ตรรกะพังๆ ของคนซื่อบื้อ

"บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้พี่เหนือ! แกแอบแคปหน้าจอตอนฉันใส่เสื้อฮู้ดสีชมพูแบ๊วๆ ไปทำอะไรในแชตกลุ่มวิศวะปีสี่ฮึ!" เสียงโวยวายของตะวันดังลั่นห้องสโมสรนักศึกษา จนกระดาษรายงานบนโต๊ะแทบปลิว ร่างบางในชุดนักศึกษาปีสองก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงของเฮดว้ากคณะที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟเย็นเฉียบด้วยท่าทางกวนประสาทเป็นที่สุด เหนือเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าว ดวงตาสีเข้มคมกริบมองสำรวจคนตัวเล็กที่ตอนนี้หน้าดำหน้าแดง ใบเนียนใสขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเขินจนเกินเยียวยา) มือเรียวบางพยายามแย่งโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูจากมืออีกฝ่ายที่ชูขึ้นเหนือหัวแบบไม่คิดจะยอมแพ้ "ใครแคป? น้องตะวันกำลังใส่ร้ายพี่หรือเปล่าครับ หื้ม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลากยาวด้วยความกวนโอ๊ย พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนตะวันต้องผถะถอยหลังด้วยความตกใจ "ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือเลยนะ! ก็จอมทัพมันหลุดปากบอกในแชตเมื่อกี้ว่าเห็นแกส่งรูปฉันลงกลุ่ม แถมยังมีสติกเกอร์รูปหัวใจล้อมรอบอีกสิบดวง! นั่นมันความผิดฐานละเมิดสิทธิส่วนบุคคลชัดๆ!" ตะวันชี้หน้าคาดคั้น นิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความโมโหที่ปะปนกับความอับจนหนทาง เพราะรู้ดีว่าตัวเองสู้ส่วนสูงและแรงของไอ้พี่ปีสี่หน้ามึนคนนี้ไม่ได้เลยสักนิด เหนือหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่าหมั่นไส้ เขาลดมือลงมาวางพาดไว้บนพนักพิงเก้าอี้ ปล่อยให้ตะวันยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ตรงหน้าเหมือนแมวเปอร์เซียกำลังโกรธขนฟู "ก็รูปมันน่ารักดี... พี่แคบเก็บไว้ดูคนเดียวผิดตรงไหน" เหนือยอมรับหน้าตาเฉยแถมยังส่งยิ้มมุมปากแบบที่ทำเอาคนมองอยากจะคว้าแจกันแถวนี้ฟาดหัวสักทีสองที "หน้าอย่างฉันไม่ได้เรียกว่าน่ารัก! เรียกว่าหล่อ เท่ และทรงพลังเว้ย! แล้วอีกอย่าง... ใครอนุญาตให้เซฟรูปฉันไปไว้ในเครื่องแกไม่ทราบ!" "อ้าว ก็เราอยู่ในร่างเดียวกันตั้งหลายวัน รูปในเครื่องพี่ก็น่าจะมีรูปน้องตะวันตอนนอนน้ำลายยืดติดไปด้วยเหมือนกันแหละน่า จะมาหวงอะไรตอนนี้" "ไอ้...ไอ้พี่เหนือ!" ตะวันหน้าเหวอ หูแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ นึกขึ้นได้ว่าตอนที่สลับร่างกันเขาเคยเผลอทำเรื่องน่าอายไว้ตั้งเยอะแยะ "ลบรูปพวกนั้นทิ้งเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้น...ไม่งั้นฉันจะแฉรูปแกตอนนอนแก้ผ้าคว่ำหน้าซบหมอนข้างลงกลุ่มรวมบ้าง!" "เอาสิครับ..." เหนือโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งเกือบจะชนกับปลายจมูกรั้นของคนตัวเล็ก แววตาคมกริบทอประกายความเจ้าเล่ห์และอ่อนโยนปะปนกันจนตะวันต้องหลบตา "รูปพี่แก้ผ้าอาจจะทำให้น้องตะวันใจเต้นแรงจนนอนไม่หลับไปสามวันเลยก็ได้นะ อยากพิสูจน์ไหมล่ะ" "คนหน้าไม่อาย!" ตะวันผลอกอกแกร่งเต็มแรงจนเหนือเซไปนิดหน่อย แต่เจ้าตัวก็ยังหัวเราะชอบใจในความดิ้นพล่านของเหยื่อตรงหน้า บรรยากาศในห้องสโมสรที่ควรจะเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยเสียงโต้เถียงแบบเด็กๆ ของคนสองคนที่เคมีดูยังไงก็เหมือนลิ้นกับฟัน ตะวันหันหลังกลับทำท่าจะเดินหนีด้วยความหัวเสีย แต่จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนไลน์จากมือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น *Ping!* ตะวันชะงัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอแชตที่ค้างอยู่ ปรากฏข้อความจาก "พี่เหนือสุดหล่อขี้เก๊ก" ส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ [พี่เหนือสุดหล่อขี้เก๊ก]: เลิกโวยวายแล้วหันมามองหน้ากันหน่อยสิ... [พี่เหนือสุดหล่อขี้เก๊ก]: ที่แคบรูปไว้ ไม่ใช่เพราะแค่น่ารักหรอกนะ [พี่เหนือสุดหล่อขี้เก๊ก]: แต่เพราะว่า... ในสายตาพี่ตอนนี้ มองเห็นแค่ตะวันคนเดียวมานานแล้วต่างหาก ตะวันอ่านข้อความนั้นแล้วนิ่งค้างไปทันที ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่ๆ ก็โดนหยอดคำหวานใส่กลางแสงแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังทะลุกรอบอก *แย่แล้ว... แบบนี้มันขี้โกงชัดๆ!* ตะวันรีบเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว เหนือไม่ได้พิมพ์ข้อความต่อแล้ว แต่เขากำลังยืนกอดอกส่งยิ้มละมุนที่แฝงแววคลั่งรักมาให้ตรงๆ รอยยิ้มนั้นทำเอาตะวันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเอียงวูบ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ตะวันกำลังจะอ้าปากด่ากลบเกลื่อนความเขิน หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเหนือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากหน้าจอหลัก (Lock Screen) ที่เด้งขึ้นมาโชว์หราต่อหน้าต่อตาตะวันพอดีเป๊ะ... [ข้อความจาก: แม่ยายในอนาคต] "ตาเหนือ ลูก... ตกลงเรื่องแหวนเพชรที่จะไปขอหนูตะวันวันงานหมั้น สรุปเอาไซส์ไหนนะลูก?" ตะวันเบิกตากว้าง สมองว่างเปล่าสนิท ขาเรียวเล็กก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติขณะที่หันขวับกลับไปจ้องหน้าเฮดว้ากหนุ่มที่ตอนนี้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าเริ่มเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าความลับแตกเร็วกว่าที่คิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นต่อในตอนหน้าค่ะ!