พันธะใจ

เปลวเพลิงจากคบเพลิงนับร้อยด้ามภายนอกหน้าต่างกระพือไหว สะบัดเงาดำทะมึนทาบทับลงบนผนังห้องนอนสลักลายหงส์คู่มังกรราวกับกรงขังขนาดยักษ์ กลิ่นอายของความตายและอำนาจมืดลอยอบอวลเข้ามาปะปนกับกลิ่นจางๆ ของสมุนไพรไป๋เฉ่าในห้อง ทว่าท่ามกลางความโกลาหลที่กองกำลังทหารหลวงภายใต้สังกัดของฮองเฮากำลังประชิดวงล้อมเข้ามาทุกขณะ ซูเหม่ยกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวบางบรรจงจัดสาบเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มให้ท่านอ๋องอย่างประณีต ทุกสัมผัสแผ่วเบาราวกับกำลังปัดเป่าฝุ่นผงบนกลีบดอกไม้ หาใช่การเตรียมตัวรับมือกับกองทัพนับร้อยที่พร้อมจะบดขยี้พวกเขาให้แหลکสลาย "ท่านยังทรงห่วงกังวลเรื่องกลยุทธ์การรบอยู่อีกหรือคะ..." ซูเหม่ยเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตคู่นั้นเงยขึ้นสบกับดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของบุรุษเบื้องหน้า เฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาที่มักจะเยียบเย็นและดุร้ายดั่งศิลามาตลอดกลับไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย มือหนาที่ชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดจากการศึกคราวก่อน เอื้อมมาประคองแก้มนวลของนางไว้อย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าหากออกแรงเพียงนิดเดียว สตรีผู้นี้จะสลายหายไปในอากาศ "เปิ่นหวางมิได้กังวลเรื่องกองกำลังพวกนั้น..." เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเล็กน้อย "แต่เปิ่นหวางกังวลว่า... เจ้าจะยังมี 'ความในใจ' บางอย่างที่ยังไม่ได้เอ่ยบอกข้าก่อนที่ฟ้าจะสางต่างหาก" บรรยากาศในห้องราวกับหยุดนิ่ง เสียงฝีเท้าของทหารที่ย่ำสนั่นอยู่ด้านนอกถูกกลืนหายไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอกของคนทั้งคู่ ซูเหม่ยชะงักไปเล็กน้อย นางซ่อนความไหวหวั่นไว้ภายใต้รอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยสติปัญญา "ท่านอ๋องผู้เกรียงไกร เหตุใดจึงมาพะวงกับเรื่องของสตรีตัวเล็กๆ เช่นหมอหญิงอย่างหม่อมฉันล่ะคะ" นางเอ่ยย้อนด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ตามนิสัย เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ "เพราะสตรีตัวเล็กๆ คนนี้..." เฟยหลงขยับกายเข้าไปประชิด จนแผ่นหลังของนางแนบชิดกับเสาเตียงไม้แกะสลัก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของนาง "ได้เข้ามาขโมยหัวใจที่ด้านชาดั่งหินผาของเปิ่นหวางไปจนหมดสิ้นแล้ว... ซูเหม่ย เจ้ายังจะใจร้ายปฏิเสธความรู้สึกของข้าอยู่อีกหรือ" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของแม่ทัพผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด ทำให้ซูเหม่ยถึงกับลมหายใจสะดุด นางมองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่นั้น ที่บัดนี้ไม่มีคราบของความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเวิ้งว้างและมั่นคงดั่งขุนเขาที่รอคอยการเติมเต็มจากนางเท่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา การทะลุมิติมายังโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมการเมืองและการแย่งชิงอำนาจแห่งนี้ นางใช้เพียงสติปัญญาและความรู้ทางการแพทย์เป็นเกราะกำบังหัวใจ แต่นางไม่เคยคิดเลยว่า... บุรุษผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างหวาดกลัวผู้นี้ จะกลายเป็นหลุมหลบภัยที่อบอุ่นที่สุดในยามที่โลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา "หม่อมฉันมิได้ใจร้ายเพค่ะ..." ซูเหม่ยเอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส "เพียงแต่... เส้นทางที่ท่านก้าวเดินอยู่นั้นเต็มไปด้วยขวากหนามและความตาย หม่อมฉันเพียงกลัวว่า... วันหนึ่งท่านจะต้องเจ็บปวดเพราะหม่อมฉัน" "โง่เง่า..." เฟยหลงดึงร่างบางเข้ามากอดแนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน อ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กโอบกอดนางไว้ราวกับจะปกป้องจากภินพังทั้งปวง "ตราบใดที่เปิ่นหวางยังหายใจอยู่ จะไม่มีผู้ใดแตะต้องปลายเส้นผมของเจ้าได้ ต่อให้ต้องรบรากับคนทั้งใต้หล้า หรือแม้แต่ราชโองการจากบัลลังก์มังกร หากมันพรากเจ้าไปจากข้า... ข้าก็จะพลิกแผ่นดินทำลายมันเสีย!" ความเด็ดเดี่ยวและหนักแน่นในน้ำเสียงนั้น ทำให้กำแพงในใจของซูเหม่ยพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง นางยกมือขึ้นโอบรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับอกแผ่นกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบ สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางเสียงตะโกนและเสียงอาวุธกระทบกันที่ดังระรัวอยู่เบื้องนอก ทั้งสองกลับพบความสงบสุขที่แท้จริงในอ้อมแขนของกันและกัน "ถ้าเช่นนั้น... ในเมื่อเราต่างก็รู้ใจกันแล้ว" ซูเหม่ยผละใบหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดตั้งแต่เฟยหลงเคยเห็นมา "เรามาลองเล่นเกมเสี่ยงตายกับกองทัพนอกประตูนี้กันสักตั้งดีไหมคะท่านอ๋อง?" เฟยหลงหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ แววตาคมกริบทอประกายอำมหิตผสานความอ่อนโยน "ตามใจชายาของเปิ่นหวาง... เจ้าอยากให้ข้าบัญชาการอย่างไร สั่งมาได้เลย" ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังประสานสายตากันด้วยความเข้าใจและมั่น and deep-rooted trust เสียงประตูห้องลับด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าคนสนิทของฮองเฮา ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นและแผ่นกระดาษสีเหลืองทองอร่ามในมือ "ถวายพระพรฉินอ๋อง และ... ชายาซูเหม่ยพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีเฒ่ายิ้มหยัน "ฮองเฮามีพระราชโองการด่วน... ให้ปลิดชีพนักโทษกบฏทั้งสองพระองค์ ณ บัดนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความรักที่มั่นคงดั่งขุนเขาของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ