อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่ฉัน!

"แกช่วยเอาหน้าออกไปไกลๆ จากจอคอมฉันเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เฮดว้ากหน้ามึน!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์จนนักศึกษาโต๊ะข้างๆ ถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมามอง แต่คนที่ถูกโวยใส่กลับไม่ได้มีความสะทกสะท้านเลยสักนิด ร่างสูงใหญ่ของ 'เหนือ' เฮดว้ากหน้านิ่งประจำคณะกลับขยับใบหน้าเข้ามาใกล้หน้าจอโน้ตบุ๊กของ 'ตะวัน' มากขึ้นไปอีก จนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มนุ่มที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห จากข้อความเจ้ากรรมของ 'จอมทัพ' ตัวแสบที่ทิ้งระเบิดไว้ในแชตกลุ่มเมื่อคืนเรื่องภาพหลุดคู่รักป้ายแดงกับเจ้าแมวส้มตัวอ้วนกลมอย่าง 'เจ้ากะทิ' ยังไม่ทันจางหาย วันนี้ตัวต้นเรื่องอย่างเหนือก็ลามปามมาถึงโลกความเป็นจริงด้วยการเนียนมานั่งประกบข้างเขาตั้งแต่คาบเช้าจนถึงตอนนี้ "ดูอะไรอยู่ หน้าเครียดเชียว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามติดตลก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบสายตาคู่สวยชำเลืองมองหน้าจอที่มีโค้ดโปรแกรมรันอยู่เต็มพรืด ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่ใบหน้าบึ้งตึงของคนข้างๆ แทน "ไม่ได้ดูอะไรทั้งนั้นแหละ! ถอยไปเลยนะ นายไม่มีงานมีการทำหรือไง ถึงมานั่งเกาะแกะฉันอยู่ได้" ตะวันย่นจมูกใส่ พยายามใช้มือผลักไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่แรงน้อยนิดของเขากลับทำอะไรคนตัวโตกว่าไม่ได้เลย เหนือไวกว่าคว้าข้อมือบางเอาไว้หลวมๆ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นน้อยๆ นั่นแหละที่ทำให้หัวใจของตะวันเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ให้ตายสิ... ผู้ชายอะไร หน้าดุเป็นยักษ์วัดแจ้งเวลาอยู่ในลานว้าก แต่พออยู่ใกล้กันสองต่อสองทีไร ชอบทำสายตาเจ้าเล่ห์อบอุ่นใส่ทุกที แพ้ทางชะมัดเลยไอ้ท่าทางแบบนี้! "งานมี... แต่มองหน้าเธอแล้วเพลินกว่า" *โครมคราม!* เหมือนมีเสียงระเบิดย่อมๆ ดังขึ้นในหัวของตะวัน สมองประมวลผลคำว่า 'เพลินกว่า' วนซ้ำไปซ้ำมาจนหน้าผากเนียนร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู นี่มันมุกเสี่ยวอะไรวะเนี่ย! คนอย่างไอ้เหนือ เฮดว้ากผู้เคร่งขรึมและไร้มนุษยสัมพันธ์ในตำนานกลายร่างเป็นพวกหยอดคำหวานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! "พ...พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย เลี่ยนเป็นบ้า ขนลุกหมดแล้วนะ!" ตะวันรีบดึงมือกลับแล้วยกสองข้างขึ้นลูบแขนตัวเองทำท่าทางประกอบว่าขนลุกซู่จริงๆ ทั้งที่ความจริงแล้วหัวใจข้างซ้ายกำลังเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงไปด้วย เหนือหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูทุ้มนุ่มและมีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ "เขินก็บอกว่าเขิน ทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อน ตะวัน... แก้มแดงหมดแล้วนะนั่น" "ใครเขิน! ใครเขินไม่มี๊! ตาฝาดแล้วไอ้พี่เหนือ!" หนุ่มวิศวะปีสองเสียงสูงปรี๊ด รีบยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองทั้งสองข้างทันทีเมื่อรู้ตัวว่าโดนจับไต๋ได้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มกวนประสาทที่ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น ตะวันก็ยิ่งอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดจากตัวของเหนือลอยเข้ามาแตะจมูกทุกครั้งที่เขยิบเข้ามาใกล้ ตะวันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกริบที่มองมามันไม่ได้มีความดุร้ายเหมือนตอนตรวจระเบียบเชียร์เลยสักนิด แต่มันเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คนถูกมองหายใจไม่ทั่วท้อง "เลิกมองฉันแบบนี้สักทีได้ไหมวะ..." ตะวันพึมพำเสียงเบาลงอย่างคนหมดฤทธิ์ ดวงตากลมโตหลบวูบลงมองโต๊ะไม้แทนที่จะสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ "เดี๋ยวฉันก็ต่อยคว่ำกลางห้องสมุดซะหรอก" "ต่อยดิ... ถ้าต่อยแล้วหายเขิน" เหนือยังคงลอยหน้าลอยตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมา1 ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของตะวันออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดที่ปลายนิ้วปัดผ่านผิวแก้มทำเอาตะวันแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน *ตึงตัง!* เสียงเก้าอี้ถูกลากถอยหลังอย่างแรงพร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่พุ่งพรวดเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคน จอมทัพเพื่อนรักตัวแสบยืนหายใจหอบฮืด สีหน้าตื่นตระหนกราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "ไอ้เหนือ! ไอ้ตะวัน! พวกแกสองคนรีบเปิดดูแท็บเลดข่าวของคณะด่วนเลยโวย!" จอมทัพตะโกนลั่นโดยไม่สนสายตาตำหนิจากบรรณารักษ์ห้องสมุด "ฉิบหายแล้ว... รูปเมื่อคืนวานที่มีไอ้กะทิหลุดไปในกลุ่มสาขา ตอนนี้มันหลุดไปเพจสโมสรนักศึกษาแล้วเว้ย แถมมีคนแชร์ต่อไปหน้าเพจมหา'ลัยเรียบร้อย!" ตะวันเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าเหนือทันที ในขณะที่เฮดว้ากหน้านิ่งหุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มดุขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของจอมทัพ "ประเด็นคือ... มีคนคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า *'นี่มันแฟนเก่าเด็กคณะบริหารที่เพิ่งเลิกกันไปนี่หว่า ทำไมตอนนี้มาอยู่กับเฮดว้ากได้วะ?'* แถมมีรูปแอบถ่ายตอนที่พวกแกเดินออกจากหอพักด้วยกันเมื่อเช้าแปะตามมาอีกสามรูปติด!" สมุดบันทึกสีน้ำตาลบันทึกไว้ว่า... บางครั้งความลับก็ไม่ได้ถูกเปิดเผยด้วยความตั้งใจ แต่ถูกขโมยออกไปจากสายตาของคนอื่นในเสี้ยววินาทีที่เราเผลอมีความสุขร่วมกันนะคะ --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้สมุดบันทึกเล่มนี้เสมอนะคะ