ถอยคนละก้าวเพื่อให้เห็นความจริง

แชตสีเขียวอ่อนในหน้าจอโทรศัพท์มือถือสั่นเตือนเบาๆ เป็นรอบที่ห้าของนาที แต่ "ตะวัน" กลับทำเพียงแค่เหลือบมองมันด้วยหางตา แล้วคว่ำหน้าจอมือถือลงกับพื้นโต๊ะไม้ในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์อย่างไม่ไยดี ร่างโปร่งบางในชุดนักศึกษาปีสองนั่งกอดอก ใบหน้าหวานบึ้งตึงจนเพื่อนในกลุ่มแทบไม่กล้าเข้าใกล้ "เฮ้ย ตะวัน มึงเป็นไรวะ หน้าบูดเป็นตูดเป็ดมาตั้งแต่เช้าละ" "จอมทัพ" ตัวชงประจำแก๊งเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับหยิบลูกชิ้นปิ้งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ "ใครไปทำอะไรให้อีก หรือไอ้พี่เหนือเฮดว้ากสุดโหดของมึงไปก่อวีรกรรมอะไรไว้อีกรอบวะ" "ไม่ต้องมาพูดชื่อนั้นเลยนะจอมทัพ!" ตะวันแหวใส่เพื่อนเสียงดังจนคนหันมามอง "ใครไปสนใจเขา เลิกพูดถึงคนใจร้ายคนนั้นได้แล้ว!" ปากก็บอกว่าไม่สนใจ แต่ในใจกลับร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุม ตะวันยอมรับกับตัวเองก็ได้ว่าเขากำลังน้อยใจ... น้อยใจจนแทบจะร้องไห้ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ผ่านเรื่องบ้าๆ บอๆ มาตั้งเท่าไหร่ ไหนจะเรื่องสลับร่างชวนปวดหัวนั่นอีก แต่พอมาตอนนี้... กลับกลายเป็นฝ่ายนั้นเสียเองที่ทำตัวห่างเหิน เงียบหาย ไม่ยอมอ่านไลน์แถมยังเลี่ยงหน้า ตะวันเป็นฝ่ายวิ่งตามความสัมพันธ์นี้อยู่ฝ่ายเดียวจนรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที ในขณะเดียวกัน ที่มุมตึกคณะบริหารธุรกิจ "เหนือ" กำลังยืนพิงเสาปูนอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคมดุจ้องมองหน้าจอแชตค้างไว้ที่แชตของคนตัวเล็ก ปลายนิ้วหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดลงไป แต่แล้วก็กดลบ... ลบแล้วพิมพ์ใหม่วนซ้ำไปมานับสบรอบ *‘ถ้ารีบเดินเข้าไปหาตอนนี้ มีหวังโดนเด็กนั่นด่าเปิงแน่ๆ’* เหนือถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะตีตัวออกห่างเลยสักนิด แต่เพราะคำพูดของคนรอบข้างที่เริ่มแซวเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับตะวันในทางที่ไม่ค่อยเข้าท่า บวกกับความกลัวลึกๆ ว่าตัวเองจะเผลอแสดงความรู้สึกที่เกินเลยออกไปจนเด็กดื้อตกใจหนีหายไปจริงๆ ต่างหากที่ทำให้เขาต้องถอยหลังกลับมาตั้งหลัก... ถอยคนละก้าวเพื่อให้เห็นความจริง ว่าในใจของพวกเขากำลังคิดอะไรกันแน่ แต่ดูเหมือนว่า "ก้าว" ที่ถอยออกมาในครั้งนี้ มันจะกว้างเกินไปจนเกือบจะพังทลายทุกอย่างลงเสียแล้ว ตกเย็น บรรยากาศริมสนามฟุตบอลมหาวิทยาลัยเริ่มเงียบสงบ ลมพัดเอื่อยๆ พาเอาความเหนื่อยล้าของวันปลิวหายไปบ้าง ตะวันเดินเตะฝุ่นคนเดียวอย่างไร้จุดหมาย หูฟังไร้สายถูกเสียบไว้ข้างหนึ่งเพื่อกลบเสียงรอบตัว แต่เพลงที่เปิดก็ไม่ได้ช่วยให้จิตใจสงบลงเลยสักนิด "เดินเหม่อแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนลูกบอลอัดหน้าหรอกตัวเล็ก" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ตะวันชะงักฝีเท้า หันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจ ใบหน้าบึ้งตึงถูกงัดขึ้นมาสู้ทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร "เรื่องของผม!" ตะวันเชิดใส่ เมินหน้าหนี "พี่ว่างมากนักรึไง ถึงมาเดินตามคนอื่นเขาแบบนี้ ไปหาแฟนคลับพี่โน่นไป๊!" เหนือยืนกอดอก มองคนตัวเล็กที่กำลังทำตัวเป็นแมวขู่ฟ่อด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตาดุคู่นั้นมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ลึกจนเกินกว่าที่ตะวันจะกล้าสบตาตรงๆ "หึงเหรอ?" น้ำเสียงกวนประสาทเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เหนือมักจะใช้ยั่วโมโหเขาเสมอ "ใครหึง! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยพี่เหนือ!" ตะวันโวยวายหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินที่ถูกจี้ใจดำกันแน่ "ถ้ารู้สึกรำคาญผมนัก ก็ต่างคนต่างอยู่สิ จะมาวนเวียนอยู่ทำไม!" พรึบ! จังหวะที่ตะวันทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี เหนือก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ขยับมาขวางทางไว้ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางเอาไว้เบาๆ ไม่ได้ออกแรงบีบเค้นแต่กักตัวไว้ไม่ให้หนีไปไหน "ปล่อยนะ!" ตะวันพยายามสะบัดข้อมือออก แต่คนตัวโตกว่ากลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น สายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เริ่มคลอไปด้วยหยดน้ำใสๆ ความดื้อรั้นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความน้อยใจที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้า "พี่ไม่ได้อยากถอยห่าง... ตะวันก็รู้" เหนือเอ่ยเสียงแผ่วเบา ความกวนประสาทหาย Sเกลี้ยง เหลือเพียงความจริงจังที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง "ที่พี่ถอย... เพราะพี่กลัว กลัวว่าถ้าพี่หยุดความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ตะวันจะอึดอัด" ตะวันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก คำพูดที่กักเก็บไว้ในใจถูกทลายลงด้วยประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว "พี่... หมายความว่ายังไง" เสียงของตะวันแผ่วเบาลง ไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ เหนือยกมืออีกข้างขึ้น สัมผัสเบาๆ ที่กลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาอบอุ่นเสียจนตะวันแทบละลายคาที่ "หมายความตามที่พูดนั่นแหละ... ไอ้เด็กดื้อ" เหนือยิ้มละมุน "พี่ชอบเรา ตะวันล่ะ... ยังอยากให้พี่ถอยต่ออีกไหม?" ในวินาทีที่ความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย ลมหายใจของทั้งคู่ราวกับหยุดนิ่ง ทว่าก่อนที่ตะวันจะได้อ้าปากตอบคำถามที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเหนือก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างรุนแรง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนกลุ่มแชตลับที่ส่งตรงมาจาก "จอมทัพ" พร้อมรูปถ่ายของบุคคลปริศนาที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจากด้านหลัง โดยที่ทั้งคู่ยังไม่ทันได้สังเกตเห็น! "พี่เหนือ... ระวัง!" ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเหนือด้วยความเกรี้ยวกราด ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!