กฎ 5 ข้อที่ห้ามทำเด็ดขาด

"ถ้ามึงยังกล้าก้าวขาออกจากห้องนี้โดยไม่เซ็นชื่อรับทราบกฎเหล็ก... มึงเตรียมตัวไปแก้โปรเจกต์กับกูตัวต่อตัวที่ห้องเชียร์มืดๆ หลังคณะได้เลย ตะวัน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเจ้าเล่ห์นิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องสโมสรนักศึกษา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำลอยวนอยู่ในอากาศ ชวนให้คนที่กำลังยืนกอดอกพองลมหายใจฟึดฟัดรู้สึกหงุดหงิดจนแทบอยากจะระเบิดร่างเป็นโกโก้ครั้นช์ซะตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด ให้ตายเถอะพระเจ้า! ทำไมโลกมันถึงได้กลมและใจร้ายกับคนหน้าตาดีอย่างตะวันได้ขนาดนี้กันคะเนี่ย! จากเหตุการณ์สุดช็อกเมื่อวานที่สลับร่างกันอย่างไม่น่าเชื่อ วันนี้วิญญาณตัวแสบในร่างหนุ่มวิศวะปีสองอย่างฉัน (เอ๊ย! ตะวันคนนี้) ถึงกับต้องมานั่งกุมขมับอยู่ตรงหน้าไอนรกส่งมาเกิด... ไอ้พี่เหนือ เฮดว้ากสุดโหดประจำคณะที่ตอนนี้กำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้ากวนประสาทถือกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งแกว่งไปมาเหมือนมันเป็นคัมภีร์เทวดา "พี่เหนือ! พี่บ้าไปแล้วหรือไงวะ!" ฉัน—หรือก็คือตะวันในร่างตัวเอง (ที่ตอนนี้จิตวิญญาณข้างในคือฉันผู้เป็นเจ้าของสมุดบันทึกสีน้ำตาล... อะแฮ่ม! ไม่ใช่ละ ตะวันตัวจริงเสียงจริงนี่แหละค่ะที่กำลังสติแตก) ปรี่เข้าไปกระชากกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือหนาอย่างเหลืออด ดวงตากลมโตตวัดมองตัวอักษรที่ถูกปริ้นท์ออกมาด้วยฟอนต์ Cordia New ขนาด 16 ตัวหนาปึ้ก **"กฎเหล็ก 5 ข้อในยามที่เราต้องสลับร่างกันฉบับไอ้ต้าวตะวัน"** อ่านหัวข้อแล้วอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้ให้รู้แล้วรู้รอด! ไอ้บ้าเหนือ! ใครต้าวของแกฟระ! "อ่านให้มันดีๆ สิครับน้องตะวัน ข้อแรก... ห้ามทำหน้าหงุดหงิดใส่สาวๆ นิเทศน์เด็ดขาด เพราะเวลาน้องทำหน้าแบบนั้น หน้ามันจะยู่เหมือนปลาทูแม่กลองจนพี่เสียเรตติ้งหมด" เหนือยื่นหน้าเข้ามาใกล้ รอยยิ้มมุมปากร้ายกาจปรากฏขึ้นจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นพราวระยับราวกับกำลังสนุกสนานบนความพินาศของคนอื่น "นี่พี่! หน้าปลาทูอะไรของพี่วะ หน้าผมออกจะพรีเมียม! แล้วอีกอย่าง ผมจะทำหน้ายังไงมันก็เรื่องของผมป่ะวะ ร่างนั้นมันร่างผมนะเว้ย!" ฉันโวยวายบ้านแตก เสียงดังลั่นห้องจนจอมทัพที่นั่งไถมือถืออยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองพรวด "แฮ่ม... ใจเย็นๆ ครับคุณเพื่อนรัก ไอนกต่อ เอ๊ย! ไอ้เหนือมันก็แค่หวังดีกลัวเรตติ้งแกตกหรอกน่า" จอมทัพรีบกลั้วคอแล้วทำตัวเป็นตัวชงระดับตำนานตามสไตล์ "ว่าแต่กฎข้อต่อไปคืออะไรวะไอ้เหนือ น่าสนใจดีว่ะ ขอดูหน่อยดิ" เหนือปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าฉันที่ตอนนี้หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธจัด มือหนายื่นนิ้วเรียวยาวเคาะลงไปที่กระดาษข้อที่สองเบาๆ "ข้อสอง... ห้ามกินชานมไข่มุกเกินวันละแก้ว เพราะเมื่อวานตอนที่พี่ตื่นมาในร่างมึง ปวดท้องจนเกือบเข้าห้องเรียนไม่ทัน... มึงเป็นโรคกระเพาะหรือไงวะไอ้เด็กดื้อ" น้ำเสียงช่วงท้ายห้วนสั้นลงเล็กน้อย เจือความดุแบบฉบับพี่ว้ากที่ชอบสั่งสอน แต่น้ำเสียงที่ใช้นี่สิคะ... มันดันมีความอ่อนโยนแปลกๆ แฝงอยู่จนคนฟังอย่างตะวันถึงกับชะงัก เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้เขาบอกว่าอะไรนะ? เป็นห่วงเหรอ? บ้าหน่า! คนอย่างไอ้พี่เหนือเนี่ยนะจะมาห่วงคนอื่น นอกจากห่วงหน้าตาตัวเอง กลัวเรตติ้งตก ก็คงไม่มีอะไรในกอไผ่แล้วมั้ง! "ผมจะกินสิบแก้วมันก็เรื่องของกระเพาะผมป่ะวะ! พี่ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่ง" ฉันเชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง แม้ว่าในใจจะแอบสะดุ้งนิดหน่อยที่โดนจับไต๋ได้ว่าติดชานมไข่มุกหนักมาก "มีสิทธิ์สิครับ ก็ตอนนี้... เรามี ‘ความลับ’ ร่วมกันนี่หน่า" เหนือโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมสะอาดของสบู่เด็กอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนตะวันต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยๆ ในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รู้สาเหตุ "ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราสลับร่างกัน จนต้องกลายเป็นหนูทดลองในแล็บวิทยาศาสตร์... ก็จดจำกฎข้อที่สามให้ขึ้นใจ" "อะไรอีกวะเนี่ย!" "ข้อสาม... ห้ามรับสายใครก็ตามที่ชื่อ ‘ไอ้ดิน’ เด็ดขาด ถ้ามันโทรมา ให้ส่งเครื่องมาให้พี่จัดการเอง" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องสโมสรก็พลันเงียบกริบลงทันตาเห็น รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ของเหนือหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตานิ่งสนิทและสันจมูกโด่งเป็นสันที่ดูจริงจังขึ้นมาจนน่ากลัว ตะวันชะงักกึก ชื่อของ ‘ไอ้ดิน’ — รุ่นพี่คณะบริหารปีสาม ดีกรีเดือนมหาวิทยาลัยเก่าที่ตามจีบเขาอยู่ตื๊อๆ ลอยเข้ามาในหัวทันที คนคนนั้นคือคนที่ตะวันพยายามหลบหน้ามาตลอดสัปดาห์ แต่ทำไม... ทำไมไอ้พี่เหนือถึงทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อไอ้ดินขนาดนั้นล่ะคะเนี่ย? "ทำไมผมต้องห้ามรับสายพี่ดินด้วยวะ เขาก็แค่..." "ก็แค่คนที่อยากเตะปากมันตั้งแต่ปีที่แล้ว" เหนืองัตเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดจนน่าตกใจ "เอาเป็นว่ากูสั่ง... ห้ามรับ คือ ห้ามรับ! ถ้าขัดคำสั่ง กูจะหักคะแนนความประพฤติมึงแน่ไอ้ตะวัน" "นี่พี่เอาอำนาจเฮดว้ากมาขู่ผมเหรอวะ! โคตรขี้โกงเลย!" ตะวันโวยวายลั่น ยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงด้วยความหัวเสียขั้นสุด จะเถียงก็เถียงไม่ออก จะหนีก็หนีไม่ได้ เพราะดันติดร่างแหบ้าบอคอแตกนี่อยู่คนเดียว จอมทัพที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับยิ้มกรุ่มกริ่ม ศอกค้ำโต๊ะแล้วอมยิ้มจนแก้มปริ ส่งสายตาแซวมาทางเพื่อนสนิทแบบไม่ต้องปิดบัง "แหมๆๆๆ ไอ้คุณเฮดว้ากครับ ออกตัวแรงขนาดนี้ กลัวน้องเขารำคาญหรือกลัวหึงกันแน่วะเนี่ย หื้ม?" "เสือกน่าไอ้ทัพ!" เหนือตวัดสายตาดุใส่เพื่อนรักหนึ่งที แต่วูบหนึ่ง... หูของพ่อหนุ่มเฮดว้ากคนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวพยายามเสมองI-mobile ในมือเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ น่ารักตายล่ะไอ้พี่บ้า... ฉันแอบเบะปากมองบนอยู่ในใจ แต่กระนั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก รอยยิ้มบางๆ เกือบจะหลุดออกมาจากมุมปากของตะวันอยู่รอมร่อ ถ้าหากว่า... เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะจะไม่ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *Rrr...* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับชื่อผู้ติดต่อที่โชว์หร่าอยู่บนหน้าจอ... **'พี่ดิน บริหาร'** บรรยากาศในห้องที่อึมครึมอยู่แล้ว ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นไปอีกร้อยเท่า เหนือหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ทันที ราวกับเสือโคร่งที่กำลังจ้องเหยื่อผู้โชคร้าย มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นมากดตัดสายทิ้ง "ห้ามรับนะเว้ย..." เหนือเอ่ยเสียงเข้ม "ผมไม่ได้จะรับสักหน่อย!" ตะวันโวยวายพร้อมกับพยายามจะคว้าโทรศัพท์ตัดหน้า แต่ด้วยความที่ซุ่มซ่าม มือเจ้ากรรมดันไปปัดโดนปุ่มรับสายสีเขียวเต็มๆ แถมยังเปิดสปีกเกอร์โฟนโดยไม่ได้ตั้งใจอีกต่างหาก! *(ตะวัน... น้องตะวันครับ เสียงสั่นๆ แบบนี้... คิดถึงพี่อยู่ใช่ไหมล่ะครับ?)* เสียงทุ้มหวานเลี่ยนของไอ้ดินดังลั่นห้องสโมสร ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เหนือชะงักค้าง มือที่เอื้อมไปกลางอากาศลดลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบหันกลับมามองหน้าตะวันด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เอ่อ... พี่ดินครับ คือว่า..." ตะวันหน้าซีดเผือด รีบอ้าปากละล่ำละลักจะแก้ตัว แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค เหนือก็ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัว กระชากโทรศัพท์มือถือจากมือของตะวันไปถือไว้แน่น ก่อนจะก้มลงพูดใส่ไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงที่เหี้ยมเกรียมและเย็นเยือกที่สุดในสามโลก **"แฟนมันอยู่ตรงนี้ครับ... ถ้ามึงยังไม่อยากฟันร่วงหมดปาก เตรียมตัวไสหัวไปให้พ้นหน้าคณะวิศวะภายในห้าวินาทีนี้... หนึ่ง... สอง..."** *(คลิก!)* เสียงตัดสายดังขึ้นทันทีด้วยความเร็วดดุจแสง! ตะวันอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มองหน้าไอบ้าตัวสูงที่ตอนนี้แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ... ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่การสลับร่างธรรมดาแล้วนะเว้ย! นี่มันหายนะชัดๆ เลยค่ะแม่! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนหัวใจกับยัยตัวแสบและพี่ว้ากขี้เก๊กคนนี้นะคะ!