หมาใคร หมามัน (มั้ง?)

"บอกฉันทีว่านี่คือฝันร้าย... และเดี๋ยวตื่นมาฉันจะเจอตัวเองนอนน้ำลายยืดอยู่บนเตียงห้องตัวเอง!" เสียงโวยวายแหลมสูงของตะวันดังลั่นห้องรับแขกสไตล์มินิมอลแต่รกเรื้อไปด้วยลังพัสดุและชีทเรียน หนุ่มวิศวะปีสองในร่างที่... เอ่อ ถ้าส่องกระจกทีไรก็ยังอยากจะทุบกระจกทิ้งทุกที กำลังยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่หน้ากรงสุนัขพลาสติกขนาดกลาง ข้างในนั้น... สิ่งมีชีวิตขนฟูสีขาวอมครีม หน้าตาละม้ายคล้ายหมีปั๊กผสมหมามะพร้าว กำลังเอียงคอทำตาแป๋ว แลบลิ้นแผล่บใส่เขาอย่างอารมณ์ดี ไอ้กะทิ... หมาพันธุ์ปั๊กผสมเฟรนช์บูลด็อก หน้าตาหน้าเอ็นดูราวกับเอาศอกกระแทกหน้ามาสามรอบ แต่พลังงานชีวิตของมันอยู่ในระดับเดียวกับเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์! แชตสีเขียวในมือถือสั่นครืดจนเกือบหลุดมือ ข้อความจากไอ้เฮดว้ากหน้ามึนอย่าง 'เหนือ' เด้งขึ้นมาหน้าตาเฉย *(เหนือ)*: *ฝากกะทิด้วยนะตะวัน พอดีฉันต้องไปเคลียร์งานค่ายที่คณะยาวถึงค่ำ ข้าวเม็ดสีเหลืองอยู่ในถ้วยสีฟ้า น้ำเปลี่ยนให้มันด้วย ระวังอย่าให้มันแทะโซฟาหนังแท้... ถ้าโซฟาขาด เธอรู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น?* "ไอ้เหนือ! ไอ้หัวหน้าว้ากบ้าอำนาจ! นี่ฉันเป็นคนนะเว้ย ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก หรือบริการรับฝากสัตว์เลี้ยงเจ็ดสิบสองชั่วโมง!" ตะวันพ่นลมหายใจฟوتฟิตใส่หน้าจอ ก่อนจะนิ้วล็อกรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความแค้นเคือง *(ตะวัน)*: *เอาหมานายคืนไปเลยนะ! ห้องฉันแคบเท่ารูหนู แถมฉันต้องอ่านหนังสือสอบ ไม่ว่างมาเป็นทาสไอ้กะทิหรอกโว้ย! มาเอาไปเลยภายในสิบนาที ไม่งั้นฉันจะปล่อยมันวิ่งเล่นกลางถนนสายเอเชีย!* *(เหนือ)*: *ส่งสติ๊กเกอร์หมาทำหน้ากวนประสาท* *(เหนือ)*: *ตามใจสิ ถ้ากะทิเป็นอะไรไป ฉันอาจจะไม่มีสมาธิคุมเชียร์ปีหนึ่ง แล้วบังเอิญว่าสมุดเช็คชื่อกับพอยต์กิจกรรมทั้งหมด... มันอยู่ที่ฉันคนเดียวซะด้วยสิ ตะวันสุดสวย* "อี๋! ใครสุดสวยฟะ ไอ้โรคจิต!" ตะวันสบถกรี๊ดกร๊าดอยู่คนเดียวจนหน้าดำหน้าแดง กำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ แพ้ทางอีกแล้ว... เขาแพ้ทางไอ้บ้านี่ตลอด ไม่ว่าจะอยู่ในร่างไหนหรือสถานการณ์อะไร เหนือมักจะมีไม้ตายมาขู่ให้เขาต้องยอมจำนนเสมอ กริ๊ก! เสียงเปิดกรงดังขึ้นพร้อมกับเจ้ากะทิที่พุ่งพรวดออกมาจากกรงราวกับจรวดสเปซเอ็กซ์ มันกระโจนเข้าใส่ข้อเท้าของตะวันทันที พลางส่งเสียงเหง่งๆ ในลำคออย่างดีใจที่ได้อิสระ "เฮ้ย! ไอ้หมูตอน! อย่ามาเลียกางเกงนะเว้ย นั่นกางเกงแบรนด์เนม... โอเคๆ ยอมแล้ว อย่าข่วนรองเท้าผ้าใบคู่นั้นนะเฟ้ย!" ตะวันกระโดดโหยงเหยงหลบความกระตือรือร้นของเจ้ากะทิที่วิ่งวนรอบตัวราวกับเจอสมบัติล้ำค่า ความวุ่นวายระดับสתเทือนเลือนดินจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ผ่านไปสามชั่วโมงเต็ม... ห้องพักที่เคยสะอาดสะอ้าน (ในระดับหนึ่ง) บัดนี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ตุ๊กตาหมีแพนด้าของตะวันถูกลากไส้ทะลักไปกองอยู่กลางห้อง รองเท้าผ้าใบสลับข้างกันกระจัดกระจาย และที่แย่ที่สุดคือ เจ้ากะทิเกิดอาการคึกจัด วิ่งคาบชิ้นส่วนเสื้อช็อปตัวเก่งของเหนือหายเข้าไปใต้โซฟาตัวยาว "ไอ้กะทิ! คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ! ถ้านายทำให้เสื้อช็อปตัวนั้นขาดนะ ฉันจะเอาเธอไปทำเมนูหมูหันจริงๆ ด้วย!" ตะวันทิ้งตัวลงนอนหมอบกับพื้นห้อง เอาหน้าแนบกับพื้นปาร์เกต์พยายามเอื้อมมือควานหาเสื้อช็อปใต้โซฟา เนื้อตัวมอมแมม เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนผมเผ้ายุ่งเหิงไม่เป็นทรง ในจังหวะที่มือเรียวคว้าชายเสื้อช็อปสีรมดำเอาไว้ได้ และกำลังจะดึงมันออกมา แรงกระชากจากอีกฝั่งก็สวนกลับมาอย่างแรง ทำให้หน้าผากมนของตะวันโขกเข้ากับขาโต๊ะกาแฟเต็มรัก "โอ๊ย! เจ็บเป็นบ้าเลยวะ!" ตะวันร้องลั่น กุมหน้าผากตัวเองน้ำตาคลอเบ้า ขดตัวคุดคู้ด้วยความเจ็บปวด ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งก้องกังวาน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ตะวันสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองบานประตูด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว ใครมาตอนนี้วะ? หรือว่าไอ้เหนือจะทนคิดถึงหมา... เอ้ย คิดถึงงานไม่ไหวแล้วกลับมาทวงของคืน? แต่ก่อนที่ตะวันจะทันได้ลุกขึ้นไปเปิดประตู ลูกบิดประตูห้องก็ถูกบิดเปิดออกด้วยกุญแจสำรองที่เจ้าของห้องตัวจริง (ในร่างปัจจุบันของเขา) เคยให้ไว้ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ของ 'เหนือ' ก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสุขุม สายตาดุคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่เละตุ้มเป๊ะราวกับพายุทอร์นาโดถล่ม ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของตะวัน ซึ่งกำลังนั่งกุมหน้าผากแดงแจ๋ เนื้อตัวมอมแมม และมือข้างหนึ่งยังกำเสื้อช็อปของเขาแน่น เหนือชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างนึกเอ็นดูระคนขบขัน ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ ทิ้งตัวลงคุกเข่าลงตรงหน้าตะวันอย่างไม่ถือตัว มือใหญ่เอื้อมออกไปแตะเบาๆ ที่หน้าผากที่ขึ้นรอยแดงช้ำของตะวันโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว "ซุ่มซ่ามจริงนะเรา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบทอดมองลงมาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา ตะวันแข็งทื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีหมาบ้า ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่า แต่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเหนือที่เกลี่ยรอยแดงบนหน้าผากให้แผ่วเบานั้น กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะละลายหายไปตรงนั้น "อะ... ไอ้เหนือ นายเข้ามาทำไมเนี่ย! แล้วใครใช้ให้ใช้กุญแจสำรองเข้าห้องคนอื่นฮะ!" ตะวันละล่ำละลักโวยวายกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ มือบางพยายามปัดมือของอีกฝ่ายออกแต่ก็ไม่เป็นผล เหนือไม่ตอบ เขาเพียงแต่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังชิดริมหู "ก็เป็นห่วง... หมาน่ะนะ" เหนเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาแพรวพราวระยิบระยับมามองตรงๆ "หมายถึง... ทั้งสองตัวเลยนั่นแหละ" "ไอ้...!" ตะวันอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะรุกฆาตแบบไม่ทันตั้งตัวของคนตรงหน้า ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากด่ากราดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะ... ไม่ใช่เสียงแชตธรรมดา แต่เป็นหน้าจอโทรศัพท์ของเหนือที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมข้อความจาก 'จอมทัพ' ตัวชงประจำแก๊งที่ส่งรูปถ่ายระยะประชิดของพวกเขาตอนกำลังชุลมุนเมื่อครู่ พร้อมแคปชันเด็ดที่ทำให้ตะวันแทบอยากจะมุดดินหนี *(จอมทัพ)*: *อุ๊ย! ภาพหลุดคู่รักป้ายแดง เจ้ากะทิเป็นพยานรักสินะแบบนี้! ว่าแต่... เมื่อไหร่จะขอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการวะไอ้เหนือ?* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนหัวใจและเอ็นดูเจ้ากะทิไปด้วยกันนะคะ!