชีพทั้งสามนายเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบและเงียบเชียบ พวกมันถูกฝึกมาเพื่อปลิดชีพเป้าหมายโดยไม่ให้มีเสียงเล็ดลอด ทว่าพวกมันกลับไม่รู้เลยว่า กำลังเดินเหยียบย่างเข้าสู่ "กับดักมรณะ" ที่สองสามีภรรยาบรรจงจัดเตรียมไว้ต้อนรับอย่างอบอุ่น "แยกย้าย ค้นหาเป้าหมายให้เจอแล้วจัดการทันที นายท่านสั่งว่าต้องเอาหัวกลับไป" เสียงแหบพร่ากระซิบสั่งการกันเบาๆ ทว่าในวินาทีที่ก้าวเข้ามาลึกถึงกลางห้องครัว จู่ๆ กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างก็ลอยเข้าจมูกของมือสังหารทั้งสาม ทันทีที่สูดดมเข้าไป ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งและคล่องแคล่วกลับเกิดอาการชาหนึบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว "อึ๥...นี่มันกลิ่นอะไร..." หัวหน้าชุดมือสังหารเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันพยายามจะชักกระบี่ออกจากฝัก ทว่าเรียวแรงทั้งหมดกลับมลายหายไปในพริบตา พรึบ! แสงไฟจากคบเพลิงที่ถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็วสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งเรือนครัว เผยให้เห็นภาพของหญิงสาวในชุดเรียบง่ายแต่ยืนถือกระบะไม้ด้วยท่าทางสง่างาม ด้านข้างมีบุรุษร่างสูงใหญ่มั่นคงยืนกอดอกมองพวกมันด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ยินดีต้อนรับสู่ครัวของตระกูลจ้าวค่ะ แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน" หลินว่านหลิวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากกลับทำให้มือสังหารรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับตกนรกทั้งเป็น "แก... นังสารเลว..." มือสังหารคนหนึ่งพยายามฝืนสังสาระกัดฟันพุ่งตัวเข้าหาว่านหลิวด้วยเฮือกสุดท้ายของเรี่ยวแรง ทว่ามีหรือที่จ้าวเฟิงหลินจะยอมให้แมลงน่ารำคาญเข้าใกล้ดวงใจของตน ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาเดียว ฝ่ามือหนาก็คว้าเข้าที่คอเสื้อของมือสังหารคนนั้นแล้วเหวี่ยงกระแทกกับพื้นเรือนครัวอย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ปิดฉากการต่อสู้ที่แทบจะไม่เรียกว่าการต่อสู้ด้วยซ้ำ "ภรรยาข้าบอกแล้วว่าให้เป็นแขก อย่าเสียมารยาทกระโตกกระتاกสิครับ" เฟิงหลินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาดุดันน่ากลัวจนอีกสองคนที่เหลือไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ว่านหลิวเดินเข้าไปใกล้ร่างที่นอนหมดสภาพบนพื้น นางย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายเท้าเขี่ยปลายกระบี่ของมือสังหารอย่างไม่แยแส ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจเครื่องแต่งกายและสัญลักษณ์ลับที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าของพวกมัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฝีมือระดับนี้... น่าจะมาจากสำนักมือสังหารเงาโลหิตในเมืองหลวงสินะคะ? ดูท่าทางคนเบื้องหลังคงจะร้อนใจมาก ถึงได้ส่งสุนัขรับชั้นต่ำเช่นพวกท่านมาเดินเข้ากองไฟด้วยตัวเองแบบนี้" ว่านหลิวเอ่ยวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับมีดโกน มือสังหารหัวหน้ากลุ่มกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจและหวาดกลัว "แก... รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าพวกเราจะมา?" "ตั้งแต่ตอนที่พวกท่านแอบดักฟังอยู่ที่ตลาดมืดแล้วค่ะ" ว่านหลิวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อาหารที่ข้าขายในวันนี้ ข้าจงใจใส่ 'ผงกลิ่นสวรรค์' เอาไว้ เป็นยาสมุนไพรพิเศษจากมิติลับของข้าเองค่ะ ต่อให้พวกท่านจะเป็นยอดฝีมือมาจากไหน แต่ถ้าได้กลิ่นอายอาหารที่ผสมผงนี้เข้าไป รับรองว่าภายในรัศมีสามลี้ เรี่ยวแรงทั้งหมดจะค่อยๆ สลายกลายเป็นอัมพาตชั่วคราว... ข้าแค่เดินตามกลิ่นเหงื่อและกลิ่นอายประหลาดที่พวกท่านพยายามปกปิดมาถึงที่นี่ ก็รู้แล้วว่าพวกท่านคือแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟด้วยความสมัครใจ" คำตอบของนางทำให้มือสังหารทั้งสามถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความสิ้นหวัง พวกมันไม่เคยคิดเลยว่า เหยื่อที่ตนได้รับมอบหมายให้มาปลิดชีพ จะกลายเป็นปีศาจสาวสมองเพชรที่ตลบหลังพวกมันได้อย่างเจ็บแสบถึงเพียงนี้ เฟิงหลินเดินเข้าไปโอบไหล่บางของภรรยาเข้ามาแนบชิด สายตาคมกราบมองเชลยทั้งสามด้วยความรังเกียจ "แล้วทีนี้ เราควรจะจัดการกับ 'แขก' เหล่านี้อย่างไรดีล่ะครับยอดดวงใจของพี่? จะส่งให้ทางการ หรือจะส่งศพพวกมันกลับไปให้คนที่จ้างวานได้นอนไม่หลับเล่นดี?" ว่านหลิวเอียงคอมองเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสะสวย แต่มันกลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบยิ่งกว่าเดิม "ส่งศพกลับไปมันน่าเบื่อเกินไปค่ะ..." ว่านหลิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงหวานใสเอ่ยประโยคต่อมาด้วยความเด็ดขาดและเลือดเย็น "...เราจะส่งพวกมันกลับไปพร้อมกับ 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ที่ปรุงจากฝีมือฉันเอง รับรองว่าคนสั่งการจะต้องประทับใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับไปอีกหลายเดือนเลยล่ะค่ะ" ทว่าในจังหวะที่ว่านหลิวและเฟิงหลินกำลังจะลงมือจัดการขั้นเด็ดขาดกับเชลยทั้งสาม จู่ๆ เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดนอกหน้าต่างเรือนครัว พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ช่างเป็นแผนการที่แยบยลและงดงามเสียจริง... สมคำร่ำลือจริงๆ นะแม่นางหลิว" ว่านหลิวและเฟิงหลินชะงักกุนพริบตา ทั้งคู่หันขวับไปมองยังทิศทางของต้นเสียงพร้อมกันด้วยแววตาที่หรี่แคบลงทันที บุคคลที่ปรากฏตัวขึ้นในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่เพียงแต่หลบเลี่ยงประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของอดีตนายพรานอย่างเฟิงหลินได้ แต่ท่าทีของเขายังเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องใบหน้าของแขกยามวิกาลผู้นั้น เผยให้เห็นรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้หัวใจของคนอ่านต้องหยุดเต้นไปชั่วขณะ! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความสนุกสนานและฟินจิกหมอนมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ! (กระท่อมไผ่ริมธาร)