บุคคลที่สามโผล่มาป่วน

"เปิดประตูให้หน่อย... ฉันรู้นะว่านายยังไม่นอน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานประตูห้องพักของฉันมาในยามวิกาล ไม่ได้ทำให้หัวใจเต้นแรงด้วยความโรแมนติกเหมือนในนิยายรักน้ำเน่าเลยสักนิดค่ะซิ้อ... ตรงกันข้าม มันกลับทำให้ฉัน—ในร่างของนายตะวัน หนุ่มวิศวะปีสองผู้มีสถิติความดันโลหิตพุ่งสูงปรี๊ดเป็นอันดับหนึ่งของคณะ—อยากจะคว้าไม้กวาดมาไล่ตีหัวคนพูดให้มันรู้แล้วรู้รอด! ให้ตายเถอะ นี่มันตีสองแล้วนะ! ไอ่พี่เหนือ เฮดว้ากหน้าดุผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและระเบียบวินัยเหล็กไหล ยามนี้กลับมายืนเคาะประตูห้องฉันทำเสียงงอแงเหมือนหมาถูกทิ้งซะงั้น แล้วไอ้ความรู้สึกใจบางเป็นกระดาษสาที่มักจะเกิดขึ้นทุกครั้งเวลาโดนสายตาคมกริบคู่นั้นมองมาอีก... หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้หัวใจทรยศ! แกเป็นผู้ชาย (แม้ว่าวิญญาณข้างในจะเป็นสาววายร่างบางก็เถอะ) จะมาใจสั่นกับผู้ชายด้วยกันเพราะมุกหยอดแป้กๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ! ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามทำหน้าให้ยักษ์ที่สุดก่อนจะกระชากประตูเปิดออก กะว่าจะพ่นคำด่าชุดใหญ่ให้สมกับความง่วงที่ถูกขัดจังหวะ แต่ทว่า... คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อภาพตรงหน้าไม่ได้มีแค่ร่างสูงโปร่งของพี่เหนือในเสื้อยืดสีดำย้วยๆ กับกางเกงนอนขาสั้นเท่านั้น ข้างกายเขามีผู้หญิงร่างระหงคนหนึ่งยืนอยู่... ผู้หญิงที่ผิวขาวจัดจนเกือบเรืองแสง ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มลอนสวย และใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แม้จะเป็นเวลาตีสองแล้วก็ตาม เธอกำลังส่งยิ้มบางๆ มาให้ฉัน—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของคนสวยมั่นใจ ที่ต่อให้มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าเป็นยัย "มิน" ดาวคณะบริหารปีที่แล้ว... แฟนเก่าของพี่เหนือที่เลิกรากันไปแบบช็อกวงการเมื่อปีก่อน! "อ้าว... น้องตะวัน ยังไม่นอนเหรอคะ พอดีพี่รถเสียแถวนี้แล้วโทรหาเหนือไม่ติด เหนือเลยบอกให้มาพักที่นี่ก่อน คืนนี้รบกวนด้วยนะคะ" เสียงหวานหยดย้อยที่จงใจลากเสียงยาวแบบนั้นทำเอาต่อมหมวกไตของฉันทำงานหนักหนس ฉันกะพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว... เดี๋ยวนะคะ! นี่มันพล็อตละครหลังข่าวชัดๆ! พระเอกผู้แสนเย็นชา แฟนเก่าสุดแซ่บที่บังเอิญรถเสียกลางดึก และนายเอกผู้ตาดำๆ ที่ต้องกลายเป็นตัวประกอบยืนงอเป็นกุ้งแห้งมองเขาทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันอย่างนั้นเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ! ฉันไม่ใช่แม่พระสายบุญขนาดนั้นนะยะ! "ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมไม่ไปนอนโรงแรมม่านรูดล่ะครับ... อ๊ะ! หมายถึง หอพักหญิงเขามีคีย์การ์ดนะพี่ แล้วนี่ห้องผม ผู้ชายสองคน... เอ้ย! ผู้ชายอยู่กับ... เอ่อ..." ฉันติดอ่างขึ้นมาดื้อๆ เมื่อสายตาคมของพี่เหนือตวัดมองมาด้วยแววตาตำหนิปนเอ็นดูแบบที่ชอบทำเวลาฉันโวยวาย "ตะวัน... อย่าเสียงดัง เดี๋ยวคนอื่นก็ตื่นหรอก" พี่เหนือเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตานี่สิคะ... มันกำลังฟ้องว่าเขากำลังปวดหัวกับสถานการณ์นี้ไม่แพ้กัน "มินเขาโทรมาตอนที่ฉันกำลังจะนอนพอดี รถแบตหมดกลางทาง แล้วแถวนี้ไม่มีอู่เปิดแล้ว จริงๆ ฉันกะจะให้เขานอนที่โซฟาห้องฉัน แล้วฉันจะมานอนห้องนาย..." "ห๊ะ?!" ฉันอุทานเสียงหลง ตาโตเท่าไข่ห่าน "ห้องพี่มีตั้งกว้างทำไมไม่ให้เขานอนห้องพี่เล่า! จะมาเบียดเบียนพื้นที่อันน้อยนิดของผมทำไม! ห้องผมแคบครับ! เตียงก็แคบ! ไม่มีที่ให้คนสวยระดับดาวคณะมานอนสูดอากาศร่วมห้องกับผมหรอกนะ!" มินหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ กับท่าทีโวยวายกระฟัดกระเฟียดของฉัน เธอยกมือขึ้นทัดผมทัดหูด้วยท่าทางที่ผู้หญิงด้วยกันยังต้องมองตาม "น้องตะวันตลกจังเลยนะคะ สมแล้วที่เหนือชอบเล่าให้ฟังว่าดื้อตาใส... น่ารักดีค่ะ" *น่ารักผีสิงอะไรล่ะคะซิ้อ!* ฉันอยากจะกรี๊ดใส่หน้าสวยๆ นั้นจริงๆ ถ้าติดว่าตอนนี้ร่างที่ยืนอยู่คือร่างไอ้ตะวันหนุ่มวิศวะสุดห้าว ไม่งั้นฉันคงได้ยืนเท้าสะเอวตบปากกับยัยนี่สามยกติดแล้วนะคะ! "เชิญครับ! เชิญตามสบายเลยครับห้องแคบๆ ของผม!" ฉันสะบัดก้นเดินนำลิ่วเข้าห้อง ปล่อยให้ร่างสูงของพี่เหนือลากกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ของมินเข้ามาข้างในด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก บรรยากาศในห้องตอนนี้อึมครึมจนแทบจะเอามีดมาตัดได้ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงของมินลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นสบู่สมุนไพรของฉันจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด ฉันทิ้งตัวลงนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ ตาเหลือบมองกระจกเงาที่สะท้อนภาพพี่เหนือพยายามจัดแจงที่นอนสำรองบนพื้นห้องให้มินอย่างสุภาพ—สุภาพเกินไปด้วยซ้ำ! ภาพนั้นมันบาดตาบาดใจพิลึก ถึงปากจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขา แต่พอเห็นแฟนเก่าสุดเพอร์เฟกต์กลับมาวนเวียนในชีวิตเขาแบบนี้ มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลkๆ ในอกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ตรงคอหอย "ตะวัน..." เสียงทุ้มกระซิบเรียกเบาๆ ข้างหูจนสะดุ้ง พี่เหนือเดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาเจือความเหนื่อยล้าเล็กน้อยทำให้ฉันต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "เป็นอะไร ทำไมทำหน้าเป็นตูดแบบนั้น" "ใครทำหน้าเป็นตูดไม่มี๊! หน้าผมก็หล่อเหลาเอาการแบบนี้อยู่แล้วป่ะพี่" ฉันเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความหงุดหงิดด้วยการคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถหน้าจอไปมาแบบส่งๆ ทั้งที่ในหัวไม่ได้โฟกัสอะไรเลยสักนิด "หึงเหรอ..." คำถามสั้นๆ แต่ทิ่มแทงหัวใจจนฉันเกือบทำมือถือร่วงพื้น พี่เหนือโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์และประกายความขบขันระคนคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด "หืม? หน้าบึ้งซะขนาดนี้ กลัวฉันจะถ่านไฟเก่ารึไง" "หลงตัวเองชะมัด! ใครจะไปหึงคนหน้ามึนอย่างพี่ฟะ! เชิญไปดูแลแฟนเก่าของพี่โน่นเลยไป๊ เกะกะสายตา!" ฉันผลักอกแกร่งออกห่างด้วยความหมั่นไส้ แต่แรงแค่นั้นมีหรือจะระคายเคืองร่างหนาของเฮดว้ากสุดโหด เขาแค่อมยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่เห็นทีไรก็ทำให้ใจเหลวเป๋วทุกที ในจังหวะที่ฉันกำลังจะอ้าปากด่าเขาต่อหน้าชาติตระกูล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน... ก๊อกๆๆ! มินที่กำลังจัดของอยู่หันมามองด้วยความสงสัย ส่วนพี่เหนือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ฉันลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดคูณสอง คิดว่าใครกันนะที่มาเคาะห้องชาวบ้านชาวช่องเอาป่านนี้ แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออกกว้าง ร่างสูงโปรغของใครอีกคนในชุดนอนยับยู่ยี่ก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่เปิดหน้าจอแชทค้างไว้ "ไอ้ตะวัน! กูทักไลน์ไปมึงทำไมไม่ตอบวะ... เฮ้ย! ชิบหาย..." จอมทัพ ตัวตึงแก๊งเพื่อนพระเอกผู้สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน เบรกเอี๊ยดอ้าดเมื่อกวาดสายตาเข้ามาเจอสถานการณ์อันแสนจะอีรุงตุงนังในห้อง สลับกับมองหน้าพี่เหนือ และหยุดชะงักกึกที่ร่างระหงของมินที่ยืนส่งยิ้มงงๆ อยู่ข้างโซฟา จอมทัพอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามล้านตัว และอุทานออกมาเสียงดังลั่นห้องจนคนข้างห้องแทบจะปารองเท้าใส่: "ไอ้เหี้ยตะวัน! นี่มึงพาแฟนเก่าพี่เหนือมานอนห้อง... หรือว่านี่คือแผนการลับสามเศร้าเคล้าน้ำตาที่พวกมึงวางไว้เพื่อเปิดศึกชิงบัลลังก์เมียหลวงเมียน้อยวะเนี่ย!" ให้ตายเถอะ... อยากจะเอาหัวโขกฝาผนังห้องให้ตายตรงนี้ซะจริงๆ ค่ะ! --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาเติมพลังใจให้ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" คนนี้เสมอนะคะ* 💖