ปากที่ต้องจัดการ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ทิ้งท้ายไว้เมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธันวา ประโยคเย้าแหย่ที่เรย์จงใจประกาศต่อหน้าท่านประธานเมื่อวินาทีที่แล้ว ทำเอาสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบถึงกับต้องกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว “สนุกเหรอคะคุณวิศวกร” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟันทันทีที่แผ่นหลังกว้างของท่านประธานลับหายไปหลังบานประตูห้องประชุมใหญ่ ความเงียบงันที่เคยอบอวลด้วยความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศคุุกรุ่นราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านอยู่กลางอากาศ เรย์หันกลับมาเผชิญหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและรอยสักจางๆ ที่ปลายแขนขวา เจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะทะ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายอยู่หลังโต๊ะประชุมไม้สักทอง “ก็ไม่ได้เลวร้ายนะ... สำหรับการได้รู้ว่าสถาปนิกมือหนึ่งของโปรเจกต์นี้ มีปัญหาเรื่องการตีความฟังก์ชันการใช้งานมากกว่าที่คิด” เรย์ยกมือขึ้นกอดอกบ้าง ท่าทีผ่อนคลายและสายตาที่พินิจพิเคราะห์นั่น ยิ่งทำให้ธันวาอยากจะควี้ยงแฟ้มแบบแปลนใส่หน้าคมคายสักทีสองที “แบบแปลนของดิฉันไม่มีปัญหาค่ะ! ปัญหาเดียวในห้องประชุมนี้คือวิศวกรสมองทึบที่มองไม่ออกว่าความงามกับโครงสร้างมันต้องไปด้วยกัน ไม่ใช่สักแต่จะเอาเสาปูนเทอะทะมาบดบังทัศนียภาพของห้องเพนต์เฮาส์!” ธันวาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมและฉับไวไม่แพ้ฝีมือการออกแบบ ส้นรองเท้าคัทชูหนังแท้ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะประชุมเพื่อลดระยะห่าง ความสูงที่ไม่ค่อยแตกต่างกันมากนักทำให้ทั้งคู่ยิ่งเหมือนเสือสองตัวที่อยู่ในถ้ำเดียวกัน “ความงามเหรอ?” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าวอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ธันวาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา “ถ้าคุณออกแบบให้เสามันหายไปได้ด้วยเวทมนตร์ ผมก็ยินดีจะเซ็นอนุมัติแบบให้คุณทันทีเลยนะคุณธันวา แต่เพราะโลกความเป็นจริงมันมีเรื่องของ ‘แรงโน้มถ่วง’ ที่คอยดึงอีโก้ของคุณให้ตกลงมาต่างหาก แบบแปลนสวยหรูถึงได้ใช้ก่อสร้างจริงไม่ได้” “คุณ!” ธันวาถลึงตาใส่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงด้วยความโกรธ “คุณกำลังบอกว่าฉันทำงานแบบไร้สามัญสำนึกงั้นเหรอคะ? ทุกเส้นสายที่ฉันวาดลงไปผ่านการคำนวณและรสนิยมที่เหนือกว่าวิศวกรสายฮาร์ดคอร์อย่างคุณจะเข้าใจ!” “รสนิยมเหรอครับ?” เรย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนธันวาได้กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวอีกฝ่าย กลิ่นที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด “ผมเห็นรสนิยม ‘เหนือกว่า’ ของคุณแล้วล่ะ... มันสวยนะ ยอมรับเลย สวยจนน่าเอาไปตั้งโชว์ในพิพิธภัณฑ์ แต่ถ้าเอามาสร้างเป็นตึกจริง คนที่ต้องมารับผิดชอบชีวิตคนน่ะ คือผม ไม่ใช่คุณ” คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังกลับทำให้ธันวากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความโกรธที่พุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันในระยะประชิด ธันวาเพิ่งสังเกตเห็นว่าดวงตาคมคายคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความกวนประสาท แต่มีความดื้อรั้นและความใส่ใจในรายละเอียดซ่อนอยู่ลึกๆ อย่างน่ากลัว “ถอยไปค่ะ คุณยืนล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ” ธันวาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่วิศวกรหนุ่มกลับนิ่งสนิทราวกับเป็นกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน “ผมก็แค่อยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นชัดๆ ว่าทำไมแบบของคุณถึงต้องแก้” เรย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหันจนคนฟังตั้งรับไม่ทัน “ถ้าคุณคิดว่าตัวเองแน่จริง... คืนนี้อยู่เคลียร์แบบกับผมที่ไซต์งานสถาปัตยกรรมโซน C สองต่อสอง แล้วผมจะสอนให้รู้ว่าวิศวกรเขาคิดอะไรกันอยู่เวลาเห็นดีไซน์สวยๆ ของคุณ” ธันวาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ หัวใจเต้นแรงด้วยความเร้าใจผสมความถือดี สายตาคู่สวยตวัดมองอย่างไม่ยอมแพ้ “ก็ได้ค่ะ! ฉันจะไปเปิดหูเปิดตาดูเหมือนกันว่าวิศวกรปากจัดอย่างคุณ จะมีปัญญาหาทางแก้แบบยังไงโดยไม่ทำลายงานศิลปะของฉัน!” เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับมีความหมายบางอย่างที่ทำให้ธันวารู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มอย่างไม่มีสาเหตุ ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ต่อรองอะไรไปมากกว่านั้น ประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน พิม ผู้จัดการโปรเจกต์สาววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนแทบถลن “คุณธันวา! คุณเรย์! แย่แล้วค่ะ... เกิดเรื่องใหญ่ที่โซน C แล้วค่ะ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความระอุของสงคราม (และเคมีที่เริ่มปะทุ) ในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!