คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ

"ถ้านายยังตอบไม่ตรงคำถาม ฉันจะถือว่าที่ผ่านมา... นายไม่เคยรู้สึกอะไรเลยจริงๆ" น้ำเสียงของเหนือไม่ได้ตึงเครียดหรือเกรี้ยวกราดเหมือนตอนที่เขาใช้ตะคอกน้องปีหนึ่งในลานเกียร์ แต่มันกลับราบเรียบ นิ่งสนิท และทิ้งน้ำหนักลงบนความรู้สึกของตะวันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงในชุดช็อปสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวจนตะวันต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องซ้อมเชียร์ที่ตอนนี้ปลอดผู้คน ดวงตาคมกริบที่มักจะมีประกายเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกวนประสาทเคลือบอยู่เสมอ บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่ากลัว มันคือแววตาของผู้ชายที่เหนื่อยล้ากับการวิ่งไล่จับ และพร้อมจะหยุดเกมนี้ลงทันที หากคำตอบที่ได้รับมันว่างเปล่าเกินกว่าจะทนไหว "อะไร... อะไรของพี่เล่า อยู่ๆ ก็มาพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปเลยนะ!" ตะวันโวยวายเสียงดังกลบเกลื่อน มือเรียวพยายามดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่เหนือกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน ยิ่งผลัก เขายิ่งขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ "ฉันถาม... ว่าตกลงเราเป็นอะไรกัน" เหนือทวนคำถามเดิมด้วยความอดทนที่ใกล้หมดลง "เป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง เป็นคู่อริ เป็นเพื่อนร่วมห้องที่บังเอิญสลับร่างกัน... หรือเป็นคนที่ฉันกำลังจีบอยู่ นายช่วยเลือกสักสถานะให้ฉันชื่นใจหน่อยสิ ตะวัน" หัวใจของตะวันเต้นกระหน่ำจนดังสะท้อนก้องอยู่ในหู ความรู้สึกหน่วงๆ ตีตู้ขึ้นมาจุกที่อก ปากที่เคยจัดจ้านและพ่นคำด่าได้ไฟแลบ กลับหนักอึ้งราวกับถูกหินถ่วงไว้ *ใจแข็งไว้สิไอ้ตะวัน! แกจะมาใจอ่อนตอนนี้ไม่ได้นะเว้ย!* สมองซีกหนึ่งตะโกนเตือนสติด้วยความหวาดกลัว ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายสองคน มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะก้าวผ่านเส้นแบ่งนั้นไปได้ ยิ่งอีกฝ่ายเป็นถึงเฮดว้ากปีสามที่มีอนาคตและชื่อเสียง ส่วนตัวเขาเองก็เป็นแค่เด็กวิศวะปากมอมคนหนึ่ง... ถ้าก้าวพลาดไป ความรู้สึกดีๆ ที่มีอยู่ตอนนี้อาจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี "ผม... ผมก็ไม่รู้เว้ย!" ตะวันหลบสายตา รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีผลักอกเหนือเต็มแรงจนคนตัวโตเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นทำเป็นเก่ง ทั้งที่ขอบตากลับร้อนผ่าว "พวกเราก็เป็นแค่... คนที่ซวยต้องมาสลับร่างกันแค่นั้นแหละพี่ อย่ามาเพ้อเจ้ออะไรน่ารำคาญเลย! คนอื่นเขาจะมองยังไงถ้าพี่มาทำท่าทางแบบนี้กับผู้ชายด้วยกัน!" ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องซ้อมเชียร์ทันทีที่คำพูดใจร้ายนั้นหลุดออกจากปาก เหนือไม่ได้โกรธ ไม่ได้ตะคอกกลับ และไม่ได้เดินหนี ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนนิ่งมองหน้าคนตัวเล็กกว่า เนิ่นนาน... จนกระทั่งมุมปากหยักยกยิ้มขึ้นนิดๆ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความสดใสโดยสิ้นเชิง เป็นยิ้มที่ทำให้ตะวันรู้สึกเจ็บแปล๊บในอกยิ่งกว่าการโดนด่า "อ๋อ... แค่คนซวยที่ต้องสลับร่างงั้นเหรอ" เหนือพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเจือความตัดพ้อที่ปิดไม่มิด "นั่นสินะ... ฉันมันก็แค่คนน่ารำคาญในสายตานายอยู่แล้วนี่นา" พูดจบ เหนก็หันหลังเดินสาวเท้ากว้างออกจากห้องซ้อมเชียร์ไปทันที ทิ้งให้ตะวันยืนแข็งค้างอยู่กับความว่างเปล่า เสียงประตูกระแทกปิดลงเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวใจที่กำลังร้าวรานของคนตัวเล็ก "ไอ้... ไอ้พี่เหนือคนบ้าเอ๊ย!" ตะวันทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้อง ซ่อนใบหน้าที่เริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อคลอไว้กับฝ่ามือ ความรู้สึกอึดอัดและโกรธตัวเองตีรวนขึ้นมาจนหายใจไม่ทั่วท้อง ปากบอกว่าไม่อยากผูกพัน ปากบอกว่าปฏิเสธความรู้สึกนั้นไปแล้ว แต่ทำไมพอลับหลังร่างสูง น้ำตาเจ้ากรรมถึงได้ไหลออกมาไม่หยุดแบบนี้ล่ะวะ [แชทกลุ่ม: "แก๊งนี้มีแต่คนหล่อและหมาป่า (3)"] **จอมทัพ (ตัวตึง):** @[ตะวัน] ไอ้คุณนายเอกของเรื่อง ตอนนี้แกอยู่ไหนวะ? พี่เหนือมันเดินหน้าหงิกหน้าหงอผ่านคณะฉันไปเมื่อกี้ ชนิดที่ว่าหมาเห็นยังต้องวิ่งหนีอะ ไปทำอะไรให้มันกินขยะเบอร์นั้นวะเพื่อน? **ตะวัน:** เรื่องของฉันน่า แกอย่ามายุ่ง **จอมทัพ (ตัวตึง):** อ้าวไอ้นี่! หงุดหงิดใส่ฉันอีก ละดูทรงแกคงไปปากเสียใส่พี่เขาสลบเหมือดคาที่ล่ะสิ ทายไม่ผิดใช่มะว่าแกปฏิเสธเขาไปอีกรอบอะ? **ตะวัน:** ก็คนมันไม่ใช่แนวป่ะวะ! จะให้ตอบว่ารักกันหวานชื่นเหมือนในนิยายน้ำเน่าหรือไงเล่า! **จอมทัพ (ตัวตึง):** ไม่ใช่แนวหรือใจบางวะเพื่อน ถามใจเถอะแกกลัวอะไร กลัวว่าตัวเองจะรู้สึกมากกว่า หรือกลัวว่าเขาจะเลิกชอบแกจริงๆ กันแน่? ระวังเถอะวะ ปากแข็งแบบนี้ระวังหมาคาบไปกินจริงๆ แล้วจะมานั่งน้ำตานองหน้าในไดอารีนะเว้ย ตะวันมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เด้งข้อความเตือนรัวๆ ก่อนจะโยนเครื่องมือสื่อสารนั้นลงบนเตียงนอนด้วยความหงุดหงิด เขากอดเข่าซบหน้าลงกับแขนตัวเองในห้องนอนเงียบๆ ความเงียบในยามค่ำคืนยิ่งทำให้ความคิดฟุ้งซ่านแล่นพล่านในหัว คำถามของเหนือยังคงวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา *'ตกลงเราเป็นอะไรกัน'* ผ่านไปเนิ่นนานจนดึกดื่น ท่ามกลางความเงียบสงบ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตส่วนตัวก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ตะวันขยับตัวด้วยความเกียจคร้าน เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยหางตา คิดว่าเป็นไอ้จอมทัพที่ส่งข้อความมาป่วนอีก แต่พอเห็นชื่อโปรไฟล์หัวใจเจ้ากรรมก็กระตุกวูบ *[พี่เหนือ ขี้เก๊ก]: ส่งรูปภาพ* นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยกดเปิดดูรูปภาพนั้น มันคือภาพถ่ายเซลฟี่ของเหนือที่ยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อหน้าหอพักของตะวัน ในมือถือกระป๋องเบียร์สองกระป๋อง ใบหน้าคมคายดูเหนื่อยล้าและเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด แววตาคู่นั้นมองตรงมาที่กล้องราวกับกำลังมองทะลุจอมาถึงตัวเขา และข้อความถัดมาที่พิมพ์ส่งตามหลังมาทันที ทำเอาตะวันถึงกับเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน *[พี่เหนือ ขี้เก๊ก]: ลงมาเคลียร์กันให้รู้เรื่อง... ถ้าคืนนี้ตราบใดที่นายยังตอบคำถามฉันไม่ได้ นายก็เตรียมตัวเป็นเป้าสายตาทั้งคณะในลานเกียร์วันพรุ่งนี้ได้เลย เพราะฉันจะประกาศจีบนายออกไมค์ให้รู้กันทั้งมหา'ลัย* *[พี่เหนือ ขี้เก๊ก]: ส่งข้อความนี้แล้ว (ระบบกำลังดำเนินการลบข้อความ...)* *เฮ้ย! ยกเลิกข้อความทำไมวะ! ยกเลิกสิโว้ยยย!* ตะวันลุกพรวดขึ้นจากเตียง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความขู่กรรโชกทรัพย์ทางหัวใจถูกส่งมาก่อนจะถูกยกเลิกอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันเสียแล้ว... เพราะเขาดันเปิดอ่านมันเต็มๆ สองตา! ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันจากหน้าห้องพัก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ตะวันคุ้นเคยและจำได้แม่นยำดังลอดเข้ามาผ่านบานประตูไม้ "ตะวัน... เปิดประตูให้หน่อย ฉันรู้นะว่านายยังไม่นอน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางร่วมหัวจมท้ายและลุ้นไปกับความปากแข็งของเจ้าตะวันคนนี้นะคะ! ❤️