ความทรงจำในไดอารี่สีน้ำตาล

"อ่านอะไรอยู่เหรอครับ... ตะวัน" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหู ทำเอาเส้นขนทั่วร่างของฉันลุกชันขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาสมองที่ประมวลผลเรื่องยุ่งเหยิงอยู่เมื่อครู่พังทลายลงไม่เป็นท่า ร่างสูงใหญ่ของพี่เหนือขยับเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของฉันแนบชิดกับอกแกร่งโดยปริยาย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เราเพิ่งจะยืนเว้นระยะห่างกันด้วยซ้ำ เขามันพวกปีศาจชัดๆ! ขยับตัวเข้ามาเงียบเชียบยิ่งกว่าแมวขโมยเสียอีกนะคะเนี่ย! ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบหุบสมุดปกสีน้ำตาลเล่มเก่าในมือลงทันทีจนเกิดเสียงดัง *'พับ'* สนั่นห้อง นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนร้อนตัว หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับจะกระโดดออกมานอกอก มือไม้สั่นเทาจนแทบจะทำไดอารี่เล่มสำคัญหลุดร่วงลงพื้น "อะ... ใครอนุญาตให้เข้ามาใกล้ขนาดนี้เล่า! ถอยไปเลยนะพี่เหนือ!" ฉันโวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู พยายามใช้ศอกดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของฉันจะต้านทานคนตัวโตกว่าได้ เขากลับยิ่งกอดกระชับเอวฉันไว้แน่นขึ้น ใบหน้าคมคายเกยคางลงมาบนไหล่ สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองสมุดในมือฉันด้วยประกายวิบวับที่อ่านไม่ออก "หืม? หน้าแดงใหญ่แล้วนะเรา หรือว่า... แอบเขียนเรื่องลับอะไรร้ายๆ เกี่ยวกับพี่ไว้ในนั้นกันแน่ Hm?" พี่เหนือแกล้งเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากนั่นช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกินค่ะคุณผู้ชม! "ใครเขาจะไปเขียนเรื่องพี่กัน! เลิกยุ่งกับของส่วนตัวของฉันสักทีนะ!" ฉันเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความพิรุธสุดฤทธิ์ พยายามจะซ่อนสมุดเล่มนั้นไว้ข้างหลัง แต่มือปลาหมึกของเฮดว้ากหน้ามึนกลับเร็วกว่า ไวกว่ายาสระผมสูตรเย็นอีกค่ะ! คว้าข้อมือฉันไว้แล้วแย่งสมุดสีน้ำตาลไปครองได้อย่างง่ายดาย "เฮ้ย! คืนมานะพี่เหนือ! นั่นมันของส่วนตัวนะ ห้ามเปิดอ่านเด็ดขาด!" ฉันร้องลั่นกระโดดเหยองพยายามจะแย่งสมุดคืน แต่พี่เหนือกลับชูมันขึ้นสูงเหนือหัว ด้วยความที่ส่วนสูงของเราต่างกันราวฟ้ากับเหว ฉันจึงทำได้แค่เพียงกระโดดแปะปัดอากาศไปมาเหมือนแมวตะמתลูกบอลกัญชาแมวไม่มีผิดเพี้ยน พี่เหนือหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าปกสมุดเก่าๆ เล่มนั้นแวบหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จะค่อยๆ จางหายไป กลาย 1 เป็นแววตาสนอกสนใจและลึกล้ำขึ้นมาแทนที่ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล... เล่มเก่ากึ๊กเลยนี่นา หน้าปกเยินขนาดนี้ เก็บไว้ตั้งแต่ ม.ปลาย หรือไงหึเรา?" พี่เหนือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ไม่ได้กวนประสาทเหมือนก่อนหน้า แต่ยิ่งเขายกสมุดเล่มนั้นหนีสูงขึ้นไปอีก หัวใจของฉันก็ยิ่งเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ตายแน่ๆ... ตะวันเอ๋ย แกตายแน่ๆ! ในนั้นไม่ได้มีแค่เรื่องบ่นงึมงำธรรมดาหรอกนะคะ แต่มีทั้งคราบน้ำตา รอยยิ้ม และที่สำคัญที่สุด... ภาพแอบถ่ายของอีตาพี่เหนือตอนเผลอเมื่อสมัยปีหนึ่งเต็มไปหมดเลยน่ะสิคะ! ภาพเผลอหลับคาโต๊ะเรียนบ้าง ภาพตอนกินกาแฟแล้วทำหน้ามึนบ้าง หรือแม้แต่ภาพตอนที่เขากำลังมองมาที่ฉันด้วยสายตาอบอุ่นแปลกๆ ในวันงานกีฬาสสี... ถ้าเขาเปิดไปเจอภาพพวกนั้นเข้า ฉันคงต้องเอาปี๊บคลุมหัวเดินไปมอแน่ๆ ค่ะ! ไม่เอาด้วยหรอกนะ! "บอกให้คืนไงเล่า! ถ้าพี่เปิดอ่าน... ถ้าพี่เปิดอ่านดูแม้แต่หน้าเดียว ฉันจะ... จะงอนไม่พูดด้วยจริงๆ ด้วยนะ!" ฉันขู่ฟ่อ ทำเสียงเข้มใส่เต็มที่เพื่อกลบเกลื่อนความกลัว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเลยสักนิดในสายตาของคนตัวโต "งอนเหรอ? ปกติก็ไม่ค่อยจะพูดจาดีๆ กับพี่อยู่แล้วนี่นา" พี่เหนือเลิกคิ้วกวนๆ ใส่หนึ่งที ก่อนจะแกล้งทำท่าเปิดหน้าแรกของสมุดออกช้าๆ "อย่านะ!" ฉันพุ่งเข้าไปคว้าเสื้อเขาไว้แน่น หลับตาปี๋ด้วยความจำยอม ยอมเอาหน้าซุกกับอกแกร่งของเขาเพื่อหลีกหนีความจริงอันแสนโหดร้าย "ฮือ... อย่าดูนะพี่เหนือ ขอร้องล่ะ... ถือว่าฉันขออภัยโทษ ปล่อยสมุดเล่มนั้นไปเถอะนะ นะคะ..." เสียงอ้อนวอนที่หลุดปากออกไปแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงไปถนัดตา ไม่มีเสียงกวนประสาท ไม่มีคำพูดแซวเล่น มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน พี่เหนือชะงักไปจริงๆ ค่ะ เขายอมหยุดการกระทำทุกอย่าง มือที่ถือสมุดเล่มนั้นลดระดับลงมาช้าๆ สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ โอบประคองแผ่นหลังของฉันให้เข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้นอย่างทะนุถนอม เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เรายืนนิ่งอยู่แบบนั้น จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วอุ่นๆ ที่ค่อยๆ เกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของฉันอย่างเบามือ น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมาในเวลาต่อมา ทำเอาหัวใจที่เต้นระรัวอยู่แล้วแทบจะหลุดออกมานอกอกจริงๆ "เงยหน้าขึ้นมาหน่อยสิ... ตะวัน" ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แพขนตางอนสั่นระริกเมื่อพบว่าใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจมูก และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า... บนหน้ากระดาษของสมุดบันทึกสีน้ำตาลหน้าที่พี่เหนือเพิ่งเปิดค้างไว้... ไม่ใช่ตัวอักษรระบายความในใจ หรือข้อความบ่นงึมงำอย่างที่ฉันกังวล แต่มันคือภาพถ่ายโพลารอยด์ใบเล็กเก่าเก็บ... ภาพของตัวฉันเองในชุดนักเรียนปอนๆ กำลังนั่งหลับฟุบคาโต๊ะเรียนริมหน้าต่าง โดยมีเงาของใครบางคนยืนบังแดดให้อยู่ข้างๆ และที่มุมขวาล่างของภาพ... มีลายมือตัวบรรจงที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทเอาไว้ว่า... *‘วันที่ฝนตก... หวังว่าเด็กดื้อแถวนี้จะเลิกซุ่มซ่ามสักทีนะ’* ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับถูกกดปุ่มรีเพลย์ ภาพวันนั้น... วันที่ฉันทำร่มหายแล้วนั่งห่อเหี่ยวอยู่ใต้ตึกคณะ... ภาพของรุ่นพี่ปีสองหน้าดุคนหนึ่งที่เดินถือร่มมา Sunk เข้ามาในชีวิตของเด็กปีหนึ่งคนนี้เป็นครั้งแรก... "พะ... พี่เหนือ..." ฉันครางชื่อเขาแผ่วเบา ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป พี่เหนือยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนเคย แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน อบอุ่น และลึกซึ้งจนหัวใจของฉันสั่นไหวอย่างรุนแรง นิ้วเรียวยาวของเขาแตะเบาๆ ที่สันสมุดสีน้ำตาล ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "เก็บภาพของพี่ไว้ตั้งเยอะ... ทำไมไม่ยอมบอกล่ะครับ ว่าแอบมองพี่มานานขนาดนี้แล้ว... หืม?" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกหยุดเวลาไว้แค่นั้น ความเงียบงันเข้ามาปกคลุม ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวระรัวจนแทบระเบิด ฉันอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก หน้าที่แดงอยู่แล้วตอนนี้ร้อนผ่าวจนแทบจะระเหยเป็นไอ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากแก้ตัวนั้นเอง จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มที่ดังรัวติดกันสามครั้งติด *Rrrr!* **[จอมทัพ]:** *ไอ้เหนือ! มึงอย่าเพิ่งลักหลับน้องตะวันนะเว้ย! ทางนี้กูสืบมาได้แล้วว่าไอ้รุ่นพี่ปีสามคณะบริหารที่เคยตามจีบตะวัน มันกำลังพุ่งตรงไปที่หอพักน้องมันตอนนี้แล้วเว้ย! รีบจัดการด่วนเลยเพื่อน!* ข้อความสั้นๆ จากหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างขึ้นในความสลัว ทำให้พี่เหนือหุบยิ้มฉับทันที นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเปลี่ยนจากประกายอ่อนโยนกลายเป็นความดุดันลุกโชนขึ้นมาในเสี้ยววินาที พร้อมกับที่ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นโดยไม่มีการลังเลอีกต่อไป! ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้นะคะ ขอบคุณที่เอ็นดู "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" ค่ะ!