เซอร์ไพรส์ที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ไอ้เหนือ! มึงหยุดทำหน้าแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ บอกว่าไม่ตลกไง!” ฉันตะโกนก้องกลางโรงอาหารคณะวิศวะที่กำลังวุ่นวายสุดขีด สายตาคนนับร้อยพุ่งเป้ามาที่โต๊ะเราสองคน แต่คนต้นเรื่องอย่างไอ้พี่ว้ากหน้าตายกลับทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แล้วขยับยิ้มมุมปากแบบที่ฉันเกลียดที่สุดในชีวิต “หน้าแบบไหน? หน้าคนหล่อที่ซื้อของมาง้อแฟนเหรอ?” “ใครแฟนคุณ! แล้วใครให้มึงซื้อมา!” ฉันชี้หน้าคนตรงหน้ามือสั่นระริก สัมผัสเย็นๆ จากถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือมันทำให้ฉันอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะให้สลบไปซะตอนนี้ ไอ้ของที่ฉันเคยบ่นลอยๆ ในแชทว่าอยากได้จนลืมไปแล้วว่าพูดตอนไหน แต่หมอนี่... หมอนี่ดันจำได้แม่นยิ่งกว่าตารางเรียนตัวเองเสียอีก “ก็เห็นบ่นในสตอรี่ว่าอยากได้ กลัวคนซื้อตัดหน้า เลยรีบไปเหมามาให้หมดร้านเลย ดีไหมครับ?” “ดีกับผีดิ! มึงบ้าป่ะเนี่ย จะเอาไปคืน! จะเอาไปทิ้ง!” ฉันทำท่าจะลุกหนี แต่ไอ้เหนือกลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่น แรงดึงไม่ได้รุนแรง แต่มันแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้ขาฉันก้าวไม่ออก “ลองทิ้งดูสิ ตะวัน... แล้วพี่จะจูบประจานให้ดูตรงนี้เลย ว่าที่ ‘ของขวัญ’ หรือ ‘ของทำโทษ’ เดี๋ยวรู้กัน” “ไอ้คนหน้าด้าน!” ฉันด่าเสียงอ้อมแอ้ม หน้าเริ่มเห่อร้อนจนแทบจะระเบิดออกอยู่แล้ว ข้างๆ โต๊ะ จอมทัพที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่นานก็โพล่งขึ้นมาพร้อมหัวเราะร่า “โอ๊ย! เหม็นความรักโว้ย ไอ้เหนือ มึงเพลาๆ บ้าง น้องตะวันเขาก็อายจนหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศสุกแล้วเนี่ย” “มึงเงียบไปเลยไอ้จอม!” ฉันหันไปแว้ดใส่ตัวต้นเรื่องอีกคนที่คอยชงไม่เลิก ก่อนจะหันกลับมามองหน้าคนตัวสูงที่ยังคงจ้องฉันด้วยสายตาอบอุ่นเกินความจำเป็น “กินข้าวเถอะ เดี๋ยวเรียนบ่ายสาย” เหนือพูดเสียงนุ่มพลางเลื่อนกล่องข้าวมาตรงหน้าฉัน “ไม่ต้องคิดมาก เรื่องที่ทำเมื่อวาน... พี่ไม่ได้โกรธ แต่ที่ทำแบบนี้ เพราะพี่อยากให้รู้ว่าที่บ่น พี่ฟังตลอดนะ” ประโยคสั้นๆ แต่อิมแพ็คแรงจนหัวใจฉันกระตุกวูบ ความโกรธที่พยายามสร้างขึ้นมากลบความอายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกใจบางๆ ที่ทำให้ฉันต้องก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้น บ้าเอ๊ย... ทำไมต้องใจอ่อนกับคนแบบนี้ด้วยนะ! บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง จอมทัพกับเหนือเริ่มคุยเรื่องโปรเจกต์งานว้าก ส่วนฉันก็นั่งเขี่ยข้าวในจาน พลางแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเหนือยามที่เขากำลังตั้งใจฟังเพื่อนพูด นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ ท่าทางนิ่งๆ ที่แฝงความดุดันแต่มีความใส่ใจซ่อนอยู่ข้างใน... มันอันตรายต่อใจฉันเหลือเกิน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนแชทกลุ่ม ‘แก๊งค์วิศวะตัวตึง’ ก็เด้งขึ้นมาถี่รัว **จอมทัพ:** *พวกมึง ดูในสตอรี่ดิ ไอ้เหนือมันลงรูปถุงของขวัญละ แคปชั่นแม่งเสี่ยวว่ะ 5555* ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูหัวใจเต้นโครมคราม หน้าจอไอจีของเหนือโชว์รูปถุงของขวัญที่เขาเพิ่งให้ฉัน พร้อมแคปชั่นที่อ่านแล้วต้องรีบปิดหน้าจอหนี... *‘ของที่อยากได้น่ะหาซื้อได้ที่ร้าน แต่ถ้าเป็นตัวคนให้... ก็มีแค่ที่นี่ที่เดียวครับ #ของขวัญของตะวัน’* “ไอ้... ไอ้บ้า!” ฉันเผลอหลุดปากออกมาเสียงดัง จนคนทั้งโต๊ะหันมามอง “เป็นอะไร?” เหนือถามพลางขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา “แคปชั่นพี่มันแย่เหรอ หรือว่าเขิน?” “ใครเขิน! มึงมัน... มึงมันเกินไปแล้วนะเหนือ!” ฉันทำตัวไม่ถูกจนทำช้อนร่วงลงพื้น เสียงดังเคร้งกลางความเงียบที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นในโรงอาหาร เหนือหัวเราะหึในลำคอ เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้เบาๆ สายตาที่เขามองมามันไม่ใช่สายตาของพี่ว้ากที่กำลังดุรุ่นน้อง แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย “ตะวัน...” เขาเรียกชื่อฉันเบาๆ เสียงนุ่มทุ้มชวนให้ใจสั่น “ถ้าไม่ชอบวิธีที่พี่แสดงออก งั้นลองมาเป็นคนคุมเกมเองไหมล่ะ” “หมายความว่ายังไง?” “ก็หมายความว่า...” เหนือเว้นจังหวะ เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “พี่รอฟังคำตอบที่ตะวันเคยบอกว่าจะให้ ‘หลังจบค่ายว้าก’ ไงครับ ตอนนี้มันจบแล้วนะ... ไหนล่ะ คำตอบ?” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเงียบรอบข้างเหมือนถูกตัดขาดเหลือเพียงแค่โลกที่มีแค่เราสองคน แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากตอบอะไร จู่ๆ ร่างของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา สัมผัสเย็นเฉียบจากน้ำเย็นที่ราดรดลงบนหัวของเหนือทำเอาทั้งโต๊ะชะงักกึก! “พี่เหนือ! ทำแบบนี้กับเพื่อนหนูได้ยังไงคะ!” น้ำเสียงแหลมสูงของ ‘น้ำฟ้า’ ดาวคณะที่ใครๆ ก็รู้ว่าตามจีบเหนือมานานดังขึ้น พร้อมสายตาที่จ้องมาทางฉันอย่างอาฆาตมาดร้าย... เรื่องมันเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ แต่ดูเหมือนพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าหาฉันแล้ว! *** ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตะวันและพี่เหนือมาถึงตอนนี้ หวังว่าทุกคนจะอมยิ้มไปกับความคลั่งรักของพี่ว้ากคนนี้บ้างนะคะ!