แบบแปลนที่ไม่ลงรอย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะประชุมไม้สักยาวเหยียดดังสะท้อนก้อง จนทำให้พิม ผู้จัดการโปรเจกต์สาวมือฉกาจถึงกับต้องหลับตาปี๋ มือเรียวที่กำลังถือแท็บเล็ตสั่นน้อยๆ ด้วยความระอาใจ เพราะเธอดูก็รู้ว่าศึกช้างชนช้างในห้องประชุมห้องนี้... กำลังจะระเบิดขึ้นในวินาทีนี้อย่างแน่นอนค่ะ "ผมถามเป็นครั้งที่สามแล้วนะครับ คุณเรย์... ว่าทำไมเสาโครงสร้างรับน้ำหนักโซน C ถึงถูกขยับเยื้องศูนย์จากแบบแปลนสถาปัตยกรรมของผมไปตั้งสิบหเซนติเมตร? คุณคิดว่าความงามของสเปซมันเป็นเรื่องตลกที่วิศวกรสายคราฟต์อย่างคุณจะหยิบจับตรงไหนแปะตรงไหนตามใจชอบก็ได้งั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมรา-มีดโกนอาบน้ำผึ้งของธันวา ดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์โมเดิร์นจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มอีกฝั่งของโต๊ะ สถาปนิกหนุ่มผู้ยึดมั่นในความเพอร์เฟกต์เป็นสรณะกำลังหายใจฮึดฮัดด้วยความโกรธ กรอบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความโมโหที่ถูกคนหน้าด้านทำลายเส้นสายที่เขาก수-บรรจงวาดขึ้นมานับแรมเดือน ฝ่ายถูกพาดพิงอย่างเรย์... วิศวกรควบคุมงานหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแน่นตึงและรอยสักรำไรตรงข้ามข้อศอก กลับไม่มีท่าทีสะทกสะทะแม้แต่น้อย เขากำลังนั่งไขว่ห้างสบายๆ หมุนดินสอไม้ในมือเล่นไปมาอย่างไม่ยี่หล่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนปากจัดตรงข้ามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะมีได้ "ถ้าผมไม่ขยับเสานั่นออกไปสิบห้าเซนติเมตร..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ นุ่มนวลแต่หนักแน่นทุกคำราวกับตอกหมุดลงบนพื้นคอนกรีต "ตึกนี้ก็คงกลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความโง่เขลา ที่พร้อมจะพังครืนลงมาทับหัวคุณกับลูกค้าตอนแผ่นดินไหวพอดีครับ คุณธันวา... สถาปนิกปากแจ๋วอย่างคุณ น่าจะลองเอาสมองส่วนหน้ามาคิดสักนิดนะครับว่า 'ความปลอดภัย' มาก่อน 'ความสวยงามเพ้อเจ้อ' เสมอ" ฮือ... พิมอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะประชุมตรงหน้าเสียเดี๋ยวนี้ สองคนนี้เพิ่งเจอกันครั้งแรกในรอบพรีเซนต์งานใหญ่ประจำไตรมาสแท้ๆ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับร้อนระอุราวกับราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ธันวาเป็นพวกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์ที่ยอมหักไม่ยอมงอ ส่วนเรย์ก็คือวิศวกรสายดิบเถื่อนที่ไม่เคยเกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งสิ้น "นี่คุณว่าใครเพ้อเจ้อ!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทันทีโดยไม่สนมารยาททางสังคมใดๆ ทั้งสิ้น ความสูงของธันวาที่ว่าได้มาตรฐานชายไทย กลับต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อยืนประจันหน้ากับเรย์ในระยะประชิดแบบนี้ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายดิบๆ ปะปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเหงื่อจากการลุยไซต์งานพัดปะทะเข้าจมูกสถาปนิกหนุ่มจนหัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปชั่วขณะหนึ่ง... แต่ธันวาไม่มีวันยอมเสียฟอร์มเด็ดขาด! "ผมไม่ได้ว่าใคร..." เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเช่นกัน ความต่างของส่วนสูงทำให้ร่างหนาของวิศวกรหนุ่มโน้มตัวลงมาหาธันวาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคมเข้มที่ผ่านการตากแดดตากลมจนผิวเป็นสีแทนสุขภาพดีอยู่ห่างจากปลายจมูกของธันวาแค่คืบเดียว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนสวยปากเก่งตรงหน้าให้สติหลุด "ผมแค่พูดความจริง... หรือว่าคุณรับความจริงไม่ได้ ถึงต้องทำหน้าเหมือนจะกินหัวผมแบบนี้ล่ะครับ หืม?" "ถอยไปนะ! คุณมัน... ไอ้พวกวิศวกรหัวทึบไร้รสนิยม!" ธันวาผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่เรย์กลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย กล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้รื้อเสื้อเชิร์ตให้ความรู้สึกเหมือนกำแพงปูนเปลือยที่ธันวาเพิ่งตำหนิไปเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด "หัวทึบแต่สร้างตึกไม่ให้พังทับหัวคนตาย... ผมภูมิใจนะ" เรย์กระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือแววหยอกเย้าอย่างจงใจ "ดีกว่าพวกเอาแต่ขีดเส้นสวยหรูบนกระดาษ แต่พอหน้างานจริงกลับทำตัวเป็นคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ... ปากจัดเก่งแบบนี้ เวลาอยู่บนเตียงจะปากดีเหมือนตอนนี้หรือเปล่านะคุณสถาปนิก?" "ไอ้... ไอ้คนหยาบคาย!" ธันวาหน้าแดงก่ำ ลามไปจนถึงใบหูขาวผ่องด้วยความโกรธและความกระดากอายที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขากัดริมฝีปากล่างแน่นจนขึ้นรอยขาว ปากเรียวสวยอ้าง 3-4 ครั้งเพื่อจะหาคำด่าที่เจ็บแสบที่สุดมาโต้กลับ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดเผ็ดร้อนจะหลุดออกจากปาก... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกห้องประชุมด้านหลังดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน พิมสะดุ้งสุดตัวรีบผละถอยหลัง ส่วนธันวากับเรย์ที่ยืนตัวติดกันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่ก็ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับเด็กนักเรียนที่ถูกจับได้ว่ากำลังทำผิดกฎโรงเรียน "อ้าว... ประชุมกันถึงไหนแล้วล่ะเด็กๆ?" น้ำเสียงทรงอำนาจแต่เปี่ยมด้วยความเมตตาของ 'ท่านประธานใหญ่' ดังก้องขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้องของชายสูงวัยผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในบริษัท พร้อมด้วยร่างสูงโปร่งของใครอีกคนหนึ่งที่ก้าวตามหลังเข้ามาติดๆ... ใบหน้าคมคายที่ธันวาคุ้นเคยดี และดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ธันวาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกكَ-ทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... และยิ่งกว่านั้น เมื่อเรย์หันไปมองแขกผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้สถาปนิกปากจัดถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงในใจ "อ๋อ... พอดีผมกำลังทำความเข้าใจกับ 'แบบแปลนที่ไม่ลงรอย' ของคุณธันวาเขาอยู่น่ะครับ ท่านประธาน... สนุกมากเลยล่ะครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความละมุนและคมคายใน "สถาปนิกปากจัดกับวิศวกรสายคราฟต์" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ