มิติลับเบิกทางและคลังแสงอาหาร

"หากพวกท่านยังกล้าก้าวล่วงเข้ามาในเขตกระท่อมหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าหลินว่านหลิวคนนี้ใจร้ายก็แล้วกัน!" เสียงตบโต๊ะไม้สนเก่าๆ ดังลั่นสะท้อนไปทั่วห้องโถงคับแคบ สตรีร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีซีดจางจ้องมองกลุ่มญาติสามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อด้วยแววตาดุจคมมีดน้ำแข็ง ลี่ซื่อ ป้าสะใภ้ตัวแสบผู้มีใบหน้าอวบอูมจากการรีดไถชาวบ้าน แค่นเสียงหัวเราะเยาะหยันอย่างไม่เกรงกลัว นางกอดอกมองหลินว่านหลิวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "โอ๊ะๆ ดูวาจาของแม่นางรองผู้นี้เข้าสิ ปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาแล้วสินะ! สามีเจ้าบาดเจ็บปางตายอยู่บนเขา ใกล้จะเป็นคนพิการไร้ค่าอยู่รอมร่อ เจ้ายังมีหน้ามาไล่ญาติผู้ใหญ่เช่นพวกข้าหรือ? เอาสัญญาแบ่งแยกครอบครัวมานี่! ทรัพย์สินที่เหลืออยู่ ข้าจะยึดไปใช้หนี้แทนพวกเจ้าเอง!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นเลือด หลินว่านหลิวแค่นยิ้มหยันในใจ สมองเพชรของเชฟมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว โชคดีเหลือเกินที่วิญญาณของเธอยังไม่ทันแตกดับ แถมยังพ่วงเอาระบบ "มิติลับคลังแสงอาหาร" ติดตัวข้ามภพมาด้วย "หนี้สินอันใดกัน ข้ากับสามีไม่เคยติดเงินตระกูลหลี่แม้แต่แปะเดียว ไสหัวออกไปให้พ้น!" ว่านหลิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ออกมาจากตัวนางโดยไม่รู้ตัว จนลี่ซื่อถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ "จำไว้! วันนี้พวกเจ้ากล้ามาปล้นบ้านข้า วันหน้า... ข้าจะเอาคืนพวกเจ้าเป็นร้อยเท่า!" ปัง! ประตูไม้ถูกกระแทกปิดใส่หน้ากลุ่มญาติจอมะเร็งร้ายอย่างแรงจนฝุ่นตลบ เสียงด่าทอสาปแช่งดังแว่วมาจากนอกรั้ว แต่หลินว่านหลิวหาได้ใส่ใจไม่ นางหันหลังกลับมาพิงบานประตู พร้อมกับผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างโล่งอก ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนใสๆ ก้องกังวานขึ้นในห้วงความคิดของนาง *[ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะกดดันขั้นวิกฤต ระบบมิติลับคลังแสงอาหาร ปลดล็อกสมบูรณ์ 100%]* วูบ—! พริบตาเดียว ร่างของหลินว่านหลิวก็ถูกดึงดูดเข้ามาสู่พื้นที่สีขาวสะอาดตา กลิ่นอายของความทันสมัยและความหอมหวานของวัตถุดิบชั้นเลิศลอยอบอวลเตะจมูก เบื้องหน้าของนางคือห้องครัวสเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียมที่สว่างไสว ตู้เย็นอัจฉริยะขนาดยักษ์ ชั้นวางเครื่องเทศหายากจากทั่วทุกมุมโลก และเตาแม่เหล็กไฟฟ้าพลังงานสูงที่พร้อมใช้งาน "สวรรค์... นี่มันความฝันใช่ไหม?" ว่านหลิวอุทานออกมาด้วยความตื่นตะลึง มือเรียวบางสัมผัสกับเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ ความรู้สึกสมจริงนี้ยืนยันชัดเจนว่านางไม่ได้คิดไปเอง ในมิติลับแห่งนี้ เวลาถูกหยุดนิ่งไว้ นางสามารถหยิบจับอะไรก็ได้ตามใจชอบ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้นของเชฟผู้กระหายในการสร้างสรรค์ผลงาน สตรีทสมองเพชรอย่างนางย่อมรู้ดีว่า ในยุคสมัยที่ฝอดแฝนและยากจนข้นแค้นเช่นนี้ "อาหาร" คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการพลิกชีวิต และเป็นทุนรอนชั้นดีในการตบหน้าพวกคนโลภ ว่านหลิวเดินตรงไปยังตู้เย็นอัจฉริยะ นางกวาดสายตาเลือกวัตถุดิบอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ "เนื้อหมูสามชั้นติดมันลายหินอ่อน เนื้อวัวตุ๋นพรีเมียม เห็ดหอมป่าตากแห้ง พริกแห้งหอมกลิ่นควัน ขิงแก่สดๆ และโสมภูเขาอายุนับร้อยปี..." รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของสตรีสาว นางเลือกกระทะเหล็กหล่อโบราณที่อยู่ในโซนอุปกรณ์ครัวพื้นบ้านของมิติ เพื่อให้กลิ่นอายของอาหารเข้ากับยุคสมัยนี้มากที่สุด แต่เทคนิคและไฟที่ใช้จะเป็นความลับระดับโลกที่ไม่มีใครเทียบได้ ฉ่า—! เสียงน้ำมันหมูร้อนๆ กระทบกับขิงและกระเทียมเจียวส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวในมิติ กลิ่นหอมอันเย้ายวนของซีอิ๊วขาวหมักบ่มพิเศษ น้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนเป็นคาราเมลสีอำพัน และเครื่องเทศจีนนานาชนิดผสมผสานกันอย่างลงตัว ว่านหลิวตวัดตะหลิวด้วยความคล่องแคล่ว ท่วงท่าการผัดเคี่ยวเนื้อหมูสามชั้นในหม้อดินเผาช่างงดงามราวกับศิลปินกำลังรังสรรค์ภาพวาด ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม หม้อตุ๋นยาจีนผสมหมูสามชั้นน้ำแดงก็เดือดปุดๆ กลิ่นหอมหวานของเนื้อนุ่มละลายในปากลอยทะลุผ่านมิติลับออกมาอบอวลอยู่ทั่วกระท่อมไม้ไผ่หลังน้อยภายนอก ในขณะเดียวกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดนายพรานเก่าขาดวิ่นของ จ้าวเฟิงหลิน ผู้เป็นสามี ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูกระท่อมพอดี หลังจากที่เขาต้องทนพิษบาดแผลกลับลงมาจากป่าลึกด้วยความยากลำบาก ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาและไร้ซึ่งประกายความหวัง กะพริบถี่ๆ ด้วยความฉงน กลิ่นหอมอะไรกัน...? มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมล้ำลึกที่กระตุ้นต่อมรับรสและปลุกเร้าสัญชาตญาณการมีชีวิตรอดในตัวบุรุษหนุ่มให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วร่างถูกปัดเป่าให้เลือนหายไปชั่วขณะด้วยเพียงกลิ่นหอมนี้กลิ่นเดียว ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสน ภรรยาตัวน้อยที่เคยหวาดกลัวและเอาแต่ร้องไห้กระซิกๆ คนนั้น... เหตุใดวันนี้จึงสร้างกลิ่นหอมประหลาดที่สะเทือนไปถึงวิญญาณเช่นนี้ได้เล่า? แอด... เสียงไม้เก่าๆ ลั่นเอี๊ยดอาร์ดเบาๆ เมื่อบานประตูถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างระหงของหลินว่านหลิวที่เดินถือถาดไม้ ซึ่งมีชามกระเบื้องเคลือบลายครามบรรจุอาหารส่งควันฉุยสีขาวนวลออกมา พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปาก นางส่งสายตาแพรวพราวให้สามีหนุ่มผู้กำลังยืนตะลึงงันราวกับถูกมนต์สะกด "กลับมาพอดีเลยค่ะสามี..." ว่านหลิวเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นชามอาหารส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปตรงหน้าเขา "มากินข้าวกันเถอะค่ะ... แล้วเราค่อยมาคุยกันว่า คืนนี้เราจะจัดการกับพวกสุนัขจิ้งจอกหน้าบ้านอย่างไรดี" จ้าวเฟิงหลินมองหน้าภรรยา ดวงตาคมเข้มฉายแววระคนแปลกใจและลึกล้ำอย่างบอกไม่ถูก มือหนายื่นออกไปหมายจะรับชามอาหาร แต่ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนขอบชามนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักอึ้งจำนวนมากก็ดังสนั่นก้องมาจากนอกรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูดังโครมครามราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำเข้ามา! "หลินว่านหลิว! นังสารเลว เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เจ้ากล้าดียังไงมาไล่ตบตีคนตระกูลหลี่ของพวกเรา!" เสียงแผดร้องของลี่ซื่อดังแหลมสูงด้วยความแค้นเคือง พร้อมกับเสียงพังประตูที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนโครงสร้างไม้ไผ่สั่นสะเทือนไปทั้งหลัง ว่านหลิวหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ นางค่อยๆ วางชามอาหารลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ตอนนี้แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีได้ตื่นขึ้นเต็มตัวแล้ว... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านมา ณ ที่นี้นะคะ