ความหวานที่มากกว่าไดอารี่

"จะจ้องอีกนานไหมครับพี่เหนือ ถ้าจะกินหน้าผมแทนข้าวเย็นก็บอกตรงๆ นะ ไม่ต้องมาทำเป็นนิ่ง" ตะวันโวยวายเสียงอุบอิบขณะที่พยายามก้มหน้าก้มตาจิ้มสเต็กในจานไม่ให้สายตาไปปะทะกับคนตรงข้าม แต่มันช่างยากเหลือเกินในเมื่ออีกฝ่ายเล่นมองมาด้วยสายตาประเภทที่ว่า 'ถ้ากินได้คงกลืนลงท้องไปแล้ว' "ก็คนมันน่ารัก จะให้ทำยังไงล่ะครับ" เหนือตอบกลับหน้าตายพร้อมกับใช้มีดหั่นเนื้อในจานของตัวเองอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบที่เคยใช้ตวาดรุ่นน้องในลานเกียร์บัดนี้กลับมีความอ่อนโยนจนน่าใจหาย เขาวางมีดลงแล้วเท้าคางมองคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย ไม่มีความเขินอายใดๆ หลงเหลืออยู่เลยสักนิด "น่ารักกับผีสิ! พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครเขาสั่งให้มาเดทแล้วต้องหยอดทุกห้านาทีวะ" ตะวันเถียงคอเป็นเอ็น แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำนั้นทรยศคำพูดไปไกลโข "ก็อยากให้จำไว้ไง ว่าวันนี้มันพิเศษ... สำหรับพี่มากนะ" เหนือไม่ได้พูดเล่น เขายื่นมือข้ามโต๊ะมากุมมือตะวันเอาไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้ตะวันชะงัก ลมหายใจที่เคยกดไว้ให้เป็นปกติเริ่มติดขัด นี่ไม่ใช่การแกล้งหยอกแบบตอนอยู่ในมอ แต่เป็นความจริงจังที่ทำให้ตะวันทำตัวไม่ถูก "มือเย็นจัง... ตื่นเต้นเหรอครับเจ้าเด็กปากเก่ง" "ใครตื่นเต้น! แค่... แค่แอร์ร้านมันเย็นต่างหาก" ตะวันดึงมือออกแล้วคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดูดจนหมดแก้วเพื่อแก้เขิน "พี่เหนือ สั่งของหวานเลยไหม ผมเริ่มเลี่ยนความหวานแถวนี้แล้วนะ" เหนือหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเบาๆ ในอกของตะวัน "ได้ครับ สั่งของหวานมาเติมความหวานให้มากกว่าเดิมอีกหน่อยดีกว่า" บรรยากาศในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่บรรยากาศอบอุ่นดูเหมือนจะแคบลงถนัดตาสำหรับตะวัน เมื่อคนตรงหน้าขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมาข้างหลังเขา ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนตะวันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่เขาคุ้นเคย "เอ่อ... พี่จะทำอะไร?" เหนือไม่ตอบ แต่กลับหยิบสมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลที่ตะวันวางไว้ข้างจานขึ้นมาเปิดดู "ที่เขียนไว้หน้าล่าสุดนี่... ความลับเหรอครับ?" "เฮ้ย! เอาคืนมานะ! พี่เหนือ!" ตะวันรีบกระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้หวังจะแย่งสมุดคืน แต่กลายเป็นว่ากลายเป็นหลงไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายพอดี เหนือรวบเอวเขาไว้หลวมๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เขียนว่า... 'ถ้าพี่เหนือขอเป็นแฟน จะเซย์เยสให้แบบไม่ต้องคิดเลย' ...นี่คือความจริงหรือแค่แกล้งเขียนเล่นครับ หืม?" ตะวันตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาพยายามจะผลักอีกฝ่ายออกแต่เหมือนแขนขาไม่มีแรงไปเสียดื้อๆ "ใคร... ใครเขียนแบบนั้น พี่อ่านผิดแล้ว!" "พี่ไม่ได้อ่านผิดครับ และพี่ก็รอประโยคนี้มานานมากแล้ว" เหนือผละออกเล็กน้อยเพื่อให้สบตากันชัดๆ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีคราบของเฮดว้ากจอมดุ แต่เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังรอคอยคำตอบจากคนที่เขารักที่สุด "เป็นแฟนกับพี่นะตะวัน ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าพี่จริงจังกับคำนี้มาก" ตะวันก้มหน้ามองพื้น สมองขาวโพลนไปหมด ความปากจัดที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะรักรุนแรง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของเหนือที่ฉายชัดถึงความจริงใจทำให้ตะวันไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป "ถ้าตอบตกลงตอนนี้... จะหาว่าผมใจง่ายหรือเปล่าล่ะ?" เหนือยิ้มกว้างจนตาปิด เป็นยิ้มที่ตะวันไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก และเป็นยิ้มที่ทำเอาโลกทั้งใบของเขาหมุนคว้างไปเลย "พี่จะหาว่าเราน่ารักที่สุดในโลกต่างหาก" ตะวันกำลังจะอ้าปากตอบ แต่จังหวะนั้นโทรศัพท์ของเขาก็สั่นรัวขึ้นมาเสียก่อน เป็นข้อความจากกลุ่มแชทที่ 'จอมทัพ' ส่งเข้ามาแบบรัวๆ จนหน้าจอเด้งไม่หยุด [จอมทัพ: ไอ้เหนือ! มึงอย่าเพิ่งสารภาพรักตอนนี้นะเว้ย! คือกูทำพลาด... พ่อแม่ตะวันดันนัดเลี้ยงฉลองจบโปรเจกต์งานวิศวะฯ ที่ร้านมึงอยู่ตอนนี้! ท่านเพิ่งเดินเข้าร้านมาเมื่อกี้นี้!] ตะวันอ่านข้อความแล้วหน้าถอดสีทันที เขาหันไปมองทางหน้าร้าน แล้วก็ต้องช็อกตาตั้งเมื่อเห็นร่างของบิดามารดาตัวเองกำลังเดินตรงมาที่โต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่เมื่อเห็นเขากำลังยืนกอดกับรุ่นพี่เฮดว้ากหน้าดุอยู่กลางร้าน "พี่เหนือ... ชิบหายแล้วครับ" ตะวันพึมพำเสียงสั่น เหนือหันไปมองตามสายตา แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อพบกับว่าที่พ่อตาที่กำลังจ้องเขม็งมาทางนี้ด้วยแววตาที่เตรียมจะ 'ว้าก' กลับใส่เขาแทนเสียแล้ว "ดูเหมือนเดทแรกของเรา... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะแล้วนะครับ" เหนือกระซิบเบาๆ แต่ดวงตายังคงประกายความท้าทาย "เราจะทำยังไงกันดี... ผมไม่อยากให้พ่อเห็นสภาพนี้!" ตะวันพยายามจะดันตัวออก แต่เหนือกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม "ไม่ต้องทำยังไงหรอกครับ... เพราะพี่ตั้งใจจะเดินไปบอกท่านเอง ว่าคนในอ้อมกอดพี่คนนี้... พี่จองไว้แล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความรักของเจ้าเด็กปากแข็งกับพี่ว้ากขี้เก๊กมาจนถึงตอนนี้ค่ะ