หลุดปากเรียกชื่อเล่นสุดน่ารัก

“บอกว่าอย่าเอาชีทสรุปไปใช้หนุนนอนไงวะตะวัน! ขอบมันยับหมดแล้วเนี่ย เห็นไหม!” เสียงโวยวายของไอ้ตัวแสบประจำโต๊ะม้าหินใต้คณะวิศวกรรมศาสตร์ดังลั่นจนรุ่นน้องปีหนึ่งที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องหันมามองเป็นตาเดียว ตะวันในร่างที่สลับสับเปลี่ยนวิญญาณ—เอ๊ย ไม่ใช่ ช่วงนี้ชีวิตมันวุ่นวายจนแยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนความจริงอันไหนความฝัน กำลังยืนกอดอกหน้ามุ่ย ตาขวางใส่ร่างสูงโปร่งของเฮดว้ากหน้าดุที่นั่งไขว่ห้างกินน้ำแดงอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัวบารมี “ก็คนมันง่วงนี่หว่าพี่! ใครใช้ให้สั่งงานควาย ๆ ส่งเช้าวันนี้เล่า นอนไปสามชั่วโมงสมองจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย” ตะวันกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกระทั้นจนม้าหินสะเทือน มือเรียวยกขึ้นขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความหงุดหงิดผสมความง่วงงุนขั้นสุด เหนือแค่นั้นมุมปาก ส่งเสียงหึในลำคออย่างหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าดุ ๆ นั้นมองสำรวจสภาพคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเอ็นดูที่พยายามซ่อนไว้เต็มที่ “ปากเก่งจังนะมึง หน้าตาก็เหมือนลูกหมาโดนทิ้งฝนตกใส่แบบนี้ ยังมีหน้ามาเถียงพี่เหรอครับตัวเล็ก” “ใครตัวเล็กวะ! สูงกว่าผมแค่ไม่กี่เซนฯ ทำมาเป็นโม้!” ตะวันแยกเขี้ยวใส่ทันทีตามสไตล์คนฟอร์มจัดที่เถียงไม่เคยชนะ แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งเถียง หัวใจเจ้ากรรมมันถึงได้เต้นแรงผิดจังหวะทุกทีที่อีกฝ่ายขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างเรามันลดลงเรื่อย ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที ปลายนิ้วหนาของเหนือก็ยื่นมาดีดหน้าผากมนเข้าให้ดังแป๊ก “โอ๊ย! เจ็บนะพี่เหนือ!” “สมน้ำหน้า ปากดีนัก” เหนือหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นชวนให้หูชาอย่างประหลาด “อ่ะ กินซะ จะได้มีแรงมาเถียงกูต่อ” ถุงนมจืดกับแซนด์วิชแฮมชีสถูกวางกระแทกเบา ๆ ตรงหน้า ตะวันชะงักกึก ก้มมองของกินที่ตัวเองชอบกินเวลาเครียด ๆ แล้วเงยหน้ามองคนตัวโตด้วยแววตาไหววับ “ซื้อมาทำไม… เปลืองเงิน” “ไม่ได้ซื้อให้ฟรี เดือนหน้ามึงต้องเป็นเบ๊เลี้ยงข้าวตูกลางวันสามมื้อ ห้ามปฏิเสธ” “โห! หน้าเลือดชะมัด!” “เอ้า ไอ้นี่ พูดมาก เดี๋ยวไม่ให้กิน” บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายขึ้นมาทันตาเห็น ท่ามกลางเสียงแซวของไอ้จอมทัพที่เดินถือแก้วกาแฟผ่านมาพอดี “แหม ๆ ๆ คู่จิ้นคณะเราเขาสวีทกันแต่เช้าเลยนะครับพี่เหนือ ประเดี๋ยวเถอะ ระวังโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ปีสองนะเว้ย” จอมทัพเอ่ยแซิ่ดด้วยรอยยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ตัวชงมืออาชีพ “เสือกน่าจอมทัพ ไสหัวไปไกล ๆ เลยไป” เหนือง้างมือทำท่าจะปาเปลือกขวดน้ำใส่เพื่อนสนิท จนจอมทัพหัวเราะร่าแล้ววิ่งหนีหายไปทางตึกภาควิชา ตะวันแอบอมยิ้มบาง ๆ กับท่าทางนั้น แต่ก็รีบหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาดุที่กำลังจ้องมองมาตรง ๆ สายตาคู่นั้น… มันไม่ได้ดุอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด มันทั้งอบอุ่นและมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่จนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบเห่อร้อนที่เริ่มลามเลียไปถึงใบหู ให้ตายสิ… ทำไมช่วงนี้เขาถึงแพ้สายตาไอ้พี่นี่ง่ายจังวะ การติวหนังสือช่วงบ่ายดำเนินไปอย่างทุลักทุเล เหนือทำหน้าที่เฮดว้ากจอมโหดที่เปลี่ยนร่างมาเป็นติวเตอร์ส่วนตัวได้เนียนกริบ มือหนาคอยเคาะปากกาลงบนชีทอธิบายโจทย์ฟิสิกส์ข้อที่ยากที่สุดด้วยความใจเย็นผิดคาด ผิดกับตะวันี่นั่งเท้าคางสับหงก ตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ “ตะวัน ฟังอยู่ป่ะเนี่ย” “งึม… ฟังอยู่ ๆ” เสียงตอบรับอู้อี้ในลำคอ “ถ้าตอบคำถามข้อนี้ไม่ได้ มึงต้องโดนทำโทษ” “โห อะไรวะพี่ เอาแต่ใจชะมัด” ตะวันเงยหน้าขึ้นมาทำหน้ามู่ทู่ใส่ทันที ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำจากการอดนอนกะพริบปริบ ๆ มองคนตรงหน้าอย่างออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว “ไม่เอาอ่ะ ง่วง นอนก่อนนะ…” พูดจบก็ทำท่าจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะม้าหินจริง ๆ แต่เหนือไว,กว่า มือหนาคว้าต้นคอระหงไว้ทันแล้วดึงให้เงยขึ้นมาสบตากันตรง ๆ “ไม่ได้ ง่วงก็ต้องลุกมาเคลียร์ตรงนี้ให้เสร็จก่อน… ไม่งั้นกูจับจูบจริง ๆ ด้วย” คำขู่หน้าตายแต่จริงจังทำเอาตะวันเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนแทบจะระเบิด “ไอ้… ไอ้พี่เหนือ! ทะลึ่งละ!” “ไม่ได้ลุกลี้ลุกลนสักหน่อย กูพูดจริง” เหนือโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนลมหายใจอุ่น ๆ รินรดอยู่ข้างแก้ม “ลองดูไหมล่ะ ว่ากูทำจริงหรือเปล่า” บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นเสียงรถวิ่งผ่าน หรือเสียงคุยกันของเพื่อน ๆ ในคณะ ราวกับเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามดังแข่งกันจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ตะวันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่ตื้อตันเพราะความง่วงเมื่อครู่ตื่นเต็มตาในเสี้ยววินาที ปฏิเสธไม่ได้เลย… ว่าเขากำลังสั่นกลัว และสั่นไหวไปพร้อม ๆ กัน “ไอบ้า… ถอยไปเลยนะ หน้าจะติดหน้าผมอยู่แล้วเนี่ย” ตะวันเอ่ยเสียงสั่น พยายามใช้มือดันไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่เหนือกลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนขี้โวยวายจนไปไม่เป็น “ก็อยากใกล้กว่านี้อีก ทำไมล่ะ หื้ม?” เสียงทุ้มต่ำที่จงใจกระซิบชิดริมหูทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ตะวันเม้มปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ผสมความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ สมองสั่งให้ผลักเขาออกไปไกล ๆ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับโดนสะกดจิต ทว่า… ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเหนื่อยล้าสะสมประกอบกับความมึนงงทำให้สติของตะวันหลุดลอยไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตมองสบเข้ากับดวงตาคมคายที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักคู่นั้น ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเอื้อนเอ่ยคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจจะหลุดออกมา… แต่หัวใจมันดันเผลอสั่งให้พูดออกไปเสียสนิท “พี่… พี่เหนือขา…” พรึบ! ทั่วทั้งบริเวณรอบโต๊ะม้าหินเงียบกริบลงในทันที เหนือชะงักกึก ร่างสูงโปร่งแข็งทื่อราวกับถูกหินอัคนีสาปให้กลายเป็นรูปปั้น ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง ประโยคเมื่อครู่ เสียงหวาน ๆ ที่เอ่ยเรียกชื่อเขาพ่วงท้ายด้วยคำว่า ‘ขา’ อย่างลื่นไหล โดยไม่มีการปรุงแต่งใด ๆ นั้น… มันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมาจนสมองประมวลผลแทบไม่ทัน ตะวันเบิกตากว้าง มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งพูดอะไรออกไป ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคออย่างรวดเร็ว ความร้อนพุ่งพล่านจนแทบจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ิบหายแล้ว… ปากพาซวยอีกแล้วไอ้ตะวัน! เหนือค่อย ๆ ดึงสติตัวเองกลับมา รอยยิ้มเจ้าเลื้อยค่อย ๆ คลี่คลายขึ้นบนมุมปากหยักลึก แววตาคมกริบที่เคยมีความขี้เล่นเมื่อครู่บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ยากจะควบคุม มือหนาที่ค้างอยู่กลางอากาศค่อย ๆ ลดลงมาคว้าข้อมือเล็กที่ปิดปากอยู่ ออกช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของคนที่กำลังหน้าตาตื่นตระหนกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอันตรายขั้นสุด “เมื่อกี้… เรียกพี่ว่าอะไรนะ หื้ม… ขอฟังชัด ๆ อีกทีซิคะ เด็กดี?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้สมุดบันทึกเล่มนี้เสมอนะคะ