ความลับในแชตกลุ่มที่ยกเลิกไม่ทัน

"บอกว่าอย่าใส่พริกเยอะไงวะ ไส้กรอกอีสานร้านนี้จะกลายร่างเป็นระเบิดปรมาณูอยู่แล้วนะเว้ย!" เสียงโวยวายของตะวันดังลั่นห้องนั่งเล่นของหอพัก พร้อมกับร่างบางที่กำลังกระโดดเหยงๆ มือข้างหนึ่งถือไม้เสียบลูกชิ้น อีกข้างถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่หน้าจอสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดปนความหัวร้อนตามประสาคนปากจัดแต่ใจบาง ที่ตอนนี้กำลังหัวหมุนกับสารพัดเรื่องในชีวิตประจำวัน "ก็กูชอบรสจัด มึงนั่นแหละปากบางกินเผ็ดไม่ได้เองตะวัน อ่อนแอชะมัด!" เสียงทุ้มกวนประสาทของจอมทัพดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ พร้อมกับเสียงเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่สะทกสะท้านในความเดือดร้อนของเพื่อนสนิท "อ่อนพ่อมึงดิ! มาลองกินเองไหมล่ะ จะได้รู้ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง ไอ้นี่..." ตะวันแยกเขี้ยวใส่หน้าจอ แชตกลุ่ม [วิศวะงานดีไม่มีอยู่จริง (แต่มีเมียแล้ว)] กำลังรันข้อความไหลผ่านรวดเร็วยิ่งกว่ารถไฟความเร็วสูง สมาชิกในกลุ่มส่งสติกเกอร์แซวกันสนั่นหวั่นไหวเรื่องงานโปรเจกต์ส่งอาจารย์ในวันพรุ่งนี้ ตะวันพิมพ์ตอบโต้กับเพื่อนๆ อย่างเมามัน นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์แบบสปีดรันโดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่า... ตัวเองกำลังสลับหน้าต่างแชตอยู่ ห้องนั่งเล่นเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ ตะวันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นข้อความล่าสุดจากแชตส่วนตัวที่เพิ่งเด้งขึ้นมา *[เหนือ]: ซื้อน้ำเก๊กฮวยเผื่อด้วย ดิฉันกระหายน้ำ.* "แ하... ไอ้พี่เหนือคนนี้นี่นะ ใช้กูตลอด!" ตะวันพึมพำกับตัวเองอย่างหมั่นไส้ เบะปากใส่หน้าจอด้วยความหมั่นเขี้ยวขั้นสุด สมองประมวลผลคำด่าทอสารพัดที่จะพิมพ์สวนกลับไปให้สมกับความขี้เก๊กของเฮดว้ากหน้ารกคนนั้น นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความยาวเหยียดด้วยความเร็วแสง— *[ตะวัน]: อยากกินก็เดินมาซื้อเองดิพี่ หน้าตาก็เหมือนโจร ชวนไปไหนก็ไม่ไป ทำเป็นฟอร์มจัด ขี้เก๊กชะมัด ใครจะไปอยากทนมองหน้าพี่ทุกวันวะ... รำคาญจะตายอยู่แล้ว...* ประโยคยาวเหยียดถูกพิมพ์ระบายความอัดอั้นตันใจลงไปจนหมดเปลือก โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่แอบซ่อนความรู้สึกแปลกๆ ไว้ลึกๆ—ความรู้สึกที่ว่า *'ถ้าวันไหนไม่ได้เห็นหน้ากวนๆ นั่น คงเหงาพิลึก'* แต่ทว่า... ในจังหวะที่ตะวันกำลังจะกดปุ่มส่งข้อความนั้นเอง ข้อความอีกชุดที่พิมพ์ค้างไว้จากแชตกลุ่มเพื่อน ดันไหลมารวมกันพอดิบพอดีเพราะระบบเดาคำศัพท์อัจฉริยะที่แสนรู้เกินเหตุ! หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เมื่อหน้าจอแสดงผลข้อความที่ถูกส่งออกไป—ไม่ใช่ส่งเข้ากลุ่มเพื่อนสนิทอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่เป็นแชตส่วนตัวของ **"พี่เหนือ"** เฮดว้ากสุดโหดที่นั่งอยู่ห้องตรงข้ามนี้ต่างหาก! *[ตะวัน]: พี่เหนือ... ตะวันชอบพี่นะ...* ฉิบหายแล้ว... คำนี้คำเดียวลอยเคว้งคว้างอยู่ในหัวสมองของตะวัน ร่างเพรียวแข็งทื่อค้างเติ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ไม้เสียบลูกชิ้นในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดัง *กริ๊ง* ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวลามเลียไปจนถึงใบหูและลำคออย่างรวดเร็ว ความตื่นตระหนกพุ่งทะยานจนปรอทแตก "เฮ้ย! ไม่จริง! ยุบหนอพองหนอ มือลั่น มือลั่นเว้ย!" ตะวันสติหลุดกระเจิง ส่งเสียงร้องลั่นห้องราวกับคนเจอผีสางเทวดา นิ้วเรียวรีบละล่ำละลักกดแตะหน้าจอโทรศัพท์รัวๆ ยิ่งกว่าเล่นเกมตีป้อมเพื่อหาปุ่ม **"ยกเลิกข้อความ"** ให้ทันการณ์ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้นสวนทางทันทีราวกับเสียงระฆังแห่งความหายนะ *[เหนือ]: หืม? เมื่อกี้ว่าอะไรนะ... พูดใหม่อีกทีซิครับ เด็กดื้อ?* บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ ตะวันกลืนน้ำลายลงคอatอย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามดังสนั่นจนกลัวว่าคนปลายสายจะได้ยินผ่านคลื่นสัญญาณ มือบางสั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ ข้อความที่กดยกเลิกไม่ทัน... มันคาอยู่ตรงหน้าชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งกว่าลายแทงสมบัติ และก่อนที่ตะวันจะได้คิดหาทางแก้ตัวหรือวิ่งหนีความจริง เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันที่หน้าห้อง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!—พร้อมกับข้อความใหม่จากแชตที่ส่งมาตัดหน้าลมหายใจ *[เหนือ]: เปิดประตูให้หน่อยครับ... หรือจะให้พี่พังเข้าไปฟังคำนั้นด้วยตัวเอง?* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นต่อในตอนหน้าค่ะ!