จากคู่กัดสู่สถานะคนพิเศษ

"เอ้า! สรุปยังไงวะไอ้เหนือ มึงจะจีบหรือจะแค่แกล้งเด็กมันเล่นๆ หน้าแดงซะขนาดนั้น หูมึงนี่แดงแจ๋ยิ่งกว่ากุ้งต้มอีกนะเว้ย ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวهโครมครามของจอมทัพดังลั่นโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ เรียกสายตาจากนักศึกษาหลายสิบชีวิตให้หันมามองเป็นตาเดียว ตะวันถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สลับมองหน้าพระเอกหนุ่มขี้เก๊กที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนอยากจะกระโดดออกไปถีบเพื่อนสนิทตัวเองลงตึกชั้นสองให้รู้แล้วรู้รอด เส้นเลือดที่ขมับของเหนือปูดโปนจนน่ากลัว สันจคมกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "ปากมึงนี่นะไอ้ทัพ ถ้าไม่อยากฟันร่วงก่อนเรียนจบ ก็หุบปากแล้วไสหัวไปไกลๆ ซะ!" เหนือตวาดเสียงต่ำลอดไรฟัน สายตาดุดันส่งรังสีอำมหิตใส่เพื่อนสนิทตัวดีที่ยังคงลอยหน้าลอยตาหัวเราะชอบใจไม่เลิก "อุ้ย! กลัวแล้วจ้า ท่านเฮดว้ากสุดโหด แต่เอ๊ะ... เมื่อกี้ใครนะที่บอกว่า *'กูก็จีบของกูมาตั้งนานแล้ว มึงจะเสือกอะไรด้วย'* หูย คำนี้มันทัชใจพี่ว้ากมากเลยค่ะน้องตะวัน ข้าวในจานนี่หวานเจี๊ยบจนไม่ต้องเติมน้ำตาลเลยมั้งเนี่ย" จอมทัพยังคงทำหน้าที่ตัวชงเบอร์หนึ่งได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดของเพื่อนรักเลยสักนิด แถมยังทำท่าบิดตัวไปมาเลียนแบบอาการเขินอาย เรียกเสียงแซวฮือฮาจากแก๊งเพื่อนร่วมโต๊ะได้อีกระลอกใหญ่ ตะวันรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาอัดแน่นอยู่ที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว ร่างโปร่งบางนั่งตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไอ้อาการใจสั่นแบบนี้มันคืออะไรวะเนี่ย! ปกติเขาต้องลุกขึ้นมาโวยวายใส่ไอ้พี่ว้ากหน้ามึนตึ๊บคนนี้สิ ทำไมตอนนี้ถึงได้ใบ้กินจนพูดไม่ออกแบบนี้ล่ะ "นี่พี่..." ตะวันเม้มปากแน่น พยายามเฟ้นหาเสียงตัวเองที่หายไปในลำคอ "พี่พูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย! ใครให้มาบอกอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแยะเล่า!" เหนือหันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงแจ๋ไม่แพ้หูของเขาเอง ดวงตาดุคู่นั้นทอประกายบางอย่างที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงจังและความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ข้างในจนล้นปรี่ "แล้วทำไมล่ะ?" เหนือเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แต่ดังพอที่จะทำให้รอบโต๊ะตกอยู่ในความเงียบกริบ ท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหาร "กูพูดความจริง ผิดตรงไหน?" "ก็... ก็..." ตะวันอึกอัก หลบสายตาคมกรามที่จ้องตรงมา มือเรียวบีบเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ "ใครใช้ให้มาบอกความจริงแบบนี้เล่า มัน... มันน่าอายจะตายไป!" "อายอะไรวะ กูจีบเด็กวิศวะปีสองชื่อตะวัน หน้าตาอาจจะดูโวยวายไปหน่อย ปากจัดเป็นเลิศ แต่เวลาเขินแล้วน่ารักจนใจเจ็บ... กูพูดผิดตรงไหน?" ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่การสารภาพรักธรรมดาแล้ว แต่มันคือการฆาตกรรมคนฟังทางอ้อมชัดๆ! ตะวันรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก หูอื้อตาลายจนแทบจะจำชื่อตัวเองไม่ได้ เสียงแซวโห่ฮาของเพื่อนๆ รอบโต๊ะดังอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท แต่เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวเป็นกลองเพล "ไอ้... ไอ้พี่เหนือ! บ้าที่สุด!" ตะวันทุบโต๊ะปังหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหมายจะวิ่งหนีจากสถานการณ์ชวนละลายนี้ให้พ้นๆ แต่มีหรือที่คนอย่างเหนือจะปล่อยให้เหยื่อ... เอ๊ย คนพิเศษ หลุดมือไปง่ายๆ หมับ! มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันก่อนที่ตะวันจะก้าวเท้าหนี แรงดึงเพียงเล็กน้อยทำให้ร่างโปร่งเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนตัวโตกว่าโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนตะวันต้องสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "จะรีบไปไหนล่ะครับ หืม?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ "ยังเคลียร์กันไม่รู้เรื่องเลยนะ" "ปล่อยนะเว้ย! ใครจะเคลียร์กับพี่เล่า ปล่อยดิ!" ตะวันโวยวายกลบเกลื่อน พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงช้างสารของเฮดว้ากหนุ่มนี่มันระดับสิบเต็มสิบ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหมือนเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมกอดเขาเข้าไปใหญ่ "ไม่ปล่อย จนกว่าจะได้ยินคำตอบ" เหนือกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด สายตาคมกรามมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววตื่นตระหนก "ที่กูพูดไปเมื่อกี้... ตะวันได้ยินชัดเจนดีใช่ไหม?" "ชัดบ้าอะไรเล่า หูหนวกอยู่!" ตะวันเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่แก้มแดงปลั่งลามไปถึงใบหู "งั้นแปลว่าต้องพูดให้ฟังใกล้ๆ อีกรอบสินะ..." เหนโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นสะท้าน บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงรอบข้างที่เคยจอแจราวกับเงียบหายไปในพริบตา "ระ... ถอยไปเลยนะไอ้พี่บ้า!" ตะวันหลับตาปี๋ด้วยความทำอะไรไม่ถูก มือบางดันอกแกร่งไว้สุดแรงเกิด "ไม่ถอย..." น้ำเสียงของเหนือเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากแววตาที่จ้องมองคนตรงหน้า "เพราะกูตั้งใจจะจีบมึงจริงๆ... เป็นแฟนกับพี่นะ, ตะวัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ตะวันเบิกตากว้างขึ้นช้าๆ มองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความจริงจังไร้ซึ่งเงาของความกวนประสาทอย่างที่เคยเป็น หัวใจเจ้ากรรมหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเต้นโครมครามหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน จอมทัพที่นั่งลุ้นอยู่ข้างๆ ถึงกับกลั้นหายใจ ลุ้นจนตัวโก่งยิ่งกว่าตอนลุ้นผลสอบไฟนอล ในเสี้ยววินาทีที่ตะวันกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่ติดอยู่ริมฝีปาก... "อ้าว! น้องเหนือคะ! อยู่นี่เองเหรอคะ? พี่ตามหาซะทั่วเลย!" เสียงหวานใสที่ไม่ได้รับเชิญดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศสีชมพู พร้อมกับร่างระหงของดาวคณะบริหารปีสามที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเหนืออย่างรวดเร็ว มือเรียวยาวเอื้อมมาจับแขนแกร่งไว้โดยไม่สนิทสนมอะไรเลยสักนิด เหนือขมวดคิ้วมุ่นทันที สีหน้ากลับมาดุดันและหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้งอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา และในจังหวะที่เหนือสะบัดแขนออกเพื่อถอยห่างจากหญิงสาวผู้มาใหม่นั้นเอง... โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของตะวันก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอแจ้งเตือนข้อความแชตจากใครบางคนที่ถูกส่งเข้ามาขัดจังหวะชีวิตพอดีเป๊ะ! "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความรักของเจ้าเด็กปากแข็งกับพี่ว้ากขี้เก๊กมาจนถึงตอนนี้ค่ะ