กลยุทธ์จีบเด็กดื้อ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบของห้องนั่งเล่น คือพยานหลักฐานชิ้นสำคัญว่ามนุษย์เรามักจะพลาดท่าให้กับความใจร้อนของตัวเองได้ง่ายที่สุด... *“กดส่งมาแบบนี้... หมายความว่าไงครับคุณตะวัน?”* ข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาอุณหภูมิร่างกายของคนที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟาพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบจะละลาย ตะวันอยากจะปามือถือเครื่องนี้ทิ้งลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด ปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกราวกับกระต่ายน้อยที่เพิ่งรู้ตัวว่าเดินเข้า กรงนายพรานเข้าอย่างจัง ก็ใครใช้ให้เขาเผลอพิมพ์ประโยคบ้าๆ นั้นออกไปตอนที่สติหลุดลอยไปกับรอยยิ้มมุมปากของเฮดว้ากหน้าดุคนนั้นกันล่ะ! *‘พรุ่งนี้ถ้ายังทำหน้าบึ้งใส่พี่อีก ระวังจะโดนจูบทำโทษนะครับ’* — คือข้อความต้นเรื่องที่เหนือส่งมาหยอดก่อนหน้านี้ และด้วยความหมั่นไส้บวกกับความปากแจ๋วตามสันดาน ตะเลยรีบพิมพ์สวนกลับไปแบบไม่ทันคิดหน้าคิดหลังว่า... *‘ก็ลองดูสิครับ ใครกลัวก็หมาละวะ!’* แล้วไงล่ะ... ผลลัพธ์คือโดนอีกฝ่ายจับไต๋ได้แถมยังแคปหน้าจอมาแซะแบบนิ่มๆ อีกต่างหาก! "ฮึ่ย! ไอ้พี่เหนือคนฉลาดแกมโกง! คนบ้าอะไรวะ เจ้าเล่ห์ชะมัด!" ตะวันสบถออกมาเบาๆ ในลำคอ มือเรียวขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงเหมือนรังนก แสดงออกถึงความหงุดหงิดที่หาทางออกไม่ได้ แต่ถ้าสังเกตดีๆ ที่ใบหูขาวสะอาดคู่นั้นกลับแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคออย่างปิดไม่มิด ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ กระตุกวูบ *(ภาพถ่าย)* เหนือส่งรูปภาพบางอย่างมาให้อีก ตะวันกลั้นใจกดเปิดดูด้วยความระแวง และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำเอาเขาแทบสำลีน้ำลายตัวเอง มันคือภาพถ่ายโคลสอัพหน้าจอโทรศัพท์ของเหนือเอง ซึ่งกำลังโชว์แชทที่ตะวันส่งไปเมื่อครู่ชัดแจ๋ว แต่ที่พีคยิ่งกว่าคือ... ข้อความตอบกลับล่าสุดของฝั่งเหนือที่พิมพ์ค้างไว้โดยยังไม่ได้กดส่ง แต่มันโชว์สถานะ *‘กำลังพิมพ์...’* ให้เห็นจะๆ *‘พี่ท้าแล้วนะ... เตรียมตัวรับคำท้าพรุ่งนี้ได้เลยครับตัวแสบ’* "อื้อหือ! เล่นเกมจิตวิทยาเก่งเกินเบอร์ไปแล้วนะเว้ย!" ตะวันหวีดร้องไร้เสียงในลำคอ ทิ้งตัวลงนอนดิ้นพากๆ ไปกับโซฟาอย่างคนจนตรอก ความรู้สึกร้อนรุ่มตีวนอยู่ในอก แปลกประหลาดเสียจนเขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับว่า ภายใต้ความโวยวายและท่าทีฮึดฮัดพวกนั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวเป็นกลองเพลจนแทบจะทะลุตะดูกซี่โครงออกมาอยู่แล้ว ให้ตายสิ... ทำไมช่วงนี้เขาถึงแพ้ทางผู้ชายคนนี้ราบคาบขนาดนี้นะ! วันต่อมา ณ ลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศช่วงบ่ายอบอวลไปด้วยความอึมครึมปนความคึกคักของบรรดาปีหนึ่งที่กำลังเตรียมตัวซ้อมเชียร์ นouts บรรดาพี่ๆ ปีสองและปีสามยืนคุมเข้มตามจุดต่างๆ โดยมีเฮดว้ากหน้าดุอย่าง 'เหนือ' ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่หน้าแถว สายตาดุคมกริบกวาดตามองรุ่นน้องทุกคนด้วยมาตราราวกับพญาอินทรีย์ที่พร้อมจะจิกเหยื่อได้ทุกเมื่อ แต่เป้าหมายในสายตาของเหนือในตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาพรวมของระเบียบแถว... ร่างสูงก้าวเดินช้าๆ ตรงดิ่งเข้าไปหารุ่นน้องตัวเล็กที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่แถวริมสุด ตะวันพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามหลบสายตาคมคายที่มองตรงมายังตนเองราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปในความคิด "คุณตะวันครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกนิ่งๆ แต่ทรงพลังจนคนฟังสะดุ้ง "คะ... ครับพี่เหนือ?" ตะวันเผลอขานรับด้วยเสียงที่สูงกว่าปกติเล็กน้อย ก่อนจะรีบดึงหน้ากลับมาทำเป็นเก๊กขรึมกลบเกลื่อนความพิรุธ "เรียกผมมีอะไรครับ ระเบียบแถวผมก็ยืนตรงดีนี่นา" เหนือไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวร่างบางมากขึ้น จนตะวันต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าด้านหลังดันเป็นเสาปูนของตึกคณะซะนี่... กลายเป็นว่าตอนนี้ตะวันกำลังถูกกักตัวให้อยู่ในอาณัติของรุ่นพี่ตัวโตโดยสมบูรณ์แบบโดยมีฝ่ามือหนาท้าวค้ำยันกำแพงปูนไว้ทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ จากการทำงานกลางแจ้ง ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวมันชวนอึดอัดและชวนใจเต้นแรงในเวลาเดียวกัน "เมื่อคืน... ที่พิมพ์มาท้าทายพี่เนี่ย คิดดีแล้วเหรอครับ?" เหนือน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนสั่นสะท้อนข้างใบหู ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากแก้มใสไม่ถึงคืบ ตะวันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ะ... ผมพูดเล่นน่า พี่จะซีเรียสทำไมเนี่ย ถอยไปเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว!" "พี่ไม่เคยคิดว่าเรื่องของน้องเป็นเรื่องเล่นๆ เลยสักครั้งนะครับ..." เหนือหรี่ตามองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาตะวันแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "อีกอย่าง... คนที่ท้าก่อน แล้วบอกว่า *'ใครกลัวก็หมา'* เนี่ย... ตอนนี้รู้ตัวหรือยังครับว่าใครกำลังจะเป็นหมา?" "ไอ้...!" ตะวันอ้าปากจะเถียง แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงด่าทออะไรออกไป ร่างสูงก็ขยับใบหน้าเข้ามาประชิดรวดเร็วกว่าที่สมองจะประมวลผลทัน ริมฝีปากอุ่นร้อนกดทับลงบนกลีบปากนุ่มของเขาแผ่วเบา... แม้จะเป็นเพียงแค่การสัมผัสสั้นๆ เพียงเสี้ยววินาทีและผละออกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น แต่มันก็มากพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของตะวันหยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มือเรียวเผลอยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความร้อนผ่าวพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าจนแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า *'โดนเอาคืนแล้วโว้ย!'* เหนือผละถอยหลังออกมายืนตรงด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ดวงตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยความพอใจ ราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "ถือเป็นการมัดจำค่าท้าทายครับ... ส่วนที่เหลือ เอาไว้ไปเคลียร์กันต่อสองคนที่ห้องสมุดหลังเลิกคิจกรรมนะครับ คุณแฟน" ประโยคสุดท้ายถูกกระซิบกระเส่ายิ่งกว่าเดิม ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางใจของคนที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินปูน ตะวันอ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงแจ๋จนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ สมองรวนเรจนประมวลผลไม่ถูกว่าควรจะวิ่งหนี วิ่งไปต่อย หรือควรจะเป็นลมล้มพับไปตรงนี้ดี แต่ก่อนที่ตะวันจะทันได้อ้าปากโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาสมทบจากด้านหลังของเหนือ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เพทุบายที่ไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย "อ้าว, เฮ้ยไอ้เหนือ! ยืนทำอะไรตรงนั้นวะ... อุ๊บ!" จอมทัพที่เพิ่งโผล่พรวดพราดเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารกองโต ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศชวนจิ้นตรงหน้า ก่อนที่เพื่อนตัวดีจะทำตาโตแล้วร้องแซวเสียงดังลั่นลานเกียร์ "อุ๊ย! กูมาขัดจังหวะอะไรมึงป่ะวะเนี่ย? ทำไมหน้าตาน้องตะวันถึงได้แดงแจ๋เหมือนก้นลิงขนาดนั้นล่ะ หรือว่าเฮดว้ากสุดโหดของเรากำลังจะแปลงร่างเป็นลูกแมวคลั่งรักซะแล้ว—" "ไอ้ทัพ! มึงหุบปากไปเลยนะ!" ตะวันแว้ดใส่เพื่อนสนิทด้วยความอายปนโมโห หน้าตานี่บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือมาคร์ความน่ารัก ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังชุลมุนวุ่นวายกับเสียงหัวingเราะชอบใจของแก๊งเพื่อนสนิท และจังหวะที่เหนือหันไปส่งสายตาดุๆ ให้จอมทัพนั้นเอง จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของตะวันก็ดังขึ้นแทรกกลางความโกลาหล *ติ๊ง!* ตะวันก้มลงมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และข้อความจากบัญชีนิรนามที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่ ก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก รอยยิ้มและอาการเขินอายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อตัวอักษรบนหน้าจอไม่ได้มาจากเหนือ... แต่เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งรูปถ่ายใบหน้าของใครบางคนมาให้ดู พร้อมกับแคปชั่นสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *(ภาพถ่าย)* — ภาพถ่ายมุมสูงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่หน้าคณะสถาปัตย์ ซึ่งมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตะวันอย่างกับแกะ... แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ ข้อความใต้ภาพนั้นระบุเอาไว้ว่า... *“ระวังตัวไว้ให้ดีนะตัวเล็ก... คนที่เธอคิดว่าทิ้งไว้ข้างหลัง กำลังจะกลับมาทวงทุกอย่างคืนแล้ว”* ---------------------------------------- *ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้เสมอนะคะ* — **สมุดบันทึกสีน้ำตาล**