กับดักลวง

เสียงคลื่นวิทยุขนาดเล็กที่ส่งเสียงส่าและกะพริบแสงสีแดงวาบอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์หอม ดึงสติของซูเหม่ยให้กลับมาสู่ความเป็นจริงอันซับซ้อน ปลายนิ้วเรียวที่ยังคงเปื้อนคราบกลิ่นของตัวยาโสมร้อยปีชะงักค้าง นางกวาดตามองอุปกรณ์สื่อสารล้ำยุคจากโลกปี ค.ศ. 1980 ที่หลุดลอดเข้ามาในอาณาจักรโบราณแห่งนี้ด้วยแววตาระคนความฉงนและระแวดระวัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* คลื่นสัญญาณนั้นไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองจาก ‘ประตูมิติ’ ที่กำลังถูกรบกวนด้วยพลังงานบางอย่างจากภายนอก หรืออาจจะมีใครบางคน... กำลังพยายามข้ามเส้นแบ่งเขตเวลาเข้ามาหาตัวนาง ซูเหม่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้นิ้วกดปิดสวิตช์วิทยุอย่างรวดเร็วก่อนที่เสียงนั้นจะดึงดูดสายตาจากบ่าวไพร่ ทว่า ในจังหวะที่นางหันกลับมา แสงเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงบนม่านโปร่งหน้าห้องเรือนพักเสียแล้ว "เจ้ากำลังซ่อนสิ่งใดอยู่ หรือว่า... ความลับที่เจ้าพยายามปิดบังข้ามาตลอด มันเกี่ยวข้องกับเสียงประหลาดเมื่อครู่กันแน่" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงาร่างของฉินอ๋องเฟยหลงที่ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าอันตื่นตัวของสตรีตรงหน้า บรรยากาศรอบกายของแม่ทัพผู้เย็นชาดั่งศิลากดดันจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง ซูเหม่ยไม่สะทกสะท้าน นางวางขวดกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบa ก่อนจะเงยหน้าสบตาบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าสามีในนามด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "หม่อมฉันจะมีสิ่งใดให้ต้องปิดบังท่านอ๋องกันเพคะ? หรือว่าท่านอ๋องทรงหูแว่วไปเองจากฤทธิ์สุราเมื่อคืนนี้" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนซูเหม่ยต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะ มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นบังคับให้นางสบตา "วาจาคมคายเช่นนี้... สมกับที่เป็นหมอหญิงผู้พลิกตำหนักอ๋องให้ปั่นป่วน แต่เจ้าจำไว้ซูเหม่ย... ข้าไม่ใช่เหยื่อในเกมของใคร และหากเบื้องหลังรอยยิ้มของเจ้ามีเงื่อนงำซ่อนอยู่ ข้าจะกระชากมันออกมาด้วยมือของข้าเอง" "ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันก็คงต้องรอชมฝีมือของท่านอ๋องแล้วล่ะเพคะ" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น เคมีที่ระอุระหว่างคนทั้งสองเปรียบเสมือนการเผชิญหน้ากันของเสือกับราชสีห์ ต่างฝ่ายต่างรู้ว่ามีแผนการซ่อนอยู่เบื้องหลัง แต่ไม่มีใครยอมเปิดไพ่ใบสุดท้ายก่อนเวลาอันควร แผนการของซูเหม่ยในวันนี้ไม่ใช่การหลบหนี แต่มันคือการ ‘วางกับดัก’ ยามโหย่ว (17.00 - 18.50 น.) ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเรือนหลังอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง อนุภรรยาหลี่ม่านผู้มีความทะเยอทะยานสูงยิ่ง ได้รับรายงานจากสายสืบว่า ซูเหม่ยกำลังเตรียมปรุงยาสูตรลับเพื่อถวายให้ฮูหยินผู้เป็นแม่ยายดื่มในงานเลี้ยงรับรองในวันพรุ่งนี้ และที่สำคัญ... ยานั้นถูกเก็บไว้ในหีบสมบัติไม้สักทองภายในห้องลับหลังเรือน หลี่ม่านนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ทาชาดแดงก่ำ "นังหมอสารเลว คิดจะใช้ไม้นี้เพื่อซื้อใจท่านแม่ทัพอย่างนั้นรึ? ฝันไปเถอะ!" นางหันไปสั่งการบ่าวสนิทคนใหม่อย่างเฉียบขาด "คืนนี้... จงแอบลอบเข้าไปในเรือนของซูเหม่ย นำ ‘ผงสลายวิญญาณ’ ไปโรยไว้ในขวดตัวยานั้นเสีย ทำให้มันกลายเป็นยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้า เมื่อท่านแม่ทัพดื่มเข้าไปในงานเลี้ยง... ความผิดทั้งหมดจะตกเป็นของนังซูเหม่ยผู้เดียว โทษฐานวางยาคนในจวน คราวนี้ต่อให้มันมีปีกบินก็หนีไม่พ้นความตาย!" ทว่า หลี่ม่านหาล่วงรู้ไม่ว่า ทุกย่างก้าวของนางและบ่าวรับใช้ อยู่ในสายตาของฉินอ๋องและซูเหม่ยที่นั่งมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านหน้าต่างระแนงไม้แกะสลักจากอีกมุมหนึ่ง ซูเหม่ยรินชาลงในจอกหยกขาวควันลอยกรุ่น กลิ่นหอมละมุนของชาดอกเหมยช่วยขับบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง นางเหลือบมองบุรุษข้างกายที่นั่งกอดอกใบหน้าบึ้งตึงดั่งหินผา "ดูเหมือนปลาจะติดเบ็ดตามที่หม่อมฉันคาดการณ์ไว้แล้วนะเพคะ ท่านอ๋องทรงกังวลหรือเพคะว่าอนุหลี่จะไหวตัวทัน?" เฟยหลงปรายตามองจอกชาในมือก่อนจะแค่นเสียง "หลี่ม่านเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือของเสนาบดีหลี่ การกำจัดนางไม่ใช่เรื่องยาก แต่ข้าสนใจมากกว่า... ว่าเบื้องหลังอนุผู้นี้ ใครคือผู้ชักใยที่แท้จริงที่ส่งพิษมาจากนอกจวน" "คืนนี้เราจะได้รู้กันเพคะ" ซูเหม่ยยิ้มเยือกเย็น "หม่อมฉันจงใจเปิดช่องโหว่ให้พวกมันเข้ามาขโมยยา เพราะยาในหีบนั้นแท้จริงแล้วไม่ใช่ยาพิษ แต่เป็น ‘ยาเปิดทางมิติ’ ที่จะทำให้ผู้ที่สัมผัสมัน... มีร่องรอยสารเคมีติดตัวไปจนถึงรุ่งสาง ไม่ว่ามันจะหนีไปซ่อนที่มุมไหนของจวน เราย่อมตามกลิ่นนี้ไปเจอต้นตอที่แท้จริง" ดวงตาของเฟยหลงฉายแววชื่นชมวับหนึ่งอย่างปิดไม่มิด สตรีผู้นี้ช่างน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ปัญญาของนางเฉียบคมยิ่งกว่ากระบี่ในฝักของเขาเสียอีก ดึกสงัดยามจื่อ (23.00 - 00.59 น.) ความเงียบสงบปกคลุมตำหนักอ๋อง เงาดำร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดั่งภูตผีผ่านระเบียงทางเดิน มุ่งตรงไปยังเรือนพักของซูเหม่ยอย่างย่ามใจ บ่าวรับใช้ของหลี่ม่านใช้ลวดทองแดงงัดกลอนหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหยิบขวดกระเบื้องเป้าหมายขึ้นมาแล้วโรยผงสีขาวลงไปอย่างรวดเร็ว ทว่า... ทันทีที่ฝาขวดถูกปิดลง เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง *แปะ... แปะ... แปะ...* แสงคบเพลิงถูกจุดขึ้นสว่างพรึบในชั่วพริบตา บ่าวรับใช้ผู้นั้นสะดุ้งสุดตัว หันกลับมาพบกับร่างสูงใหญ่ของฉินอ๋องที่ยืนกอดอกจ้องมองมาด้วยแววตาฆ่าฟัน และด้านข้างคือซูเหม่ยที่ยืนยิ้มรออยู่ก่อนแล้ว "คิดไม่ถึงเลยว่า... แขกยามวิกาลของข้า จะเป็นคนสนิทของอนุหลี่" ซูเหม่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บ่าวผู้นั้นหน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด อ้าปากค้างจะร้องขอชีวิต แต่ทว่า... *ฉับ!* ลูกดอกปริศนาพุ่งแหวกอากาศเข้ามาปักเข้าที่ลำคอของบ่าวรับใช้ผู้นั้นอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นลงบนพื้นพรมขนสัตว์ ร่างนั้นล้มฟาดลงไปแน่นิ่งทันทีสิ้นใจก่อนจะได้เอ่ยปากซักคำ เฟยหลงพุ่งทะยานตัวออกไปทางหน้าต่างด้วยความเร็วแสงเพื่อไล่ล่ามือสังหารเงาที่ซ่อนอยู่บนหลังคา ซูเหม่ยก้าวเข้าไปใกล้ศพของบ่าวรับใช้ผู้นั้น นางใช้คีมแพทย์หยิบสัญลักษณ์ประจำตัวที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าของศพขึ้นมาดู มันคือตราประทับรูป ‘ดอกเบญจมาศโลหิต’... สัญลักษณ์ของกองกำลังลับจากแคว้นศัตรูที่ควรจะถูกกวาดล้างไปตั้งแต่สิบปีก่อน! ทว่า ในวินาทีที่ซูเหม่ยกำลังจะหันไปบอกเฟยหลง เสียงวิทยุดังกล่าวจากโต๊ะเครื่องแป้งก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่เสียงส่าแบบเดิม มันคือเสียงปลายสายที่พูดออกมาเป็นภาษามือถือยุคปัจจุบันอย่างชัดเจน *[แจ้งเตือน... ตรวจพบการบุกรุกมิติระดับ 4 ผู้ใช้รหัส '001' กำลังยืนอยู่ด้านนอกกำแพงเรือนของท่านในขณะนี้...]* ซูเหม่ยชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกักค้าง นางหันขวับไปมองที่หน้าต่างบานปิดสนิท ท่ามกลางความมืดมิด มีเงาร่างหนึ่งในชุดสูทสากลยุคปัจจุบันกำลังยืนพิงกรอบหน้าต่าง ส่งยิ้มให้รอดผ่านช่องแสงจันทร์มายังนาง -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติและไขปริศนาเคียงข้างกันมา ณ ที่นี้นะคะ - ส้มหวานมิติลับ