เหนือเริ่มกลายเป็นโบ้

"พี่เหนือ... ระวัง!" เสียงกรีดร้องของตะวันที่ดังลั่นสวนคณะวิศวกรรมศาสตร์เมื่อครู่ ยังไม่น่าตกใจเท่ากับร่างสูงใหญ่ของเฮดว้ากหน้าดุ ที่ตอนนี้เสียหลักล้มกลิ้งลงไปคลุกฝุ่นกับพื้นสนามหญ้า โดยมีร่างของชายหนุ่มรุ่นพี่ต่างคณะอีกคนพุ่งเข้ามาประชิดตัวพร้อมกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เหตุการณ์ชุลมุนตรงหน้าเกิดขึ้นเร็วมากจนสมองของตะวันประมวลผลแทบไม่ทัน รู้ตัวอีกที ขาทั้งสองข้างก็วิ่งสปีดรันเข้าไปขวางกลางระหว่างคนทั้งคู่เสียแล้ว มือบางผลอกำแพงมนุษย์อย่างพี่เหนือให้ถอยไปข้างหลัง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบใส่ผู้บุกรุกที่กำลังหายใจฮึดฮัดด้วยความโมโห "เฮ้ย! จะทำอะไรวะ รุ่นพี่มีสติหน่อยดิ!" ตะวันตะโกนเสียงดังลั่นจนรุ่นพี่คนนั้นชะงักไป เหนือที่เพิ่งยันตัวเองลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามกางเกง ยืนนิ่งมองแผ่นหลังบางของคนที่ยืนกางแขนปกป้องเขาจากภัยอันตราย ดวงตาคมกุญแจผ่อนคลายความดุดันลงในเสี้ยววินาที เปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับที่เจือด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบางๆ จนแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ ให้ตายเถอะ... ยัยตัวดีของเขานี่มันปากบอกเกลียดนักเกลียดหนา แต่เวลาคับขันทีไร วิ่งมารับกระสุนแทนตลอดเลยสินะคะ "น้องตะวัน... ถอยไปเลยนะเว้ย ไอ้เหนือมันแย่งแฟนกู!" รุ่นพี่คณะสถาปัตย์ชี้หน้าคาดโทษ พร้อมตะโกนลั่นด้วยความแค้นเคือง "แฟนพี่เหรอคะ? โทษทีนะ... น้องรหัสผมเอง ปากบอกเลิกกันไปสามตลบแล้วยังจะมีหน้ามาหึงอีกเหรอวะ?" เหนือโผล่พรวดพรูออกมาจากด้านหลังของตะวัน พร้อมกับเอื้อมมือหนามาคว้าเอวบางของคนตัวเล็กกว่าเข้ามาชิดติดอกอย่างถือวิสาสะ "เห้ย! พี่เหนือ! ใครแฟนพี่ ปล่อยนะเว้ย!" ตะวันสะดุ้งสุดตัว หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รีบศอกกลับไปด้านหลังเพื่อทุบเข้าที่ซี่โครงของคนฉวยโอกาสทันที "โอ๊ย! ตะวัน ใจร้ายจังวะ เมียตีเมียเจ็บนะรู้เปล่า" เหนแกล้งทำเป็นร้องโอดครวญสำออยเกินจริง ทั้งที่มือหนายังคงกระชับเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ดิ้นหลุดไปไหน บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา กลายเป็นความน่าหมั่นไส้ที่ทำเอาคู่กรณีถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนกลุ่มเพื่อนสนิทของเหนือที่แอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้แถวนั้น ถึงกับทนไม่ไหวต้องโผล่พรวดออกมาแซว "อุ๊ย! กลิ่นหอมฟุ้งเลยวะพวกมึง กลิ่นความรัก หรือกลิ่นหมาวะเนี่ย!" จอมทัพ ตัวตึงประจำแก๊งเดินตบมือแปะๆ เข้ามาพร้อมกับทำหน้าล้อเลียนสุดฤทธิ์ "แหม... ไอบ้านี่ จากเฮดว้ากสุดโหด ตอนนี้กลายเป็นโบ้เต็มตัวแล้วเว้ย เดินตามง้อเขาต้อยๆ แถมยังโดนเขาปกป้องอีก น่ารักจังนะมึง" "จอมทัพ! อยากโดนตีนกูสักรอบไหมเพื่อนรัก" เหนือหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทตัวดี แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของตะวันอยู่ดี "ง우ย... กลัวจังเลยค้าบ เฮดว้ากผู้คลั่งรัก" จอมทัพเบะปากใส่แบบกวนประสาทสุดๆ ก่อนจะหันไปยิ้มหวานหยดหย้อยให้ตะวัน "น้องตะวันครับ เชื่อพี่เถอะ ไอเหนือมันสำนึกผิดแล้วจริงๆ เมื่อคืนมันนั่งกินเหล้าวนดูรูปน้องแล้วร้องไห้ขี้มูกโป่ง ทรงนี้ไม่รอดแน่ อาการโคม่าขั้นสุดแล้วครับน้อง" "ไอ้ทัพ! มึงหุบปากไปเลยนะ!" เหนือรีบตะคอกกลบเกลื่อนความเขิน เมื่อความลับระดับชาติถูกเพื่อนรักแฉกลางวงสนทนา ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ตะวันชะงักไปนิดเมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง สังเกตเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าใต้ตาของคนตัวสูงที่ยอมอดหลับอดนอนตามง้อเขามาตลอดสามวันเต็มๆ ปากที่เคยบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา เม้มเข้าหากันแน่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงจนควบคุมไม่อยู่ ให้ตายสิ... ทำไมช่วงนี้เขาถึงแพ้สายตากวนๆ แต่อบอุ่นของผู้ชายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากันนะ "ใครสนใจว่าพี่จะร้องไห้หรือเปล่าเล่า..." ตะวันสะบัดหน้าหนี พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายอยู่บนมุมปาก "ปล่อยได้แล้ว! คนดูอยู่เต็มสนาม เนี่ย... เลิกเรียนแล้วต่างคนต่างไปเลยนะ ปล่อย!" "ไม่ปล่อย จนกว่าจะหายงอน" เหนือก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูของคนตัวเล็ก น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความออดอ้อนแบบนั้น มันช่างร้ายกาจเสียจนหัวใจของตะวันแทบจะหลุดออกมานอกอก "นะคับตะวัน ดีกันนะ... พี่รู้ว่าพี่มันงี่เง่า แต่สัญญาว่าจะไม่มีรอบหน้าอีกแล้ว" "ฮิ้วววววว! เลี่ยนมากแม่!" จอมทัพและผองเพื่อนประสานเสียงแซกันลั่นสนาม จนนักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมาต้องหันมามองเป็นตาเดียว ตะวันหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก มือบางตีแขนแกร่งไปอีกทีแก้เขิน "ใครบอกว่าจะดีด้วยเล่า! หลบไปเลยนะ จะกลับหอ!" พูดจบ ตะวันก็สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุม แล้ววิ่งหนีลิ่วหายไปทางประตูคณะทันทีด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้เหนือยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยรอยยิ้มกว้างจนหูแทบฉีก "ยิ้มอะไรวะไอ้เหนือ หน้าบานเป็นจานดาวเทียมละมึง" จอมทัพเดินมาตบไหล่เพื่อนแรงๆ "ก็คนมันมีความสุขนี่หวา..." เหนือตอบเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคมกริบมองตามทิศทางที่คนตัวเล็กวิ่งหนีไปอย่างหมายมั่นปั้นมือ "รอดูก็แล้วกัน อีกไม่นานเกินรอ ยัยตัวดีคนนี้เสร็จกูแน่" สมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อกั๊กสั่นเตือนเบาๆ เหนือหยิบขึ้นมาเปิดหน้าจอ พบข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ [Tawan]: เลิกตามตื๊อได้แล้วน่า! รำคาญจะตายอยู่แล้ว (แต่... ถ้าพรุ่งนี้ซื้อชาไทยถุงกระดาษร้านหน้ามอมาให้อีก จะพิจารณาดูละกันว่าหายงอนดีไหม) เหนือหลุดขำพรวดออกมาทันที นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นเขี้ยว [เหนือ]: รับทราบครับผม พรุ่งนี้จัดให้ชุดใหญ่เลยครับเมียจ๋า เหนือพิมพ์ข้อความนั้นเสร็จแล้วกดส่งออกไปทันทีโดยไม่ทันได้ยั้งคิด แต่พอกดส่งปุ๊บ... สมองเพิ่งจะประมวลผลได้ว่าตัวเองเผลอพิมพ์คำว่าอะไรลงไป! ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รีบนิ้วกดค้างเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม "ลบสำหรับฉันคนเดียว" แทนที่จะเป็น "ยกเลิกข้อความทั้งหมด"! ฉิบหายแล้ว... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความฝั่งตรงข้ามดังขึ้นพร้อมกัน เหนือกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจหล่นไปตาตุ่มเมื่อเห็นสถานะในแชตขึ้นว่า *Read* แล้วเรียบร้อย หน้าจอโทรศัพท์นิ่งสนิทไปชั่วขณะ ก่อนที่หน้าต่างแชตจะขึ้นสถานะว่า... *Tawan is typing...* -------------------- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ รักนะคะ! - สมุดบันทึกสีน้ำตาล)