แอบรักหรือรักกันแน่?

"ก็บอกว่าอย่ามาเนียนแตะตัวไงไอ้พี่เหนือ! เดี๋ยวก็จัดเข่าลอยเข้าให้หรอก ไม่ได้เล่นนะเว้ย!" ฉันตะโกนลั่นห้องสมุดคณะที่เงียบกริบ พลางถอยหลังกรูดจนเกือบจะตกเก้าอี้ ถ้าไม่ได้มือหนาของไอ้พี่ว้ากหน้ามึนนั่นคว้าเอวไว้ก่อน มีหวังได้ลงไปกองกับพื้นโชว์ความโก๊ะให้คนทั้งคณะดูแน่ๆ "จะเสียงดังทำไมครับตะวัน คนอื่นเขาอ่านหนังสือกันอยู่" เหนือไม่ได้หลบตาเลยสักนิด แถมยังเลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตากวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันต่างออกไป... คราวนี้แววตาคู่นั้นมันเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันพูดไม่ออก บอกไม่ถูก "ก็พี่มัน... ชอบฉวยโอกาส" ฉันพึมพำ เปลี่ยนจากตะคอกเป็นเบาเสียงลงจนเกือบจะกลายเป็นเสียงแมวหง่าว ใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเป็นกลองชุดจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน "ฉวยโอกาสตรงไหน" เหนือขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก "แค่อยากให้คนแถวนี้มีสมาธิ เดี๋ยวก็ตกเก้าอี้คอหักตายหรอก ห่วงนะเนี่ย ไม่รู้เหรอ?" ประโยคสุดท้ายเขาลดเสียงลงจนทุ้มต่ำ... ไอ้คำว่า 'ห่วงนะเนี่ย' ทำเอาโลกของฉันหมุนเคว้งไปชั่วขณะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราสองคนเหมือนเส้นขนานที่ถูกจับมาขมวดปมกันด้วยเรื่องไร้สาระ พี่เหนือคือเฮดว้ากจอมโหดที่ชอบกวนตีน ส่วนฉันคือน้องปีสองที่พยายามจะรักษาลุค 'เกลียดขี้หน้ามัน' สุดชีวิต แต่ทำไมช่วงนี้พอไม่ได้คุยกับมัน ใจมันถึงโหวงเหวงแปลกๆ เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง? *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในไลน์กลุ่มเด้งขึ้นมา ขัดจังหวะสายตาที่กำลังประสานกันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน จอมทัพไอ้เพื่อนตัวดีส่งรูปคู่ของเราสองคนในมุมที่ดูเหมือนกำลังจะ... จูบกัน! [จอมทัพ: แหมมม พี่น้องท้องชนกันเหรอครับเพื่อนตะวัน พี่เหนือครับ... ถ้าจะนัวกันขนาดนี้ ย้ายไปห้องว่างหลังตึกเหอะครับ รี้ดเดอร์แถวนี้เขาเขินแทน!] ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ด่ารัวๆ ด้วยนิ้วที่สั่นเทา "ไอ้จอมทัพ! เดี๋ยวเถอะมึง! พี่เหนือครับ เลิกทำหน้าตาแบบนั้นสักที คนเขามองหมดแล้ว!" ฉันหันไปแหวใส่คนข้างตัวที่ดันยื่นหน้าเข้ามาอ่านแชทด้วยกัน จนแก้มเราแทบจะแนบกันอยู่แล้ว "ก็น่ารักดีนี่ครับ" "อะไรนะ?" ฉันชะงัก "รูปที่มันส่งมาน่ะ... ก็น่ารักดี" เหนือยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนปกติ แต่มันเป็นยิ้มที่ดู 'จริงจัง' จนฉันหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู ความเงียบเข้าปกคลุมเราสองคนอีกครั้งในมุมอับของชั้นหนังสือ ความรู้สึกอึดอัดที่แฝงไปด้วยความหวานปนขมเริ่มก่อตัวขึ้น ฉันพยายามทบทวนสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ เราสองคน... กำลังเล่นเกมอะไรกันแน่? หรือที่ผ่านมาคำว่า 'คู่กัด' มันเป็นแค่เกราะป้องกันหัวใจของใครบางคนกันแน่ "พี่เหนือ... พี่กำลังเล่นเกมอะไรกับผมอยู่หรือเปล่า?" ฉันถามออกไปตรงๆ พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เหนือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือที่จับเอวฉันออก เขาถอนหายใจยาว แววตาดุๆ คู่นั้นฉายแววสับสนเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา "ตะวัน... พี่ไม่ใช่พวกชอบเล่นเกมกับความรู้สึกใครหรอกนะ แต่ที่ผ่านมา พี่แค่ไม่รู้จะเริ่มยังไง" "เริ่มอะไร?" "เริ่มให้คนปากจัดอย่างตะวัน ยอมรับว่า... ไอ้พี่ว้ากขี้เก๊กคนนี้ มันไม่ได้คิดกับตะวันแค่เพื่อนร่วมห้อง" หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงในห้องสมุดดูไกลออกไปเหลือเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงจนแทบระเบิด ฉันอ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับด้วยคำด่าแก้เขินตามสไตล์เดิม แต่ทว่า... ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็น 'ไอ้ต้น' อดีตคนคุยเก่าที่เคยมีเรื่องมีราวกันสมัยปีหนึ่ง มันเดินตรงเข้ามาหาเราด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่สายตาเต็มไปด้วยคำถาม "คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ? ดูท่าทางสนิทสนมกันจังนะ... ตะวัน พี่ว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันหน่อยไหม?" เหนือหันขวับไปมองไอ้ต้น มือเขากำหมัดแน่นโดยอัตโนมัติ รังสีความหึงหวงแผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบขึ้นมาทันที ในจังหวะที่ฉันกำลังตัดสินใจว่าจะพูดยังไงต่อ นิ้วเจ้ากรรมดันไปแตะโดนหน้าจอโทรศัพท์ที่ค้างอยู่บนหน้าแชทของพี่เหนือพอดี... แล้วนิ้วดันไปกดส่งสติกเกอร์รูปหัวใจสีชมพูฟูฟ่องที่เผลอกดค้างไว้ไปให้เขา! พี่เหนือมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเอง แล้วเงยหน้ามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... เปลี่ยนจากความหงุดหงิดไอ้ต้น กลายเป็นความเจ้าเล่ห์ที่ยากจะเดาใจ "กดส่งมาแบบนี้... หมายความว่าไงครับคุณตะวัน?" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจปั่นป่วนบทนี้นะคะ สมุดบันทึกสีน้ำตาลรักทุกคนค่ะ