แพ้ทางคนสายตาอบอุ่น

"บอกว่าอย่าดื้อไงเจ้ากะทิ! แผลยังไม่แห้งดีแท้ๆ ทำไมถึงซนนักห๊ะ!" เสียงบ่นงึมงำของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเฮดว้ากหน้าดุ ดังลอดออกมาจากระเบียงหลังห้องซ้อมเชียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาพที่ตะวันเห็นผ่านกระจกใสบานใหญ่ ทำเอาฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปชะงักกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ไอ้พี่เหนือ คนที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่เด็กปีหนึ่ง ว้ากจนคอแทบแตก และชอบกวนประสาทเขาจนเส้นเลือดในสมองปูดโปน ตอนนี้กำลังนั่งพับเพียบอยู่กับพื้นคอนกรีต มือหนาที่ผ่านการจับเกียร์และยกของหนัก กำลังบรรจงใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลที่ขาหน้าของเจ้ากะทิ หมาจรจัดตัวอ้วนกลมประจำคณะอย่างเบามือที่สุด แถมยังทำเสียงสองเสียงสามที่ตะวันไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต "เจ็บเหรอครับ... อื้อ ไม่ดื้อนะ เดี๋ยวทายาขี้ผึ้งแล้วจะได้กินขนมเลียเนอะ คนเก่งของพี่" ให้ตายเถอะ... นี่คือร่างทรงของปีศาจแห่งลานเชียร์จริงเหรอคะเนี่ย! ตะวันยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอกอย่างประหลาด แสงแดดช่วงบ่ายที่สาดส่องกระทบแผ่นหลังกว้างของคนตัวโต ทำให้ภาพผู้ชายหุ่นหมีหน้าดุคนนั้นดูอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด หัวใจเจ้ากรรมของตะวันเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ปกติแล้วเขาจะต่อปากต่อคำเก่งเป็นที่หนึ่ง แต่พอเจอโหมดนี้เข้าไป... ทำไมสมองมันถึงตื้อตันไปหมดก็ไม่รู้ค่ะ "ยืนทำหน้าเอ๋อเป็นหมางอนอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะครับคุณตะวัน หรือว่าอยากให้พี่เช็ดแผลให้ด้วยอีกคน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นนิดๆ นั่นฟ้องชัดเจนว่ารู้ตัวมานานแล้วว่ามีคนยืนมองอยู่ "ใครเอ๋อ! ใครอยากให้เช็ด!" ตะวันรีบปรับสีหน้าให้กลับมาบึ้งตึงแล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้ทันที พร้อมทำท่าทางฮึดฮัดกลบเกลื่อนความพิรุธ "ผมแค่จะมาเอาเอกสารสรุปยอดค่าใช้จ่ายกิจกรรมต่างหากเล่า! ไม่ได้ว่างมาดูคนแก่ใจดีแถวนี้หรอกนะ!" เหนือเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ที่ตะวันคุยโวว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่แปลก... สายตาทรงเสน่ห์ที่มองตรงมา กลับไม่มีแววหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความนุ่มลึกบางอย่างที่ทำเอาคนปากดีอย่างตะวันถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปากแข็งจังนะเรา..." เหนือค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนตะวันต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "แต่เมื่อกี้... แอบยืนมองพี่นานเลยนะ หลงเสน่ห์เฮดว้ากคนนี้เข้าแล้วล่ะสิ" "ใครหลง! อย่ามามั่วซ้ำสองนะพี่เหนือ!" ตะวันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเต็มแรง หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ "ถอยไปเลยนะ! อึดอัด!" เหนือไม่ยอมถอยแถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ใกล้ชิดทำเอาสติของตะวันกระเจิดกระเจิงไปไกล ถึงปากจะบอกว่ารำคาญ แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงทรยศด้วยการเต้นรัวโครมครามแบบนี้ล่ะคะ [แชตแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สั่นครืด] (จอมทัพ): "ไอ้ตะวัน! มึงรอดจากปากเสือมายัง หรือโดนเสือเขมือบไปแล้ววะ ส่งเสียงด้วยเพื่อน!" จังหวะที่ตะวันกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อหาทางรอด สายตาคมกริบของเหนือก็ก้มลงมองหน้าจอที่สว่างวาบพอดี ดวงตาคมคายฉายแววเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของตะวันตรึงไว้กับผนังเบาๆ "เพื่อนทวงถามเหรอครับ... งั้นบอกมันหน่อยไหม ว่าตอนนี้พี่กำลังจะทำอะไร" "อ...อะไรของพี่ ปล่อยนะ!" เหนือกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำกระ่าทบความรู้สึกจนขนลุกซู่ "บอกมันไป... ว่าพี่กำลังจะจีบเด็กปากจัดคนนี้แบบจริงจังแล้วนะ" สิ้นคำพูดนั้น เหนือก็ก้มลงมาใกล้จนแทบจะแนบชิด... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้สมุดบันทึกเล่มนี้เสมอนะคะ