เชฟสมองเพชรตื่นในร่างหญิงสาวอาภัพ

"ถ้าพวกท่านยังก้าวเท้าเข้ามาในเขตเรือนของข้าอีกเพียงก้าวเดียว อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตวาดกร้าวที่แฝงไปด้วยพลังกดดันอันน่าประหลาดดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอัปชื้นของดินโคลนและเศษฟางในกระท่อมหลังน้อยที่โยกเยกทุกครั้งยามลมพัดผ่าน หลินว่านหลิวในร่างระหงที่เพิ่งผ่านพ้นความตายมาหมาดๆ ยืนขวางประตูห้องครัวไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังแพขนตางอนงาม ร่างของหญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วน ผู้สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีตุ่นๆ ชะงักก้าง นางคือ "แม่เฒ่าเฉิน" หรือป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและมือยาวในหมู่บ้านตระกูลจ้าว ดวงตาเล็กหยีของนางกวาดมองข้าวของในห้องครัวที่แทบไม่มีอะไรเหลือ ก่อนจะแค่นوهเสียงหึในลำคอด้วยความดูแคลน "โอho! นังตัวดี ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าไล่ป้าสะใภ้คนนี้แล้วหรือ? อาหารแห้งในไหกับแป้งสาลีก้นถุงนั่น แกเก็บไว้ก็มีแต่จะเน่าเสียสู้เอามาให้ลูกพี่ลูกน้องของแกที่กำลังจะสอบจอหงวนในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าไม่ดีกว่าหรือ อีกอย่าง... สามีพิการใกล้ตายของแกก็ใกล้จะหมดลมอยู่รอมร่อ เก็บเสบียงไว้ก็เปล่าประโยชน์!" แม่เฒ่าเฉินเชิดหน้าขึ้นอย่างลำพองใจ มือหยาบกร้านเอื้อมไปหมายจะคว้าไหใส่แป้งสาลีใบสุดท้ายที่วางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ในโลกก่อน หลินว่านหลิวคือเชฟระดับปรมาจารย์ผู้ครอบครอง "สมองเพชร" และความจำเลิศล้ำ สามารถคำนวณต้นทุน กำไร และส่วนผสมของอาหารนับพันเมนูได้ภายในเสี้ยววินาที นางผ่านการฟาดฟันในวงการอาหารไฮโซมานักต่อนัก มีหรือที่ผู้หญิงบ้านนอกไร้ยางอายคนนี้จะมาลูบคมนางได้! ว่านหลิวไม่รอช้า นางก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้ง *เพียะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วกระท่อมผุพัง แม่เฒ่าเฉินเซถลอยหลังไปหลายก้าว มือข้างหนึ่งกุมแก้มที่บวมเป่งขึ้นเป็นรอยนิ้วมือสีแดงสด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลน "แก... แกกล้าตบข้าเรอะ นังสารเลว!" "ข้าตบเพราะสั่งสอนคนที่ไม่มีมารยาทและไม่รู้จักเคารพความเป็นเจ้าของของผู้อื่นอย่างไรล่ะเจ้าคะ" ว่านหลิวแย้มยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มนั้นงดงามราวดอกไม้พิษ ทว่ากลับทำให้คนที่มองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก "บ้านหลังนี้และเสบียงทุกเม็ด ข้ากับสามีหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่ใช่ทานมาจากเศษทานของใคร หากท่านยังกล้าแตะต้องของในเรือนข้าแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะไปประกาศให้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านได้รู้ว่า ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้มีคุณธรรมสูงส่ง แท้จริงแล้วแอบขโมยแม้กระทั่งข้าวต้มก้นหม้อของคนป่วยใกล้ตายอย่างไรบ้าง!" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมราวดาบอาบยาพิษ ทำให้สีหน้าของแม่เฒ่าเฉินเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับขาว นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ แต่ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก เพราะรู้ดีว่าชื่อเสียงในหมู่บ้านคือสิ่งที่ตระกูลเฉินรักยิ่งกว่าชีพ "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี!" แม่เฒ่าเฉินกัดฟันกรอด ถลึงตาใส่ด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีออกไปจากบริเวณเรือนอย่างหัวเสีย เมื่อร่างของป้าสะใภ้ตัวแสบลับสายตาไปแล้ว ลมหายใจที่อั้นไว้ของว่านหลิวจึงผ่อนออกมาเบาๆ นางทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับ สมองเพชรของนางกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัว ร่างนี้มีชื่อแซ่เดียวกับนาง บิดามารดาเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก ถูกญาติฝ่ายพ่อขายให้มาแต่งงานกับ "จ้าวเฟิงหลิน" นายพรานหนุ่มผู้เงียบขรึมและมีข่าวลือว่าดุร้าย เพื่อแลกกับสินสอดพะยุงฐานะครอบครัวตระกูลจ้าวที่กำลังตกอับ เดิมทีเจ้าของร่างเดิมอ่อนแอ ขี้ขลาด และยอมให้คนในตระกูลสามีรังแกมาตลอด จนกระทั่งตรอมใจตาย และเป็นนางที่ทะลุมิติเข้ามาแทนที่ *ติ๊ง!* [ระบบ 'คลังแสงอาหารสตรีทสมองเพชร' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] เสียงใสๆ ดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับปรากฏหน้าจอโปร่งแสงสีทองเรืองรองลอยอยู่เบื้องหน้า ในนั้นเต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศ เครื่องปรุงรสจากทั่วทุกมุมโลก และสูตรอาหารระดับตำนานนับหมื่นรายการที่ถูกล็อกไว้ รอเพียงเงื่อนไขในการปลดล็อกด้วยแต้มความพึงพอใจและยอดขาย ว่านหลิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มอย่างพึงพอใจ "หึ... มีมิติลับคลังแสงอาหาร มีสมองเพชรติดตัว และมีสามีเป็นนายพรานงั้นหรือ? เช่นนั้นชีวิตใหม่ในยุคโบราณนี้ ต่อให้ต้องลุยไฟหรือลุยน้ำ ข้า 'หลินว่านหลิว' คนนี้ก็จะใช้ฝีมือปลายจวักและความฉลาดสร้างความมั่งคั่งให้ดู!" นางลุกขึ้นยืนด้วยความกระตือรือร้น กลิ่นอายของความสโลว์ไลฟ์ที่ผสมผสานกับการเอาคืนพวกหน้าเลือดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่นางยังไม่ทันได้สำรวจมิติลับให้ละเอียดถี่ถ้วน เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม ร่างสูงใหญ่ในชุดหนัง สัตว์เซอร์ซ่าบดบังแสงยามบ่ายจนเกิดเงาทอดทอดทับร่างของนาง จ้าวเฟิงหลิน... สามีในนามที่นางแทบไม่เคยพูดคุยด้วย ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกราบดุจพญาอินทรีย์กวาดมองร่องรอยความวุ่นวายภายในห้องครัว ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่รอยแดงจางๆ บนแก้มของภรรยาตัวน้อย บรรยากาศรอบตัวของนายพรานหนุ่มเปลี่ยนไปในทันที ความเย็นชาและดุดันแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบกายคล้ายจะลดอุณหภูมิลงหลายองศา จ้าวเฟิงหลินขยับริมฝีปากหนา เอמהเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินกระทบกันในลำคอด้วยความหงุดหงิดปนเป็นห่วงที่ซ่อนไว้ "ใครมันกล้า... มาเหยียบบนเรือนของเรา?" กระท่อมไผ่ริมธารขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางบทแรกไปกับหลินว่านหลิวด้วยนะคะ