ความลับยุค 80

"คมดาบของฮองเฮา... ช่างดูไร้น้ำยาเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของฉินอ๋องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในคุกหลวง ร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทปักดิ้นทองรูปมังกรไร้เล็บยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าขันทีเฒ่า กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้องครักษ์ฝีมือดีของวังหลวงถึงกับเข่าอ่อนจนต้องคุกเข่าลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ ซูเหม่ยยืนนิ่งอยู่ข้างกายสามี นางไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นต่อคมดาบที่จ่อคอหอยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยดุจกวางตื่นสบประสานกับนัยน์ตาเย็นชาของฉินอ๋อง เพียงชั่วครู่ที่เขาส่งสัญญาณผ่านสายตา นางก็เข้าใจทันทีว่านี่ไม่ใช่เวลาแห่งความตาย แต่เป็นเวลาแห่งการ 'เปิดไพ่ใบสุดท้าย' "ท่านอ๋อง! นี่คือพระราชโองการ... ท่านจะขัดขืนราชโองการหรือพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีเฒ่าพยายามแค่นเสียงตะคอก แต่ริมฝีปากที่สั่นเทิ้มทรยศความกล้าหาญที่เสแสร้งขึ้นมา "พระราชโองการที่ไร้ตราประทับของฝ่าบาท มีค่าเพียงเศษกระดาษที่ใช้รองเท้า" เฟยหลงก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว กดดันจนขันทีเฒ่าถอยกรูดไปชนกับผนังคุก "กลับไปบอกคนเบื้องหลังของเจ้า ว่าหากต้องการหัวข้า... จงมาเอาด้วยตนเอง อย่าส่งสุนัขรับใช้มาให้ข้าเปื้อนมือ" เมื่อความชุลมุนจบลงด้วยการที่องครักษ์วังหลวงถอยร่นออกไป ซูเหม่ยจึงดึงแขนเสื้อของชายหนุ่มเข้าไปในมุมมืดของคุกที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน นางหยิบเข็มเงินเล่มเล็กออกมาจากซ่อนในชายแขนเสื้อ บรรจงสะกิดแผลที่หน้าอกของฉินอ๋องซึ่งได้รับจากการปะทะเมื่อครู่ "ท่านบาดเจ็บ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด "ข้าไม่เป็นไร" เฟยหลงมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างเคย แต่เป็นความใคร่รู้ "เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นเพียงหมอในชนบท แต่ฝีมือการเย็บแผลและการรักษาที่เจ้าทำเมื่อครู่... มันไม่ใช่สิ่งที่หมอในแผ่นดินนี้ควรทำได้ ซูเหม่ย... เจ้าเป็นใครกันแน่?" ซูเหม่ยชะงักมือที่กำลังเช็ดเลือด นางสูดลมหายใจเข้าลึก ความลับที่เก็บงำมานานนับปี บัดนี้ถึงเวลาที่ต้องวางเดิมพันด้วยชีวิต "หากข้าบอกว่า ข้าไม่ได้มาจากแคว้นฉิน หรือแม้แต่ดินแดนที่ท่านรู้จัก ท่านจะเชื่อหรือไม่" นางเอ่ยพลางวางเข็มเงินลง แล้วหันไปจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบนั้น "วิชาการแพทย์ที่ข้าใช้ มิใช่ตำราของท่านอาจารย์คนใด แต่มันคือวิชาที่ข้าสั่งสมมาจากโลกที่ผู้คนสัญจรด้วยเหล็กกล้าที่แล่นบนราง และสื่อสารกันผ่านแผ่นโลหะบางๆ ที่เรียกว่ายุค 80" ฉินอ๋องนิ่งงันไป ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาเคยคิดว่านางฉลาดหลักแหลมเกินกว่าสตรีทั่วไป แต่สิ่งที่นางพูดมานี้มันเหนือจินตนาการเกินกว่าที่คนผู้หนึ่งจะเข้าถึงได้ "ยุค 80... คือที่ใด" "มันคือโลกที่ผู้คนไม่เชื่อในโชคชะตา แต่เชื่อในวิทยาศาสตร์และปัญญา" ซูเหม่ยขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนางปะทะกับกลิ่นเลือดจางๆ บนตัวเขา "ท่านเคยสงสัยหรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงรู้ว่าในถ้วยน้ำชาของอนุหลี่ม่านมีสารหนูชนิดใด หรือเหตุใดข้าจึงผ่าตัดช่วยชีวิตท่านได้โดยไม่ใช้มนตรา... นั่นเพราะข้าคือศัลยแพทย์จากยุคที่การผ่าตัดคือเรื่องสามัญ" เฟยหลงกุมมือของนางไว้แน่น สัมผัสที่ส่งผ่านจากฝ่ามือหนาไปยังมือนุ่มของนางทำให้นางรับรู้ได้ถึงความสั่นไหวในจิตใจที่แกร่งดั่งหินผา "เจ้าจะบอกว่า เจ้ามิใช่คนของยุคสมัยนี้" "ข้าคือผู้พลัดหลงจากมิติเวลา แต่ในเวลานี้... ข้าคือชายาของท่าน และข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากชีวิตท่านไปตราบเท่าที่ข้ายังถือเข็มอยู่ในมือ" ท่ามกลางความมืดมิดของคุกหลวง ราวกับมีพายุเริ่มก่อตัวขึ้นด้านนอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกนับร้อยมุ่งหน้ามายังคุกหลวงอย่างผิดสังเกต เฟยหลงขมวดคิ้ว เขาหันไปมองทางเดินคุก ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาภายใต้ชุดคลุมสีเทาก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลิ่นสมุนไพรแปลกๆ ที่อบอวลไปทั่วบริเวณ ชายผู้นั้นคือ 'หมอเทวดาผู้ล่วงลับ' ที่ซูเหม่ยเคยพร่ำสอนในตำราลับ... แต่เขากลับมีชีวิตอยู่ และยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในตอนนี้! "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันไม่ได้มาคนเดียว" ชายลึกลับกล่าวพลางเลิกผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ซูเหม่ยต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "และที่สำคัญ... สิ่งที่อยู่ในกระเป๋าของชายาท่าน มันกำลังจะทำลายความลับของทั้งสองมิติในไม่ช้านี้" ซูเหม่ยควานไปที่กระเป๋าพกพาของนางทันที สิ่งที่นางพบไม่ใช่เครื่องมือแพทย์ แต่เป็น 'วิทยุสื่อสารขนาดเล็ก' ที่เริ่มมีสัญญาณไฟกะพริบถี่ๆ และส่งเสียงดังแผ่วเบาออกมาจากความว่างเปล่า... มันกำลังติดต่อกับบางสิ่งที่อยู่ 'นอกเหนือกำแพงมิตินี้' ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของซูเหม่ยและฉินอ๋องนะคะ หวังว่าตอนหน้านักอ่านทุกท่านจะยังอยู่เคียงข้างกันค่ะ!