กับข้าวฝีมือเมีย (มโน)?

"บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ใส่เกลือผิด! นี่มันคือสูตรลับเฉพาะของเชฟระดับมิชลินสตาร์ต่างหากเล่า นายจะไปรู้อะไรไอ้พี่ว้ากหน้าดุ!" เสียงโวยวายของตะวันดังลั่นห้องครัวคอนโดฯ จนคนตัวเล็กกว่าที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์อยู่ถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดหูด้วยความหมั่นไส้ เหนืออมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองสำรวจสภาพสนามรบย่อมๆ ตรงหน้าที่มีทั้งแป้งฟุ้งกระจาย เศษผักกระจัดกระจาย และซอสสีแปลกตาที่เลอะเปรอะเปื้อนอยู่บนผ้ากันเปื้อนลายหมีพูห์สีเหลืองอ๋อย—ซึ่งมันช่างตัดกับลุคหนุ่มวิศวะปากแจ๋วของเจ้าตัวเสียเหลือเกิน "ครับๆ เชฟตะวันผู้ยิ่งใหญ่... แต่ตกลงนี่ต้มยำหรือยาพิษครับเนี่ย สีสันมันชวนให้ระลึกถึงชาติภพหน้าเหลือเกิน" เหนือแกล้งทำเป็นหรี่ตามองหม้อต้มตรงหน้า พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนตะวันต้องผถะถอยหลังด้วยความตกใจ "ถอยไปเลยนะ! มายืนหายใจรดต้นคออยู่ได้ เดี๋ยวพ่อก็เอาทัพพีเคาะหัวกบาลแยกเลยนี่" ตะวันแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าเงื้อมือถือทัพพีขู่ฟอดๆ แต่ใบหูกลับแดงแจ๋ขึ้นมาดื้อๆ ชนิดที่ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ปิดบังความเขินอายนี้ไม่มิด นี่คือบทลงโทษจากการที่เขาดันไปท้าทายอำนาจมืดของพี่ว้ากหน้ามึนเมื่อวานนี้ ว่าถ้าแน่จริงก็มาลองชิมฝีมือการทำอาหารของเด็กวิศวะสายบู๊คนนี้ดูสิ ผลลัพธ์ก็เลยกลายเป็นว่า... แทนที่จะได้สั่งฟาสต์ฟู้ดมากินง่ายๆ ตามระเบียบ ตะวันกลับต้องมายืนเหงื่อตกซิกอยู่ในครัวแคบๆ นี่ร่วมสองชั่วโมงเต็ม โดยมีสายตาดุๆ แต่เป็นประกายพราวระยับของเหนือคอยยืนคุมเชิง (และคอยหยอกล้อให้ประสาทกิน) อยู่ไม่ห่าง บรรยากาศในห้องครัวตอนนี้มันแปลกประหลาดเสียจนสมุดบันทึกสีน้ำตาลของฉันต้องรีบหยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนรัวๆ จากเดิมที่เป็นคู่กัดที่เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องเปิดศึกแลกหมัดหรือลับฝีปากใส่กันจนบ้านแทบพัง แต่วันนี้... พื้นที่ห้องครัวเล็กๆ กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความนุ่มฟูที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด เหนือไม่ได้ช่วยทำหรอกค่ะ เขาแค่คอยยืนดู คอยส่งหยิบโน่นหยิบนี่ให้ แถมยังมีช่วงเวลาที่เผลอตัวยื่นมือมาปัดเศษแป้งที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียนของตะวันออกให้อย่างเบามือ จนคนถูกกระทำถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ไปเกือบนาทีเต็ม "อ่ะ! เลิกบ่นแล้วก็ตักใส่ชามได้แล้ว หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย" ตะวันตัดบทความเงียบที่ชวนให้ใจสั่นด้วยการตักแกงใส่ชามควันฉุย ยื่นส่งให้อีกฝ่ายกระแทกกระทั้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า เหนือรับชามกระเบื้องมาถือไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขานั่งลงที่โต๊ะอาหารเล็กๆ มุมห้อง ตักน้ำแกงเข้าปากช้าๆ ท่ามกลางความลุ้นระทึกของเชฟจำเป็นที่ยืนลุ้นจนตัวโก่ง "เป็นไง... กินไม่ได้ก็คายออกมาเลยนะ ไม่ต้องฝืน!" ตะวันถามเสียงอุบอิบ ดวงตากลมโตช้อนมองอย่างคาดเดาปฏิกิริยา เหนือเคี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตรงข้าม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยความขบขัน "อื้ม... อร่อยดีนะ" "จริงดิ? ไม่ได้โกหกใช่มะ?" "พูดจริง... อร่อยจนอยากกินฝีมือแบบนี้ทุกวันเลยว่ะ" ประโยคหลังเหนือจงใจลดเสียงลงต่ำ ทอดสายตาหวานเชื่อมใส่คนฟังแบบไม่มีกั๊ก จนตะวันถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ไอแคกๆ หน้าดำหน้าแดง "ไอ้... ไอ้พี่เหนือ! พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครจะทำให้มึงกินทุกวันฝันไปเถอะ!" ตะวันโวยวายหน้าแดงแจ๋ รีบเดินหนีไปหยิบแก้วน้ำมาดื่มอึกใหญ่เพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมาบนใบหน้า เหนือหัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี เขามองแผ่นหลังบางที่กำลังยืนหันหลังให้อย่างนึกเอ็นดู ความรู้สึกบางอย่างในใจมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนแทบไม่ต้องหาคำตอบ ว่าทำไมเขาถึงยอมเสียเวลามานั่งตบตีฝีปากกับเด็กปากจัดคนนี้ทุกวัน แต่ความสงบสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นานนัก... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูในห้องลงอย่างไม่ไว้หน้า ตะวันขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหน้ากับเหนือที่หุบยิ้มฉับทันที บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน "ใครมาวะ ดึกดื่นป่านนี้" ตะวันพึมพำ เดินงึดงำไปที่ประตูหน้าห้อง มือเรียวเอื้อมไปปลดล็อกกลอนแล้วดึงประตูเปิดออกด้วยความหงุดหงิด ทว่า... ร่างของคนที่ยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่หน้าประตูห้อง กลับทำให้เลือดในกายของตะวันเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "อ้าว ไอ้ตะวัน! กูเอง... พอดีผ่านมารับของแถวนี้ เลยแวะมาหาซะหน่อย เปิดห้องให้กูเข้าไปกินเบียร์ด้วยดิ๊" รอยยิ้มกวนประสาทของ 'จอมทัพ' ตัวตึงแก๊งเพื่อนพระเอกที่โผล่มาถูกจังหวะ (หรือผิดจังหวะสุดๆ) กำลังยืนโบกมือหยอยๆ อยู่หน้าห้อง โดยที่ข้างกายยังมีถุงเบียร์และกับแกล้มพะรุงพะรัง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น... ประเด็นคือสายตาซอกแซกของจอมทัพที่ชะโงกคอมองเลยผ่านไหล่ของตะวันเข้าไปในห้อง แล้วไปสะดุดเข้ากับร่างสูงของเหนือที่ยืนกอดอกตีหน้านิ่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารพอดีเป๊ะ! ดวงตาของจอมทัพเบิกกว้างขึ้นทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะอุทานเสียงดังลั่นตึก "เฮ้ย! ไอ้เหนือ! มึงมาทำอะไรอยู่ในห้องไอ้ตะวันวะเนี่ย... หรือว่าพวกมึงสองคนแอบ..." "ไอ้ทัพ! หุบปากเน่าๆ ของมึงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ตัวซวย!" ตะวันแผดเสียงลั่นห้อง หน้าตาตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าโลกของเพื่อนสนิทที่พร้อมจะเอาเรื่องนี้ไปประจานลงแชทกลุ่มใหญ่ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นต่อในตอนหน้าค่ะ!)