รอยร้าวในแบบวาด

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับจุดเดือด ทำให้ห้องทำงานชั่วคราวบนไซต์งานแทบจะลุกเป็นไฟ ธันวาเบิกตากว้างขึ้นทันที ความง่วงและความหวั่นไหวเมื่อครู่ปลิวหายไปเป็นปลิดทิ้ง นิ้วเรียวที่กำลังเคาะหน้าจอแท็บเล็ตชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เมื่อตัวเลขสามมิติบนโมเดลโครงสร้างตรงหน้าฟ้องความจริงอันโหดร้าย—คานรับน้ำหนักหลักในโซนแกลเลอรีเปิดโล่งคำนวณพิกัดเหลื่อมล้ำไปเจ็ดมิลลิเมตร เจ็ดมิลลิเมตรที่คนทั่วไปมองไม่เห็น แต่มันคือหายนะระดับโครงสร้างสำหรับสถาปนิกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์อย่างเขา "เป็นไปได้ยังไง..." ธันวาพึมพำกับตัวเอง เสียงกระซิบแห้งผาก ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงถนัดตา สมองที่เคยประมวลผลรวดเรวกลับตื้อตันขึ้นมาดื้อๆ นี่คือโปรเจกต์เรือธงที่เขาใช้เวลาทั้งชีวิตพิสูจน์ตัวเองกับครอบครัวสายวิชาการ ถ้ารyเออร์เรอร์นี้หลุดไปถึงมือผู้ตรวจรับรอง ความพินาศจะมาเยือนแบบไม่ต้องสืบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นอายคุ้นเคยของไอแดดและฟิตเนสที่ลอยมาแตะจมูก เรย์ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง มือหนาเอื้อมผ่านไหล่บางมากดหน้าจอเพื่อหมุนมุมมองโมเดลโครงสร้างอย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ้วกร้านแดดของวิศวกรหนุ่มเฉียดผ่านผิวเนื้อแถวต้นคอจนธันวาเผลอหดคอหนีด้วยความตกใจ "เหม่ออะไรคุณ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหบพร่าข้างใบหู ไอร้อนจากกายหนาแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิดจนแทบจะหลอมละลายความเย่อหยิ่งของคนตัวขาว "นาย..." ธันวาพยายามจะหันไปตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามความเคยชิน ทว่าความตื่นตระหนกทำให้เสียงมันติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดเป็นครั้งแรก ตั้งแต่รู้จักกันมา เรย์ไม่เคยเห็นคนปากจัดคนนี้มีสภาพหลุดลุ่ยไร้การควบคุมแบบนี้มาก่อน วิศวกรหนุ่มหรี่ตามองตัวเลขบนจอแวบเดียว ก่อนมุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้มีทีท่าตกใจหรือตื่นตูมเหมือนเจ้าของแบบแม้แต่น้อย "อ๋อ... ตรงนี้เองสินะ" เรย์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ "คำนวณโหลดพาร์ทนี้พลาดไปนิดตอนเร่งงานรอบก่อนสินะครับคุณสถาปนิก มือไม้อ่อนหรือไงถึงคีย์ตัวเลขตกไปจุดหนึ่ง" "ฉันไม่ได้..." ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น อยากจะเถียงใจแทบขาดว่ามันเกิดจากระบบซอฟต์แวร์รวนตอนอัปเดตแพตช์ล่าสุด แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอจนพูดไม่ออก ได้แต่ส่งค้อนควบสายตาขุ่นเคืองไปให้ "ถ้านายจะมาซ้ำเติม ก็ไสหัวออกไปซะ เรย์!" "ใครบอกว่าจะซ้ำเติม" เรย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งแทรกตัวแนบชิดชนิดที่ไหล่ชนกันโดยไม่ขออนุญาต ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดจนธันวาถูกกักตัวให้อยู่ในวงแขนกลายๆ กลิ่นน้ำหอมเจือจางบนตัวอีกฝ่ายยิ่งทำให้สติกระเจิง "ถ้าปล่อยให้คุณแก้เองตอนนี้ มีหวังได้นั่งร้องไห้คาโต๊ะแน่ๆ ตาโตเป็นกระต่ายตื่นตูมแบบนี้ เดเระจริงๆ นะคุณเนี่ย" "ใครกระต่าย! แล้วใครเดเระใส่คุณฟะ!" ธันวาหันขวับมาเอาเรื่อง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธระคนอับอายที่ถูกรู้ทัน "ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้วิศวกรปากเสีย!" "ไม่อถอนหรอก เรื่องจริงนี่" เรย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี นัยน์ตาสีเข้มพินิจมองใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดอย่างนึกเอ็นดู ก่อนมือหนาจะคว้าแท็บเล็ตมาจากมือบางแล้วเริ่มลงมือพิมพ์แก้ไขโค้ดโครงสร้างอย่างรวดเร็วและแม่นยำ บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงคลิกหน้าจอและเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้กัน ธันวานั่งแข็งทื่อ ลอบมองเสี้ยวหน้าคมสันของคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจแก้ปัญหาให้เขาอย่างเงียบๆ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยามใช้สมาธิ สันจมูกโด่งเป็นคม และริมฝีปากที่มักจะเอާމวาจากวนประสาทใส่เขา ตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันอย่างจริงจัง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ในยามที่เรย์สวิตช์โหมดมาเป็นวิศวกรผู้พึ่งพาได้แบบนี้ เจ้าบ้านี่มีเสน่ห์ร้ายกาจจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ "มองขนาดนี้ คิดค่าลิขสิทธิ์สายตาดีไหมครับ" เรย์พูดขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ "รู้ว่าผมหล่อ แต่ช่วยเก็บอาการหน่อย คุณสถาปนิก เดี๋ยวคนอื่นเขาจะหาว่าคุณแอบปิ๊งผม" "หลงตัวเองที่สุด!" ธันวาแหวใส่พร้อมกับเบือนหน้าหนีทันควัน ปลุกกระแสเลือดลมให้กลับมาสูบฉีดด้วยความหมั่นไส้ "ใครจะไปพิศวาสคนดิบเถื่อนอย่างนายกัน หน้าตาอย่างกับโจรกลับใจ มาดแมนร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ปากจัดยิ่งกว่าแม่ค้าตลาดสด" "อ้าว ชมกันชัดๆ แบบนี้ คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่" เรย์แกล้งทำเสียงครวญครางอย่างหยอกล้อ ก่อนจะกดเซฟไฟล์ครั้งสุดท้ายแล้วหันหน้าจอมาทางธันวา "เรียบร้อย แก้ไขพิกัดคานรับน้ำหนักกลับมาเป๊ะตามสเปกสถาปัตย์ของคุณแล้วครับ ไม่ต้องกลัวตึกถล่มทับหัวหรอกนะ" ธันวากวาดสายตาตรวจเช็กตัวเลขบนหน้าจออย่างละเอียด หัวใจที่เคยกระวนกระวายค่อยๆ สงบลงเมื่อพบว่าทุกอย่างกลับมาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติอย่างน่าอัศจรรย์ ความโล่งอกทำให้เขาเผลอระบายยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่หาดูได้ยากจนเรย์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "อืม... ขอบใจ" เสียงหวานเอ่ยเบาหวิวกว่าปกติ หลบสายตาคมกริบที่มองตรงมาด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงจัด เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่จางหายไป กลายเป็นแววตาที่ลุ่มลึกและจริงจังขึ้นจนธันวาต้องขยับตัวถอยหนี แต่ทว่า... ก่อนที่เรย์จะได้เอמהคำหวานอะไรออกมาชวนใจเต้นแรง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ประตูกลอนไม้ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อณุญาต พิมก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารกองโตในมือ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง และยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากทัก พิมก็พ่นระเบิดลูกใหญ่ใส่พวกเขาทันที "ธัน เรย์... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" พิมหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก "ทางเทศบาลเพิ่งส่งหนังสือด่วนที่สุดมาแจ้งระงับการก่อสร้างโซนปีกตะวันตกชั่วคราว เพราะมีคนร้องเรียนเรื่องผลกระทบสิ่งแวดล้อม... และคนที่ยื่นเรื่องร้องเรียนด้วยตัวเองก็คือ... คุณพ่อของคุณเอง ธันวา!" ธันวาชาวาบไปทั้งร่าง รอยยิ้มเมื่อครู่ค้างเติ่งบนใบหน้า ความอบอุ่นจากสัมผัสของเรย์เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความหนתเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าธันวาจะรับมือกับกำแพงตระกูลที่พ่อสร้างไว้อย่างไร! - หมอกไม้ไผ่