บทสรุป: เรื่องนี้ที่อยากบอกรัก

"บอกแล้วไงว่าเสื้อตัวนี้มันเด็กแนวเกินกว่าที่คนแก่ __ ปีอย่างพี่จะใส่!" เสียงโวยวายของตะวันดังลั่นห้องรับแขกขนาดกะทัดรัด พร้อมกับร่างโปร่งที่กำลังสะบัดตัวหนีการพยายามสวมเสื้อฮู้ดลายมัดย้อมสีพาสเทลแสบตาจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอมยิ้มกริ่มอยู่ด้านหลัง เหนือในชุดไปรท์สบายๆ กางเกงยาร์ดสีเข้มกับเสื้อยืดสีพื้นธรรมดา แต่กลับดูดีจนน่าหมั่นไส้ ขยับเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรวบเอวสอบนั้นเข้ามาล็อกไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ปล่อยให้ตะวันบ่นงึมงำประท้วงอยู่ตรงอกกว้างเหมือนแมวหงุดหงิดเวลาไม่ได้ดั่งใจ "แก่ตรงไหนวะตะวัน แค่เลขสองต้นๆ เอง... อีกอย่าง เสื้อคู่นี้จอมทัพมันเป็นคนสั่งทำพิเศษให้พวกเราในวันครบรอบสามปีนะ จะไม่ยอมใส่แล้วเดินไปงานแต่งมันได้ยังไง หืม?" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจก้มลงมา กระซิบชิดใบหูแดงแจ๋ของคนในอ้อมแขน ทำเอาตะวันถึงกับไหล่หดด้วยความจั๊กจี้ ปากก็ยังไม่วายขยับเถียงอุบอิบ "ก็มัน... มันสีชมพู๊! ชมพูสะท้อนแสงขนาดนี้ เดินไปไหนคนก็คิดว่าเป็นนกฟลามิงโก้เดินได้สิเล่า ปล่อยเลยนะ! พี่เหนือ ฉันจะไปหยิบเสื้อตัวอื่นใส่!" "ดื้อจริงนะเรา..." เหนือหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู ปลายจมูกโด่งกดลงบนกลุ่มผมนิ่มของแฟนเด็กที่คบหากันมาจนเลยคำว่าโปรโมชั่นไปไกลแล้ว "ใส่ตัวนี้แหละ น่ารักดี... เข้ากับหน้าตาศรีภรรยาในอนาคตของพี่ดีออก" "ใครภรรยาพี่! พูดมากน่ารำคาญ ชิ!" ตะวันค้อนขวับ ปัดมือใหญ่ที่พยายามจะจัดปกเสื้อให้ออกเบาๆ แต่ริมฝีปากบางกลับแอบยกยิ้มขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ยิ่งเวลาที่เหนือใช้สายตาคู่คมคู่นั้นมองมาด้วยความคลั่งรักแบบไม่เคยลดละ มันก็ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของอดีตเฮดว้ากหน้าดุคนนี้เต้นแรงทุกทีสิน่า กาลเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิด... จากวันนั้นที่สลับร่างกันจนวุ่นวายอลวน สู่ความสัมพันธ์แบบกองโจรที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ จากสายตาเพื่อนสนิท จนกระทั่งในวันนี้—วันที่พวกเขากลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ตะวันเรียนจบและก้าวเข้าสู่การเป็นสถาปนิกหนุ่มไฟแรง ส่วนเหนือก็ย้ายมารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวควบคู่ไปกับการเปิดบริษัทออกแบบโครงสร้างร่วมกับแก๊งเพื่อนซี้อย่างจอมทัพ ตึกแถวสามชั้นสไตล์ลอฟท์ใจกลางเมืองที่พวกเขาร่วมกันรีโนเวทขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง กลายเป็น "เรือนหอ" ขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นในยามเช้า และรอยยิ้มของคนสองคนที่เคยคิดว่าไม่มีทางจูนเข้าหากันติดได้เลยในชาตินี้ "นี่! เลิกมองหน้าฉันแล้วไปหยิบกุญแจรถได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปงานแต่งไอ้จอมทัพสายหรอก ป่านนี้มันคงโทรมาโวยวายจนแบตหมดไปสามรอบแล้วมั้ง" ตะวันตัดบทแก้เขินด้วยการผลอกอกกว้างเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบโปรด ครืดดด—! จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกก็สั่นครืนขึ้นมาพร้อมกับข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่เด้งรัวเป็นชุดจนน่าเวียนหัว **[Chat: แก๊งนี้มีแต่คนหล่อ (แต่จอมทัพหล่อสุด)]** **จอมทัพ:** ไอ้เหนือ! ไอ้ตะวัน! พวกมึงอยู่ไหนกันวะ เจ้าบ่าวเหงือกแห้งรอจนแขกเหรื่อกินโต๊ะจีนหมดไปครึ่งงานแล้วเนี่ย! **จอมทัพ:** หรือว่ามัวแต่สวีทกันจนลืมวันลืมคืน รีบมาเลยนะเว้ย งานนี้ถ้าไม่มีซองหนาๆ มาแปะหน้างาน กูจะให้ไอ้เหนือมันไปล้างจานล้างส้วมแทนของชำร่วยจริงด้วย! **เหนือ (ตอบกลับ):** กำลังออกไป รถติดนิดหน่อย... พอดีแฟนกูแต่งตัวนานเพราะมัวแต่เขินเสื้อคู่ที่มึงสั่งตัดให้อยู่ **ตะวัน (พิมพ์สวนทันที):** ใครเขินวะไอ้พี่เหนือ! กูไม่ได้เขิน! หน้ามันแดงเพราะอากาศร้อนต่างหากเล่า! **จอมทัพ:** อุ๊ย เสียงสูงมาเชียว ระวังหน้าแก่เร็วนะตะวัน ฮ่าๆๆๆๆ **เหนือ:** ครับๆ ไม่เถียงแล้วครับ เดี๋ยวรีบไปครับคุณภรรยา ตะวันเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายของเหนือแล้วก็ได้แต่ฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นมาพัดลมให้ตัวเองแก้เก้อ ขณะที่ร่างสูงของคนตัวโตกว่าเดินเข้ามาโอบไหล่พร้อมกับหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี "ไปครับเด็กดี ไปเป็นแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ในงานแต่งงานเพื่อนรักกัน... แล้วเดี๋ยวขากลับ เราค่อยมาเคลียร์เรื่องที่เธอแอบไปซื้อตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เบ้อเริ่มมาวางไว้เต็มเตียงนอนกันดีกว่านะ" "ก็... ก็มันน่ารักนี่นา! อีกอย่าง มันลดราคาอยู่ด้วยนะเว้ย!" "ครับๆ ลดราคาเท่าไหร่พี่ยอมหมดแหละ ขอแค่รอยยิ้มของตะวันราคาไม่ตกก็พอ" เหนือกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจละลาย ก่อนจะจูงมือพาคนตัวเล็กเดินออกจากห้องพักผท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ ของยามบ่ายที่ส่องกระทบลงมายังพื้นถนน ทิ้งเรื่องราวความวุ่นวายทั้งหมดในอดีตไว้เบื้องหลัง เหลือไว้เพียงปัจจุบันและอนาคตที่พวกเขากำลังจะได้เดินเคียงข้างกันไปในทุกๆ ก้าวของชีวิต เรื่องราวความรักของเด็กปากแข็งกับพี่ว้ากขี้เก๊กคนนี้ อาจจะไม่ใช่เทพนิยายที่โรยด้วยกลีบกุหลาบทุกวัน... แต่มันคือเรื่องจริงที่สวยงามที่สุด อบอุ่นหัวใจที่สุด และเป็นความสุขในแบบฉบับของ "พวกเรา" ที่ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้อีกสักกี่ครั้ง ตะวันก็ยังคงเลือกที่จะสลับร่างและตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ดี ...และนี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" อยากบอกเล่าให้ทุกคนฟังด้วยรอยยิ้มค่ะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง หัวเราะ ร้องไห้ และใจฟูไปกับตัวละครทุกตัวจนหน้ากระดาษสุดท้ายนี้นะคะ