ซวยซ้ำซ้อนกับคอนโดห้องข้างๆ

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลขนาดมหึมาสามใบที่ตั้งตระหง่านขวางทางเดินแคบๆ ในคอนโดมิเนียมแห่งใหม่ คือหลักฐานชั้นดีว่าการตัดสินใจย้ายออกจากหอพักเก่าใกล้คณะวิศวะเมื่อคืนนี้ เป็นหนึ่งในความผิดพลาดระดับมหภาคของชีวิตตะวันค่ะ "ให้ตายเถอะ... ใครเป็นคนออกแบบตึกฟวะเนี่ย เดินจนขาจะลากอยู่แล้วยังไม่ถึงห้อง 405 สักที" ร่างโปร่งในเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ย้วยๆ กับกางเกงขาสั้นที่แทบจะไม่ได้รีด ส่งเสียงบ่นงึมงำพางัดกุญแจคีย์การ์ดในมือขึ้นมาเขย่าด้วยความหงุดหงิด เหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผมขาวเนียนเพราะความอับชื้นของทางเดิน และที่สำคัญคือกล่องลังใบบนสุดเริ่มทำท่าจะเอียงพับลงมาจูบพื้นทางเดินอยู่รอมร่อแล้วด้วย ตะวันกัดฟันกรอด ใช้สะโพกดันกล่องลังหนักอึ้งให้เข้าที่ มือซ้ายประคองลัง มือขวาควAคีย์การ์ดแตะเข้ากับเซนเซอร์หน้าห้อง 405 อย่างรวดเร็ว *ติ๊ด!* แสงไฟสีเขียวสว่างวาบพร้อมเสียงปลดล็อกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ตะวันไม่รอช้า ใช้เท้าถีบผลักบานประตูไม้สีเข้มให้เปิดออกกว้างโดยไม่ทันได้สังเกตป้ายเลขห้องที่ติดอยู่ข้างผนังเลยแม้แต่น้อย "โอ้ย! เกือบตายคาลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วไหมล่ะไอ้ตะวัน..." เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามเดินก้าวขาผ่านธรณีประตูเข้าไปอย่างทุลักทุเล พร้อมกับทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนโซฟารับแขกตัวนุ่มที่ตั้งอยู่กลางห้องทันทีโดยไม่มองซ้ายมองขวา แต่เดี๋ยวก่อน... โซฟาห้องนี้ทำไมมันนิ่มแปลกๆ แถมยังมีกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูที่คุ้นจมูกจนน่าประหลาดใจ... และที่สำคัญที่สุด เสียงฝักบัวอาบน้ำที่ดังซ่ามาจากห้องน้ำเปิดโล่งด้านใน มันไม่ใช่เสียงที่ควรจะเกิดขึ้นในห้องพักที่ปิดตายมาสามเดือนตามที่นิติบุคคลโม้เอาไว้ไม่ใช่หรือคะ! ตะวันเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างโปร่งดีดตัวเด้งขึ้นจากโซฟาเหมือนคนโดนไฟช็อต สมองที่กำลังเบลอจากการยกของหนักเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วและตระหนักได้ถึงความหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา นี่มันไม่ใช่ห้อง 405 ของเขา! ฉับพลันนั้น เสียงสายน้ำจากด้านในก็เงียบลง พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูห้องน้ำที่แง้มเปิดออกอย่างเอื่อยเฉื่อย... ไอน้ำสีขาวจางๆ ลอยฟุ้งออกมาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่มีเพียง "ผ้าขนหนูผืนเดียว" พันรอบเอวสอบหยดน้ำเกาะพราวตามแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามได้รูป ชายหนุ่มยกผ้าขนหนูอีกผืนขึ้นมาขยี้ผมเปียกชื้นของตัวเองลวกๆ ก่อนที่ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นจะตวัดมองมาตรงโซฟาห้องรับแขก นิ่งค้าง... และสบเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกของตะวันพอดิบพอดี ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วห้องกว้าง ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยรีโมตคอนโทรล "เอ่อ..." ตะวันอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดไม่ออก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างฉับพลันจนลามไปถึงใบหู ร่างสูงตรงหน้าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองผู้บุกรุกหน้าตาตื่นในห้องของตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะได้รูปนั้นจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาคนมองใจสั่นเล่น "อืม... แต่งตัวแบบนี้ ตั้งใจมาเซอร์ไพรส์วันเกิดล่วงหน้าให้พี่ หรือว่าแอบย่องเข้ามาเป็นขโมยที่แซ่บที่สุดในสามโลกกันแน่ครับ น้องตะวัน" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยทักทายด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เจือความกวนประสาทแบบสุดขั้ว พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างที่แข็งทื่อเป็นหินทีละก้าวอย่างคุกคาม ตะวันอยากจะกรี๊ดให้ลั่นตึกวิศวะ แต่เสียงมันกลับติดอยู่ที่ลำคอ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้อง ขณะที่พี่เหนือ เฮดว้ากสุดโหดประจำคณะที่เขาเพิ่งจะมีเรื่องปะทะคารมกันไปเมื่อวานซะด้วยซ้ำ กำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนแทบจะแนบชิด พร้อมกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่ส่งประกายวิบวับอย่างนึกสนุก ให้ตายเถอะพระเจ้า! ทำไมโลกมันถึงได้กลมและใจร้ายกับคนหน้าตาดีอย่างตะวันได้ขนาดนี้กันคะเนี่ย! สมุดบันทึกสีน้ำตาลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าแรกของความวุ่นวายนี้ด้วยกันนะคะ