มื้ออาหารฉลองชัยชนะเหนือศัตรู

คราบเขม่าสีดำบนปลายดาบเหล็กกล้าสะท้อนแสงจันทร์ยามวิกาลให้เห็นเป็นประกายวาววับ บรรยากาศรอบเรือนไม้ไผ่เงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าการปะทะกันเมื่อครู่เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง หากแต่กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามสายลมยามดึกนั้น กลับเป็นเครื่องยืนยันความจริงอันโหดร้ายว่า มือสังหารเดนตายที่ตระกูลใหญ่ส่งมา... ไม่มีโอกาสได้กลับไปรายงานนายเหนือหัวอีกแล้ว หลินว่านหลิวใช้ปลายนิ้วเรียวปัดเศษฝุ่นที่เปื้อนตามชายเสื้อสายบัวของตนเองอย่างไม่แยแส ดวงตาคู่คมกวาดมองร่างไร้ลมหายใจสามร่างที่นอนระเกะระラคพื้นดินหน้าลานบ้านด้วยแววตาเรียเฉย สมองเพชรของนางกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงเบื้องหลังของพวกมัน การที่กล้าส่งคนระดับนี้มากลางดึก แสดงว่าหมากกระดานนี้เริ่มเดินไปสู่จุดที่น่าเบื่อหน่ายเต็มทีแล้ว “คนพวกนั้นคงคิดว่าเราเป็นแค่สองสามีภรรยาชาวไร่ที่ยอมให้ขยี้ได้ตามใจชอบสินะคะ” ว่านหลิวเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของนางเจือแววเย้ยหยันเล็กน้อย จ้าวเฟิงหลินเก็บดาบยาวเข้าฝักด้วยท่าทางนิ่งสงบ ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในทันที ดวงตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นยามเผชิญหน้ากับศัตรู กลับทอประกายอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใยเมื่อทอดมองภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่ยังคงสะอาดสะอ้านของนางขึ้นมาพลิกดูสำรวจอย่างละเอียด ราวกับกลัวว่านางจะบอบช้ำแม้เพียงปลายนิ้ว “เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในใจของหญิงสาว “ท่านพรานดูถูกฝีมือภรรยาเกินไปแล้วนะคะ” ว่านหลิวอมยิ้มบางๆ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความมั่นใจ “ระดับข้า หากต้องพลาดท่าให้พวกสวะปลายแถวเหล่านี้ มีหวังคงต้องเอาปี๊บคลุมหัวไปเกิดใหม่แล้วค่ะ อีกอย่าง... ในมิติลับของข้ายังมีของเล่นอีกหลายชนิดที่ยังไม่ได้เอาออกมาทดลองเลยนะคะ” เฟิงหลินอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบาๆ ด้วยความเอ็นดูระคนโล่งอก สามีเช่นเขาไม่เคยหวาดกลัวอันตรายภายนอกเลยสักนิด หากแต่ทุกครั้งที่มีคนคิดจะทำร้ายภรรชาตัวน้อยผู้นี้ ความมืดมนในก้นบึ้งจิตใจที่เคยถูกกดไว้สมัยเป็นนายทหารมักจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเสมอ โชคดีที่ในโลกใบนี้... เขามีหลินว่านหลิวคอยเหนี่ยวรั้งหัวใจเอาไว้ “จัดการความเรียบร้อยตรงนี้เสร็จแล้ว พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ” ว่านหลิวกล่าวเปลี่ยนบรรยากาศ นางไม่อยากเอาความตายของคนไร้ค่าเหล่านี้มาทำลายค่ำคืนอันแสนสงบ “คืนนี้ข้าจะแสดงฝีมือทำมื้อค่ำฉลองชัยชนะให้ท่านเอง รับรองว่าอร่อยจนท่านต้องลืมไม่ลงเลยทีเดียว” สิ้นคำพูดของนาง ร่างทั้งสองก็หายวับไปจากลานดินหน้าบ้าน เข้าสู่ความเงียบสงบและปลอดภัยภายใน “มิติลับคลังแสงอาหาร” ทันที พริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนจากค่ำคืนอันหนาวเหน็บกลายเป็นห้องครัวทันสมัยผสมผสานกลิ่นอายธรรมชาติที่หอมกรุ่น แสงไฟนวลตาจากตะเกียงแก้วส่องกระทบเคาน์เตอร์หินอ่อนสะอาดเอี่ยม เครื่องครัวสเตนเลสเงาวับเรียงรายเป็นระเบียบ และที่สำคัญคือตู้เย็นอัจฉริยะที่บรรจุวัตถุดิบชั้นเลิศจากทั่วทุกมุมโลกไว้อย่างครบครัน ว่านหลิวสลัดคราบภรรยาผู้เย็นชาทิ้งไปชั่วพริบตา ตอนนี้เชฟมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดได้กลับมาครองพื้นที่ของตัวเองแล้ว รอยยิ้มมุ่งมั่นปรากฏบนใบหน้าหวาน นางหยิบผ้ากันเปื้อนสีครีมลายดอกไม้ออกมาสวม ผูกโบว์ด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหันไปสั่งการสามีรูปหล่อที่ยืนมองนางด้วยสายตาคลั่งรักไม่ยอมวางตา “ท่านพี่ ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคะ? ไปล้างมือแล้วมาช่วยข้าหั่นเห็ดหอมสดกับหมูสามชั้นตุ๋นยาจีนเดี๋ยวนี้เลยนะะคะ วันนี้เราจะทำ ‘หมูสามชั้นผัดพริกแห้งสไตล์เสฉวนสูตรพิเศษ’ และ ‘ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าพันปี’ เพื่อบำรุงกำลังกันหน่อยค่ะ” “รับบัญชาฮูหยินครับ” เฟิงหลินยิ้มรับด้วยความเต็มใจ ชายหนุ่มร่างกำยำเดินเข้ามาล้างมือที่อ่างล้างจานอัตโนมัติอย่างว่าง่าย บทบาทนายพรานผู้ดุดันน่าเกรงขามเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสามีผู้แสนดีที่พร้อมจะทำตามคำสั่งของภรรยาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง บรรยากาศในมิติลับอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่น เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะเบาๆ และบทสนทนาหยอกล้อกันระหว่างคนทั้งสอง ว่านหลิวโชว์ลีลาการควงตะหลิวและโยกย้ายวัตถุดิบอย่างเชี่ยวชาญ กลิ่นหอมฉุนของพริกเสฉวนและเครื่องเทศคั่วจนหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว กระทะเหล็กก้นลึกส่งเสียงซู่ซ่าชวนให้ท้องร้อง น้ำซอสสีเข้มข้นเคลือบชิ้นหมูสามชั้นที่ตุ๋นจนนุ่มละมุนลิ้น สีสันของอาหารบนจานดูน่ารับประทานจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือฝีมือมนุษย์ ไม่นานนัก อาหารเลิศรสสี่อย่างก็ถูกลำเลียงมาวางไว้บนโต๊ะอาหารไม้สนกลิ่นหอมกรุ่น ขายาวของโต๊ะถูกจัดเตรียมไว้กลางสนามหญ้าจำลองในมิติลับ ที่ซึ่งล้อมรอบด้วยทุ่งดอกไม้เรืองแสงและสายธารใสสะอาดไหลเอื่อยๆ แสงดาวจำลองบนท้องฟ้ายามค่ำคืนทอประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงาม ว่านหลิวรินสุราชั้นดีใส่จอกหยกเขียวส่งให้สามี ก่อนจะรินให้ตัวเองจอกหนึ่ง นางยกจอกขึ้นชนกับจอกของเขาเบาๆ “แด่ชัยชนะของเรา... และแด่พวกโง่เง่าที่คิดจะมาลองดีกับเราค่ะ” ว่านหลิวกล่าวด้วยรอยยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายซุกซน “แด่ฮูหยินผู้เก่งกาจของกระผมครับ” เฟิงหลินสบตานึงลึกซึ้ง ดื่มสุราในจอกรวดเดียวหมด แล้วจึงเอื้อมมือไปคีบชิ้นหมูสามชั้นตุ๋นรสเลิศป้อนให้ภรรยาถึงปาก รสชาติความหวานกลมกล่อมของเนื้อหมูที่ละลายในปากผสานกับความเผ็ดร้อนกำลังดีของเครื่องเทศ ทำให้ว่านหลิวต้องหลับตาพริ้มด้วยความฟิน นางเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข ใบหน้าหวานแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยด้วยฤทธิ์สุราและบรรยากาศที่เป็นใจ ความเหนื่อยล้าจากการถูกปองร้ายเมื่อครู่ถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซ่านลึกถึงขั้วหัวใจ ทั้งคู่พูดคุย หัวเราะ และดื่มด่ำกับมื้ออาหารค่ำอย่างมีความสุข เคมีหวานละมุนระหว่างนายพรานหนุ่มผู้คลั่งรักกับเชฟสาวสมองเพชรแผ่ซ่านอบอวลไปทั่วพื้นที่ จนกระทั่งมื้ออาหารดำเนินมาถึงช่วงท้าย ว่านหลิวเอนกายพิงอกแกร่งของสามีที่โอบกอดนางไว้จากด้านหลัง สายตาทอดมองออกไปที่ผืนน้ำใสสะอาดในมิติลับอย่างเพลิดเพลิน ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันแสนหวานกำลังโอบอุ้มคนทั้งคู่ไว้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติลับที่เงียบหายไปนานนับเดือนก็ดังขึ้นกังวานในหัวของว่านหลิว *[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับสูง กำลังพยายามเจาะทะลวงเขตแดนสิทธิ์ของมิติลับจากภายนอก...]* *[คำเตือน: ผู้บุกรุกรายนี้ไม่ได้มาจากตระกูลเดิมของท่าน และไม่ใช่กลุ่มมือสังหารเมื่อครู่นี้... แต่เป็น "บุคคลจากเบื้องบน" ที่ถือครองกุญแจมิติลับอีกครึ่งหนึ่ง!] * ว่านหลิวตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มบนริมฝีปากค้างเติ่งในทันที สมองเพชรของนางหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง กุญแจมิติลับอีกครึ่งหนึ่งงั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไรในเมื่อนางคือผู้ครอบครองมันแต่เพียงผู้เดียวมาโดยตลอด! เฟิงหลินสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างของภรรยา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจเหยี่ยวในเสี้ยววินาที มือหนากระชับดาบข้างกายแน่นโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่ว่านหลิวจะได้เอ่ยปากพูดอะไร แสงสว่างวาบสีทองอันเจิดจ้าก็พุ่งทะลวงผ่านกำแพงมิติลับเข้ามาอย่างไร้การป้องกัน พร้อมกับร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมโบราณปักลายมังกรทองสลับซับซ้อน ที่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาท่ามกลางกลีบดอกไม้เรืองแสงที่ร่วงหล่น... และน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันมหาศาลก็เอ่ยขึ้นว่า “ตามหาตัวตั้งนาน... ที่แท้เจ้าก็มาหลบซ่อนอยู่ที่นี่เองหรอกหรือ ‘องค์หญิงผู้พลัดถิ่น’ แห่งแคว้นหลิน?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความสนุกสนานและฟินจิกหมอนมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ! (กระท่อมไผ่ริมธาร)