คืนที่ฝนตกกับห้องที่ปิดตาย

"นายจะบ้าหรือไง! ฟ้าผ่าเปรี้ยงขนาดนั้น ยังมีหน้ามาบอกว่าตึกคณะวิศวะฯ ปลอดภัยที่สุดในสามโลกอีกเหรอพี่เหนือ!" เสียงโวยวายของฉัน—หรือก็คือตะวันคนนี้—ดังลั่นแข่งกับเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถล่ม น้ำฝนเม็ดโตสาดซัดเข้าใส่กระจกบานใหญ่ของห้องพักผ่อนประจำภาควิชาจนมองไม่เห็นทิวทัศน์ด้านนอก บรรยากาศรอบตัวมืดครึ้มจนต้องเปิดไฟนีออนสีส้มอมเหลือง ซึ่งยิ่งช่วยขับเน้นให้ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ดูอบอุ่น... และชวนให้อึดอัดจนหายใจไม่ออกในเวลาเดียวกัน ก็ใครจะไปคิดล่ะคะว่าแผนการแอบมาเคลียร์งานโปรเจกต์ลับๆ (ที่ความจริงคือการหนีหน้าไอ้จอมทัพตัวแสบ) จะลงเอยด้วยการที่เราสองคนต้องติดแหง็กอยู่ในห้องนี้ตามลำพัง เพราะประตูระบบคีย์การ์ดเกิดรวนช็อตสนิทจากฟ้าผ่าเมื่อครู่ แถมสัญญาณโทรศัพท์มือถือก็ดันมาด่วนอัปยศหนีตายหายเกลี้ยง เหลือแต่ขีดศูนย์บาทกลายเป็นกระดาษทาสีไปเสียอย่างนั้น! ฉันกอดอกแน่น ถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับตู้เก็บเอกสารเหล็กเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของเฮดว้ากหน้าดุอย่าง 'พี่เหนือ' กำลังก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าดุดันนั้นไม่ได้ฉายแววเกรี้ยวกราดเหมือนเวลาว้ากรุ่นน้องปีหนึ่งเลยสักนิด... แต่มันกำลังมองฉันด้วยสายตาบางอย่างที่ทำให้กระเพาะอาหารของฉันสั่นพับๆ เหมือนมีผีเสื้อบินวนเป็นร้อยๆ ตัว เขายังคงถือโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมที่เมื่อครู่เพิ่งอ่านข้อความนรกแตกจากไอ้จอมทัพ เส้นเลือดที่ข้อมือแกร่งปูดโปนขึ้นมาตามแรงบีบอัดจนน่ากลัว แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก "กลัวเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงฝนซัดสาด "ใครกลัว! ฉันไม่ได้กลัวฟ้าผ่าเว้ย! แต่ฉันกลัว... เออ... กลัวติดอยู่ในนี้นานเกินไปจนไม่ได้กลับบ้านต่างหากเล่า!" ฉันเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการเชิดหน้าขึ้นใส่ ทั้งที่มือไม้เย็นเฉียบจนต้องแอบเอาไปเช็ดกับชายเสื้อฮู้ด "เหรอ..." พี่เหนือลากเสียงยาว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างกวนประสาท "แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำขนาดนั้น ยังจะมีปากมาเถียงพี่อีกเหรอครับ... น้องตะวัน" ให้ตายเถอะ! คำว่า 'ครับ' จากปากผู้ชายคนนี้มันมีอณูพิษทำลายล้างสูงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย! แถมเขายังขยับเข้ามาประชิดจนระยะห่างระหว่างเราเหลือแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนฉันต้องกลั้นหายใจ "ถอยไปเลยนะ! อย่ามาเข้าใกล้ฉันในระยะประชิดแบบนี้นะเว้ย... เฮ้ย!" ฉันร้องลั่นเมื่อจู่ๆ ไฟนีออนบนเพดานก็เกิดกะพริบวบหาบแล้วดับสนิทลงฉับพลัน ความมืดมิดกลืนกินห้องทั้งห้องให้เหลือเพียงแสงสว่างสีส้มสลัวๆ จากหลอดไฟสำรองฉุกเฉินที่มุมห้องเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความวุ่นวายกลายเป็นความเงียบสงบที่ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมคราม พรึบ! พี่เหนือคว้าข้อมือฉันไว้ทันทีที่ความมืดโรยตัว แรงดึงมหาศาลทำให้ฉันเสียหลักพุ่งเข้าไปชนเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง ความอบอุ่นแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเสื้อฮู้ดหนาจนฉันรู้สึกเหมือนผิวเนื้อตัวเองกำลังร้อนผ่าว "ปล่อยนะพี่เหนือ! มืดตื้อแบบนี้... ฉันมองไม่เห็น..." ฉันพยายามดันอกแกร่งออก แต่เขากลับยิ่งกระชับวงแขนโอบรอบเอวฉันไว้แน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่เหนือกลุ่มผมของฉันจนสติสตางค์กระเจิดกระเจิงไปหมด "อยู่เฉยๆ ก่อนสิ... ตะวัน" เสียงของเขาไม่ได้ดุเหมือนเคย แต่มันเจือความอ่อนโยน ประโยคต่อมาที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำเอาฉันแข็งค้างไปทั้งร่าง "เรื่องข้อความของไอ้จอมทัพ... ที่มันส่งรูปเธอกับฉันไปเดตกันเมื่อวันก่อน... เธอคิดว่าไง" สมองฉันหยุดทำงานไปชั่วขณะ ความมืดรอบกาย ความอบอุ่นจากอ้อมกอด และกลิ่นอายเฉพาะตัวของคนตรงหน้ากำลังผสมปนเปกันจนแยกแยะไม่ออกว่าตอนนี้เรากำลังอยู่ในสถานการณ์ไหนกันแน่ ระหว่างที่เราสองคนกำลังยืนนิ่งจมอยู่ในภวังค์ความเงียบ ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดอยู่นอกหน้าต่าง... เสียงเคาะประตูกระจกบานทึบด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน พร้อมกับเสียงตะโกนแหกปากโวยวายของไอ้จอมทัพที่ดังทะลุเข้ามาในความเงียบ *"เฮ้ยไอ้เหนือ! ไอ้ตะวัน! พวกมึงติดอยู่ในนั้นใช่ไหมวะ! เปิดประตูให้หน่อย... กูพาคนมาช่วยแล้ว... แต่กูบังเอิญเห็น 'บางอย่าง' ในระบบกล้องวงจรปิดที่เพิ่งกู้คืนได้ว่ะ... มึงสองคนรีบดูไลน์ด่วนเลย!"* พี่เหนือชะงักไปเล็กน้อย เขายอมคลายอ้อมกอดออกจากเอวฉันช้าๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแชตที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความล่าสุดจากกลุ่มเพื่อนสนิทเพียงเสี้ยววินาที... ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง พร้อมกับที่หน้าจอโทรศัพท์ของฉันเองก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่พอดิบพอดี! สมุดบันทึกสีน้ำตาลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันในวันฝนพรำนี้นะคะ