ติวหนังสือหรือติวรัก?

"บอกว่าให้ทำความเข้าใจตรงบรรทัดนี้ ไม่ใช่เอาสมองไปฝากไว้กับวิญญาณค่ะคุณตะวัน" เสียงทุ้มต่ำติดจะดุเล็กน้อยดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับสันปากกาเน้นๆ ที่เคาะลงบนหน้ากระดาษสมุดเล่มหนาอย่างไร้ความปรานี ตะวันสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสายตากลับมาจากใบหน้าด้านข้างของคนที่นั่งเบียดอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน ระยะห่างระหว่างพวกเราตอนนี้แทบจะเรียกว่าไม่มีอากาศหลงเหลือให้หายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษหนังสือเรียนฟิสิกส์เล่มโต ทำให้สมองที่ปกติก็รวนอยู่แล้ว ยิ่งรวนหนักไปกันใหญ่ "ก็มันยากนี่พี่เหนือ! ใครจะไปหัวดีเท่าเฮดว้ากคณะวิศวะล่ะครับ เอ้ย!… ฉันหมายถึง… ใครจะไปฉลาดเป็นกรดเท่าพี่เล่า!" ตะวันรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เกือบหลุดปากแทนตัวเองด้วยสรรพนามตอนที่สลับร่างกันซะแล้ว มือเรียวรีบคว้าแก้วน้ำชาเขียวเย็นเฉียบขึ้นมาดูดแก้เก้อ พยายามซ่อนใบ้าร้อนผ่าวที่กำลังลามเลียไปถึงใบหู เหนือปรายตามองท่าทางลนลานนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกไก่ในกำมือ แต่อย่างไรก็ตาม วันนี้สถานการณ์มันบังคับให้ตะวันต้องจำใจแบกหน้ามาติวหนังสือกับ 'พี่เหนือ' ตัวเป็นๆ ที่ห้องสมุดคณะส่วนตัว ชั้นสี่ อาคารวิศวกรรมศาสตร์ เนื่องจากคะแนนสอบย่อยครั้งล่าสุดของร่างที่สลับไปดันตกฮวบจนน่าใจหาย ถ้าไม่อยากซ่อมวิชานี้จนไม่ได้นอน ตะวันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับข้อเสนอ "ติวพิเศษแบบตัวต่อตัว" ของคนตัวโตนี่ "ปากเก่งขึ้นเยอะนะเรา" เหนือขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่กว้างแทบจะแนบชิดกับไหล่บาง "ไหน ลองอธิบายทฤษฎีนี้ให้พี่ฟังซิ ว่าทำไมสูตรมันถึงต้องใช้ตัวแปรนี้ ถ้าตอบไม่ได้... มีบทลงโทษนะ" "บทลงโทษอะไรอีก แค่นี้สมองฉันก็จะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่แล้วนะพี่!" ตะวันโวยวายเสียงเบา แต่ดวงตากลมโตกลับตวัดค้อนใส่คนพี่อย่างไม่จริงจังนัก ท่าทางพองขนเหมือนแมวตัวเล็กๆ ที่กำลังโกรธแต่น่าเอ็นดูในสายตาของเหนือ ทำให้คนพี่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "บทลงโทษเหรอ... ก็อาจจะต้องนั่งฟังบ่นยาวๆ สามชั่วโมง หรือไม่ก็..." เหนือจงใจเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มใส "โดนทำโทษด้วยการมองตาพี่จนกว่าจะยอมจำนนดีไหมล่ะ" "บ้าหรือไง! ใครจะไปยอมมอง!" ตะวันผลักไหล่กว้างออกเบาๆ รีบก้มหน้าคุ้ยหาปากกาในกระเป๋าดินสอราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงขยันหยอดขยันแกล้งอยู่เรื่อยนะ! รู้ทั้งรู้ว่าเขาแพ้สายตาแบบนั้น แพ้รอยยิ้มแบบนั้น แล้วยังจะขยันมาทำให้ใจสั่นเล่นอยู่ได้ ห้องสมุดเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงพลิกกระดาษ บรรยากาศที่ควรจะเคร่งเครียดกับการเตรียมสอบ กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ทั้งอบอุ่นและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ตะวันแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจเขียนสรุปสูตรลงในกระดาษโน้ตให้ ลายมือชื่อเท่ๆ ที่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบสวนทางกับนิสัยกวนๆ นั่นลิบลับ บางที... การได้มานั่งติวหนังสือแบบนี้ มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกมั้ง ในจังหวะที่เหนือเงยหน้าขึ้นเพื่อจะอธิบายโจทย์ข้อถัดไป สายตาก็ปะทะเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังแอบมองเขาอยู่พอดี ไม่มีใครหลบตา ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงความเงียบงันที่มีความหมายร้อยพันคำซ่อนอยู่ข้างใน มือใหญ่ที่ถือปากกาอยู่ค่อยๆ วางลงบนโต๊ะ ช้าๆ ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจะเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคนน้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับขนนก แต่กลับทิ้งร่องรอยความร้อนรุ่มไว้บนผิวเนื้อ "มองแบบนี้... แปลว่าเข้าใจสูตรแล้ว หรือว่ากำลังคิดจะกินพี่แทนข้าวเย็นกันแน่ครับตัวเล็ก" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ทำเอาตะวันถึงกับใบหน้าเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงต้นคอ "ใครจะไปกินพี่ลงกันเล่า! หิวก็ไปกินข้าวแกงข้างคณะนู่นไป!" ตะวันแหวลั่น พยายามจะถอยหนีแต่ติดพนักพิงโซฟาจนมุม ชายหนุ่มร่างสูงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจกับท่าทีตื่นตูมนั้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างยิกๆ แล้ววางคว่ำไว้ตรงกลางโต๊ะ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในหน้าจอโทรศัพท์ของตะวันก็ดังขึ้นเบาๆ *เหนือ: "ถ้าติวเสร็จแล้ว... สนใจไปกินชาบูกับพี่ในฐานะ 'แฟน' แทนเพื่อนสนิทไหมครับ?"* ตะวันเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองเพล นิ้วเรียวสั่นเทาด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์หมายจะกดลบหรือยกเลิกข้อความที่อีกฝ่ายส่งมาเมื่อครู่ แต่ด้วยความลนลาน ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งสติกเกอร์หัวใจดวงโตกลับไปแทนซะอย่างนั้น! เหนือที่นั่งมองการกระทำทั้งหมดอมยิ้มกว้าง ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "อ่า... ส่งหัวใจกลับมาแบบนี้ แปลว่าตกลงสินะครับ งั้นเย็นนี้เราไปเดตกัน" "เฮ้ย! ฉันยังไม่ได้กดตกลงนะ! พี่เหนือ! ไอ้ว้ากขี้โกง!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจ ยิ้มรับความฟินไปพร้อมกับสมุดบันทึกเล่มนี้นะคะ