พี่ว้ากโหมดไม่อ่อนโยน

"ถ้าพี่เหนือแน่จริง ก็อย่าเอาแต่สั่งดิครับ มาลองดีกับผมตัวต่อตัวเลยไหม?" เสียงทุ้มต่ำของรุ่นน้องปีหนึ่งคนหนึ่งดังขึ้นกลางโรงอาหารคณะวิศวะฯ บรรยากาศที่เคยจอแจราวกับสวิตช์ไฟถูกกดปิด ทุกสายตาจับจ้องไปที่โต๊ะหัวแถวที่ 'เหนือ' เฮดว้ากหน้าดุเจ้าของฉายาพ่อน้ำแข็งขั้วโลกนั่งอยู่ ฉันที่ยืนถือถ้วยน้ำแข็งไสอยู่ไม่ไกลได้แต่กลั้นหายใจ มือสั่นจนช้อนพลาสติกแทบหลุดหล่น นี่มันอะไรกันเนี่ย? แค่ช่วงรับน้องไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องท้าทายกันถึงขั้นนี้ด้วย เหนือไม่ได้ลุกขึ้นโวยวายตามนิสัยคนอารมณ์ร้อน เขากลับวางช้อนในมือลงช้าๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นปรือลงเล็กน้อย ราวกับกำลังมองมดแมลงที่บินวนอยู่รอบตัว "ตัวต่อตัวเหรอ?" เหนือทวนคำ เสียงเรียบจนน่ากลัว "อยากให้ฉันสอนวิธีวางตัว หรืออยากให้ฉันสอนวิธีเป็นวิศวกรที่ดีกว่านี้ล่ะ? เพราะที่นายพ่นออกมาเนี่ย... มันบ่งบอกได้แค่ว่า 'วุฒิภาวะ' นายมีไม่พอจะอยู่ที่นี่" "อย่ามาดูถูกกันนะพี่!" รุ่นน้องคนนั้นถลันเข้ามาจะคว้าคอเสื้อ "เห้ย! หยุด!" ฉันตะโกนออกไปก่อนจะรู้ตัว วิ่งฝ่าวงล้อมเข้าไปยืนขวางระหว่างสองคนนั้นไว้ ตะวันคนนี้ไม่ได้อยากเป็นฮีโร่หรอกนะ แต่เห็นพี่เหนือโดนจ้องจะทำร้ายแบบนี้ หัวใจมันดันเต้นผิดจังหวะจนกลัวไปหมด "น้องครับ มีสติหน่อย นี่มันโรงอาหาร ไม่ใช่สนามมวย" ฉันหันไปแหวใส่รุ่นน้องคนนั้นก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่คนข้างหลัง "ส่วนพี่อ่ะ! กวนประสาทเก่งนักนะ! รู้อยู่ว่าน้องเขาร้อน ก็ยังจะไปเติมน้ำมันให้เขาอีก อยากโดนต่อยจนหน้าเบี้ยวหรือไงห๊ะ!" เหนือชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นจ้องมองมาที่ฉันแทน... มันคือสายตาที่อ่านยาก แต่ความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ลึกๆ นั่นมันทำให้ฉันอยากจะมุดดินหนี "เป็นห่วงเหรอ?" เขาถามหน้าตาย แต่แอบยกยิ้มมุมปาก "ห่วงห่วงบ้านพี่สิ! ผมแค่ไม่อยากให้คณะเราเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องไร้สาระ!" ฉันเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่แก้มกำลังร้อนผ่าว "โอ้โห แหม... กลิ่นความรักมันลอยอบอวลจนจมูกผมจะพังแล้วครับพี่เหนือ" จอมทัพที่โผล่มาจากไหนไม่รู้กระโดดเข้ามาพาดแขนบนไหล่เหนือพลางขำร่า "ตะวันครับ น้องเขาแค่หมั่นไส้ไอ้เหนือมันครับ ไม่ได้ห่วงหรอก เชื่อดิ" "เงียบไปเลยไอ้จอมทัพ!" ฉันตวาดใส่เพื่อนพระเอกตัวดี ก่อนจะหันไปดึงแขนเหนือให้ลุกขึ้น "ไปที่อื่นกันเถอะ ตรงนี้มันอึดอัด" เหนือยอมเดินตามฉันออกมาแต่โดยดี เราเดินมาหยุดที่หลังอาคารเรียนซึ่งค่อนข้างเงียบเชียบ ทันทีที่ลับตาคน เหนือก็หยุดเดินแล้วดึงแขนฉันให้หมุนกลับไปเผชิญหน้า "เมื่อกี้... ขอบใจนะ" เสียงของเขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันมีความนุ่มลึกที่ทำให้ใจเต้นโครมคราม "ไม่เป็นไร... แค่ไม่อยากให้พี่เจ็บตัว" ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม ก้มมองปลายรองเท้าตัวเอง "ที่โวยวายเมื่อกี้ เพราะกลัวฉันเจ็บ หรือเพราะกลัวฉันจะหันไปทำร้ายน้องเขาจนเสียประวัติ?" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันที "มันก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละ!" เหนือขยับเข้ามาใกล้จนฉันถอยหลังไปชนกำแพง มือหนาของเขายันกับผนังข้างๆ กักตัวฉันไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความแมนแบบวิศวะฯ ทำเอาฉันสมองเบลอไปหมด "รู้ไหม... เวลาตะวันทำตัวเป็นแม่ไก่กางปีกปกป้องแบบนี้..." เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "มันน่ารักจนฉันอยากจะจับขังไว้ในใจไม่ให้ไปกางปีกให้ใครอีกเลยนะ" "พี่เหนือ! พูดอะไรเนี่ย!" ฉันผลักอกเขาเบาๆ แต่เขากลับคว้ามือฉันไว้แล้วกุมแน่น "ฉันจริงจังนะตะวัน... เรื่องที่เราเคยตกลงกันไว้ เรื่องดีลลับนั่นน่ะ..." เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน "ถ้าฉันอยากเปลี่ยนจากดีล... เป็นเรื่องจริง... ตะวันจะว่ายังไง?" หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฉันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธความเขินอายนี้ แต่จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนแชทจากโทรศัพท์ของเหนือที่เขาวางไว้บนม้านั่งข้างๆ ก็ดังขึ้นรัวๆ จนเขายอมผละออกไปดู เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน หน้าเขาสีเปลี่ยนไปทันที จากที่ดูอ่อนโยนกลับกลายเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด เขาหันมามองฉันด้วยแววตาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน—มันเต็มไปด้วยความตระหนก "ตะวัน... กลับไปที่ตึกคณะเดี๋ยวนี้" "ทำไม? เกิดอะไรขึ้น?" เขากำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือนูนออกมา "ไอ้จอมทัพส่งข้อความมาบอกว่า... แฟนเก่าที่ฉันเลิกไปเมื่อปีที่แล้ว มันโผล่มาที่หน้าคณะพร้อมกับรูปถ่าย... รูปถ่ายที่ฉันกับเธอแอบไปเดตกันเมื่อวันก่อน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มจะซับซ้อนขึ้นทุกทีนะคะ แล้วมาติดตามกันต่อในตอนหน้าค่ะ!