กลุ่มแชต 4/2 จอมเสี้ยม

"ถ้าพวกมึงยังไม่หยุดส่งสติกเกอร์รูปหมาคลั่งรักมาในกลุ่ม กูจะเอาเลื่อยยนต์ไปผ่าโต๊ะเลคเชอร์ทิ้งแมี่ยกคณะเลยนะเว้ย!" นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความด้วยความเร็วแสง ส่งเข้ากลุ่มแชต [4/2 จอมเสี้ยม] ที่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อกลุ่มตามอำเภอใจของไอ้พวกเพื่อนเวร โดยมีตัวตั้งตัวตีคือ 'จอมทัพ' เจ้าเก่าผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจมืดของเฮดว้ากหรือความหัวร้อนของเพื่อนสนิทอย่างฉันเลยแม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาปีสองนั่งขย่มขาอยู่บนเก้าอี้พลาสติกหลังคณะ ตาโตจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือจนแทบจะทะลุเข้าไปตบหัวคนในจอให้รู้แล้วรู้รอด หน้าจอแสดงผลแชตไลน์ที่เด้งรัวเป็นชุดจนแบตเตอรี่แทบจะระเบิด *(จอมทัพ): โถ คุณตะวันคนสวย ขาโหดประจำคณะ ปีสองห้องสอง สติกเกอร์หมาคลั่งรักมันผิดตรงไหนวะ ก็มันแทนใจไอ้เหนือมันได้ดีที่สุดแล้วป่ะวะ 🐶❤️* *(มีน): 1 เสียงสนับสนุนจอมทัพค่ะซิส แกดูรูปที่พี่เหนือมันลงสตอรี่ไอจีเมื่อคืนยัง? ถ่ายติดเงาคนตัวเล็กๆ นั่งกินก๋วยเตี๋ยวร้านป้าแมว มุมนั้น... มุมประจำที่แกชอบไปสิงไม่ใช่เหรอตะวัน?* *(เต้): อุ๊ย แรงมาก มีคนโป๊ะแต่ทำเป็นฟอร์มจัดว่ะ 555555555* "ไอ้พวกนี้นี่!" ฉันสบถออกมาเบาๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะโกรธเพื่อนนะ... แต่ไอ้เรื่องสตอรี่ไอจีเมื่อคืนต่างหากที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมมันเต้นผิดจังหวะ เมื่อคืนนี้... หลังจากเหตุการณ์สลับร่างบ้าบอคอแตกที่ทำให้ฉันต้องไปยืนหน้าตึงอยู่ท่ามกลางกลุ่มเด็กว้ากจนเกือบโดนจับได้ว่าเป็นตัวปลอม เหนือ—ไอ้พี่ว้ากหน้าดุคนนั้นดันฉวยโอกาสแย่งมือถือฉันไปกดฟอลိုးไอจีส่วนตัวแถมยังกดไลก์รูปเก่าๆ ของฉันทุกรูปจนแจ้งเตือนทะลัก และไอ้รูปก๋วยเตี๋ยวร้านป้าแมวนั่นอีก... เขานั่งอยู่ตรงข้ามฉันจริงๆ แถมยังเป็นคนสั่งเส้นมาให้ฉันซะด้วยซ้ำ! ครั้นจะพิมพ์ปฏิเสธให้พวกมันหุบปาก หน้าตาดุๆ กับรอยยิ้มมุมปากกวนๆ ของคนตัวสูงเจ้าของชื่อในบทสนทนาก็ลอยเข้ามาในหัวจนต้องชะงักนิ้ว *(เหนือ): รำคาญเสียงโวยวายผ่านแชต ถึงมอหรือยังตะวัน?* จู่ๆ ชื่อบัญชีที่ตั้งค่าเป็นตัวอักษรเดี่ยวๆ พร้อมรูปโปรไฟล์แมวหน้ามึนก็โผล่เข้ามาแจมในกลุ่มแชตที่ตั้งชื่อโคดปั่นนี่ ความเงียบงันชั่วขณะเกิดขึ้นในแชตกลุ่มราวกับนัดกันไว้ ก่อนที่สติกเกอร์รูปลิงปิดตาจะรัวส่งมาจากฝั่งจอมทัพ *(จอมทัพ): อุ๊ยยยยยยย! เจ้าตัวเขามาเองเว้ยพวกเรา แยกย้ายๆ หลีกทางให้พระเอกเดินหน่อยเร้วววว!* *(มีน): กรี๊ดดดดดดด พี่เหนือขา รุกแรงแบบนี้เพื่อนหนูเข่าอ่อนตายคาตึกคณะแล้วค่ะ!)* *(ตะวัน): ไอ้พี่เหนือ! มึงว่างมากเหรอถึงมาสิงอยู่ในกลุ่มเพื่อนกูเนี่ย ออกไปเลยนะ! แล้วใครให้เรียกชื่อกูห้วนๆ แบบนั้นวะ!* ฉันพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วสูง ความเขאר้อนลามเลียขึ้นมาถึงใบหูจนต้องเอามืออีกข้างมาจับแก้มตัวเอง *(เหนือ): อ้าว ก็เดี๋ยวนี้เราสนิทกันแล้วไม่ใช่เหรอ... เรื่องเมื่อคืน ลืมไปแล้วรึไง หื้ม?)* ประโยคสั้นๆ พร้อมตัวอักษร 'หื้ม' ที่ลากเสียงยาวในความคิด ทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว สมองฉันประมวลผลคำว่า *'สนิทกันแล้ว'* ของเขาแล้วพาล ให้หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก บ้าเอ๊ย... ผู้ชายอะไร โคตรอันตรายต่อระบบประสาทเลยวะ! ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น สายตาสอดส่องมองไปรอบลานเกียร์ที่เต็มไปด้วยนักศึกษาวิศวะร่างยักษ์ แต่ละคนใส่ช็อปสีแดงเลือดหมูเดินกันขวักไขว่ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนพิงเสาตึกอยู่อีกฟากของลาน เหนือยืนกอดอก มองตรงมาทางฉัน มือถือเครื่องหรูถูกยกขึ้นแนบหู ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วเข้มจดจ้องมาที่ฉันนิ่งๆ ไม่ยอมละสายตา แม้ว่าระยะห่างระหว่างเราจะค่อนข้างไกล แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเขากำลังยืนกระซิบอยู่ข้างหู เสียงโทรศัพท์มือถือในมือสั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสายเรียกเข้าจากชื่อ... *'ไอ้พี่ว้ากขี้เก๊ก'* "ฮัลโหล..." ฉันกรอกเสียงลงไปในสายด้วยความไม่สบอารมณ์ (ปนเขินจนเสียงสั่นนิดๆ) "โทรมาทำไมเนี่ย คนยิ่งวุ่นวายอยู่" "วุ่นวายเรื่องอะไร หรือว่าเขินที่พี่เข้าไปตอบแชตกลุ่มเพื่อนเรา?" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์เข้ามา มันช่างต่างจากเสียงตะโกนว้ากน้องๆ ในคาบลิบลับ เหนือหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "มองมาทางเสาตึกฝั่งตะวันออกสิ... พี่มารอรับไปกินข้าวเที่ยงแล้ว" "ใครจะไปกินกับมึง! หลบไปเลยนะเว้ย เดี๋ยวคนอื่นก็มองหรอก!" "มองก็ช่างสิ... ก็คนมันอยากประกาศตัวว่ากำลังจีบเด็กวายร้ายปีสองอยู่ จะทำไมล่ะ?" สิ้นคำพูดนั้น เหนก็กดวางสายไปดื้อๆ ทิ้งให้ฉันยืนแข็งค้างอยู่กลางลานเกียร์ ใบหน้าร้อนผ่าวรากับโดนไฟลวก ขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มแชต [4/2 จอมเสี้ยม] และเสียงแซวจากรอบทิศทางดังระเบิดขึ้นพร้อมกัน *(เหนือ): ส่งข้อความหาตะวัน (ถอนหายใจ)* *(เหนือ): รักนะ... * *(ข้อความนี้ถูกยกเลิก)* ฉันอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนเมื่อเห็นข้อความที่ถูกลบไปอย่างรวดเร็ว แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นประโยคนั้นก่อนที่มันจะหายไป... และก่อนที่ฉันจะได้ตั้งสติ ท่อนแขนแข็งแรงของใครบางคนก็เอื้อมมาโอบไหล่ฉันจากด้านหลังเบาๆ พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่เป่ารดข้างใบหู "ลบไม่ทันเว้ย... แปลว่าที่อ่านเมื่อกี้... เรื่องจริงนะเด็กดื้อ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้สมุดบันทึกเล่มนี้เสมอนะคะ