ควบตำแหน่งชนะเลิศอันดับหนึ่ง

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กกล้าดัง *เกรียงกราด* ราวกับท่วงทำนองแห่งชัยชนะที่ถูกบรรเลงขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของลานประชันฝีมืออาหารประจำปี สายตาของคณะกรรมการทั้งเจ็ดท่าน รวมถึงฝูงชนนับร้อยที่เบียดเสียดกันอยู่รอบลานกว้าง ต่างจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยอาการ “ค้างเติ่ง” ชนิดที่เรียกว่าลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ บนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา เมนู “เต้าหู้แปดเซียนราดซอสหม่าล่าสมุนไพรป่า” ของหลินว่านหลิวไม่ได้มีดีแค่หน้าตาที่จัดวางอย่างประณีตบรรจงราวกับงานศิลปะชั้น สูง แต่ไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมซับซ้อนของพริกเสฉวนคั่วไฟอ่อน รากผักชีป่า และความหวานเค็มกลมกล่อมจากน้ำซุปกระดูกเคี่ยวข้ามคืนต่างหาก ที่กำลังแผ่ขยายอานุภาพสะกดจิตคนทั้งลานจนแทบไม่มีใครกล้าขยับตัว “นี่มัน… กลิ่นนี้มันคืออะไรกัน?” เฒ่าแก่ซุน ประธานกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิผู้ขึ้นชื่อเรื่องลิ้นทองคำและหาญกล้าปฏิเสธอาหารชาววังมานักต่อนัก ถึงกับพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อาจเก็บอาการ ว่านหลิวแย้มยิ้มบางๆ บนใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางหนาเตอะ ดวงตาคู่คมประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ นางยืนนิ่งสงบในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย ทว่ากลับมีรัศมีบางอย่างแผ่ออกมาข่มขวัญคู่แข่งอย่างตระกูลซ่งที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ฝั่งตรงข้าม “เชิญคณะกรรมการทุกท่านลิ้มลองได้เลยค่ะ” น้ำเสียงใสกังวานดังขึ้นอย่างสุภาพ ทว่าเด็ดเดี่ยวและทรงพลังพอที่จะดึงทุกคนให้หลุดจากภวังค์ เฒ่าแก่ซุนสูดลมหายใจเข้าลึกyเพื่อดึงสติ มือที่ถือตะเกียบไม้ไผ่สั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้น เขากดปลายตะเกียบคีบชิ้นเต้าหู้ที่ทอดจนผิวกรอบนอกนุ่มใน สีเหลืองทองอร่ามราดด้วยซอสสีอำพันเข้มข้นเข้าปากอย่างระมัดระวัง *กรุบ… ละมุน…* เสียงผิวเต้าหู้บางกรอบแตกตัวในปาก ตามด้วยสัมผัสเนียนนุ่มดุจแพรไหมของเนื้อเต้าหู้ถั่วเหลืองคั้นสดจากมิติลับ ที่ผสานเข้ากับรสชาติเผ็ดร้อนกำลังดีของหม่าล่าและความหวานล้ำลึกจากน้ำซุปกระดูกสัตว์ป่าที่จ้าวเฟิงหลินสามีหนุ่มเป็นคนล่ามาให้ ความเผ็ดชาปลายลิ้นไม่ได้ทำลายต่อมรับรส แต่กลับไปกระตุ้นให้ต่อมน้ำลายทำงานอย่างบ้าคลั่ง รสชาติทั้งเค็ม เผ็ด หอม หวาน กลมกล่อม วิ่งพล่านไปทั่วโพรงปากราวกับมังกรทะยานขึ้นสู่ฟ้า แปะ… แปะ… แปะ… เฒ่าแก่ซุนวางตะเกียบลงช้าๆ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งในรสชาติที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับสิบปี เขาหันไปพยักหน้าให้กับกรรมการอีกหกท่านด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยอมจำนนอย่างราบคาบ “ยอดเยี่ยม… ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!” เฒ่าแก่ซุนตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนข้าวของสะเทือน “เนื้อเต้าหู้เนียนนุ่มไร้ที่ติ ซอสราดมีความซับซ้อน กลมกล่อม ลึกล้ำ ชนิดที่ข้าไม่เคยลิ้มรสจากที่ไหนมาก่อนในชีวิต!” เสียงฮือฮาระเบิดขึ้นทันทีราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด ฝูงชนที่เคยรอดูความฉิบหายของหญิงสาวบ้านนอกต่างอ้าปากค้าง บรรดาชาวบ้านที่เคยถูกพวกตระกูลซ่งเป่าหูเริ่มส่งเสียงแซ่ซ้องก้องกานต์ ชื่อของหลินว่านหลิวถูกตะโกนเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความทึ่ง ในมุมหนึ่งของลานกว้าง จ้าวเฟิงหลินยืนกอดอกพิงเสาไม้ด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามวิสัย ทว่าดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วหนานั้นกลับทอประกายความภาคภูมิใจและคลั่งรักภรรยาจนแทบปิดไม่มิด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยยามเห็นร่างบางของภรรยาโค้งตัวรับคำชมอย่างสง่างาม *‘ภรรยาของข้า… เก่งกาจที่สุดในใต้หล้า’* ชายหนุ่มคิดในใจด้วยความหมั่นเขี้ยว อยากจะดึงตัวมากอดให้หายเหนื่อยเสียเดี๋ยวนี้ “ผู้ชนะการประชันฝีมือการทำอาหารประจำปีนี้… ได้แก่ หลินว่านหลิว!” สิ้นเสียงประกาศก้องของนายอำเภอ ถ้วยรางวัลเกียรติยศและป้ายทองคำสลักตัวอักษร “เชฟมือหนึ่งแห่งปี” ก็ถูกส่งมอบให้ถึงมือของหญิงสาว ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราวและสายตาริษยาจนร้อนผ่าวของซ่งฮูหยินที่ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อแทบปริ ว่านหลิวรับป้ายทองคำมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก นางกวาดสายตามองกลุ่มญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่หน้าดำคร่ำเครียดสลับกับซีดเผือด การคว้ามงกุฎแชมป์ในวันนี้ไม่ใช่แค่การชนะการแข่งขัน แต่มันคือการประกาศศักดาให้คนพวกนั้นรู้ว่า “หลินว่านหลิว” ผู้นี้ ไม่ใช่หมูในอวยให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกำลังดังสนั่น ทันใดนั้นเอง… เสียงฝีือก้าวหนักหน่วงและเสียงเกือกม้ารัวเร็วก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าทางเข้าตลาด หอบเอาฝุ่นตลบอบอวลและบรรยากาศอันตึงเครียดกดดันจนทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียว บุรุษในชุดเกราะทหารยศสูงผู้หนึ่ง ก้าวลงจากหลังม้าสีดำสนิทด้วยท่าทางเร่งร้อน ใบหน้าคมคายมีรอยแผลเป็นจางๆ เผยให้เห็นรังสีอำมหิตที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน เขากวาดสายตาดุจเหยี่ยวไปทั่วลาน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของจ้าวเฟิงหลิน แล้วตะโกนเสียงดังลั่นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน “แม่ทัพจ้าว! เกิดเรื่องใหญ่ที่ชายแดนแล้ว! ฝ่าบาทมีราชโองการด่วนที่สุด ให้ท่านกลับไปรับตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์บูรพา ณ บัดนี้!” ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานกว้างในเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนใบหน้าของว่านหลิวแข็งค้างลงทันทีเมื่อสบตากับสามีที่หันมามองนางด้วยแววตาซับซ้อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ!