ตบหน้าให้สาสม

กลิ่นอายของกำยานสุคนธรสลบไสลอบอวลคละเคล้ากลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากร่างไร้วิญญาณของสุนัขทรงเลี้ยงตัวโปรด คือฉากหน้าที่จวนฉินอ๋องจัดเตรียมไว้ต้อนรับแขกเหรื่อผู้มีเกียรติในงานเลี้ยงรับรองตำแหน่งชายาเอก ทว่าเบื้องหลังม่านไหมปักลายหงส์เหินนั้น กลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากและพร้อมจะกลืนกินทุกคนที่ไม่ระวังตัว ซูเหม่ยในชุดผ้าต่วนปักดิ้นทองสีมรกตเข้ม ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเรือนใหญ่ด้วยจังหวะจะโคนอันมั่นคง เส้นผมสีนิลถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยทรงสูงประดับด้วยปิ่นหยกมันแพะ สลักลวดลายดอกโบตั๋นที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวับวาม แววตาของศัลยแพทย์มือหนึ่งจากยุคปัจจุบันยามนี้ไม่ได้มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดั่งผิวน้ำในบึงลึก ที่ซ่อนคลื่นพายุหมุนไว้เบื้องหลัง "พี่หญิง... ท่านมาสายนะเพคะ หรือว่ากังวลใจเรื่องที่กระหม่อมจัดเตรียมงานต้อนรับไม่ถูกพระทัยท่าน?" เสียงหวานหยดย้อยที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นจากปากของหลี่ม่าน อนุภรรยาผู้สวมอาภรณ์สีชมพูอ่อนขับผิวให้ดูบอบบางน่าทะนุถนอม นางก้าวเข้ามาพร้อมถ้วยชาเซรามิกเนื้อดีในมือ รอยยิ้มบนใบหน้านั้นงดงามราวกับบุปผาแรกแย้ม แต่ประกายตาที่ทอดมองมากลับคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ ซูเหม่ยหยุดฝีเท้าลง หันไปมองสตรีตรงหัวด้วยสายตานิ่งสนิท นางไม่ได้รีบรับชาถ้วยนั้นมาทันที แต่กลับกวาดสายตาสำรวจอากัปกิริยาของอนุหลี่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความรู้ด้านพิษวิทยาและสรีรวิทยาที่ติดตัวมาทำให้สมองของนางวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วเพียงชั่วลมหายใจ "งานเลี้ยงต้อนรับที่เจ้าจัดช่างยิ่งใหญ่นัก อนุหลี่... ถึงขนาดลงทุนเอายาบำรุงโลหิตสูตรพิเศษมาใส่ไว้ในถ้วยชาเพื่อข้าโดยเฉพาะเชียวหรือ?" ซูเหม่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานใสจนผู้คนรอบข้างที่กำลังสนทนากันอยู่ต้องเงียบเสียงลงและหันมามองเป็นตาเดียว หลี่ม่านสะดุ้งวาบ รอยยิ้มบนมุมปากกระตุกเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาน่าสงสารดังเดิม "พี่หญิงตรรัสสิ่งใดกันเพคะ? นั่นคือชารากบัวผสมน้ำผึ้งป่า บำรุงครรภ์และผิวพรรณ... เอ๊ด... บำรุงสุขภาพต่างหากเล่าเพคะ เหตุใดท่านจึงกล่าวหาว่ามันเป็นยาพิษเล่าเพคะ?" "ข้ายังไม่ได้พูดคำว่า 'พิษ' ออกมาจากปากสักคำ ไฉนเจ้าจึงร้อนรนจนเผลอหลุดคำนี้ออกมาเล่า หรือว่าเจ้าล่วงรู้บางอย่างที่คนนอกอย่างพวกเรายังไม่ล่วงรู้?" ซูเหม่ยสาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว แรงกดดันจากท่าทีที่สง่างามและไร้ความหวาดกลัวของนางทำให้หลี่ม่านต้องก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ปลายเล็บที่ถูกทาด้วยสีชาดจิกเข้าหากันแน่นจนเนื้อแทบปริ ในขณะนั้นเอง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยดิ้นเงินก็ก้าวเข้ามาจากห้องโถงด้านใน บรรยากาศรอบตัวของฉินอ๋อง (เฟยหลง) เยียบเย็นดั่งภูเขาน้ำแข็ง ไอร้อนจากลมหายใจแทบจะกลายเป็นไอเย็นยามที่เขาปรากฏกาย นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรำคาญพระทัย "เกิดเรื่องอันใดขึ้น เสียงดังหนวกหูถึงด้านใน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาเหล่าขุนนางและฮูหยินที่มาร่วมงานต่างพากันคุกเข่าลงทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง หลี่ม่านฉวยโอกาสนี้ทรุดกายลงคุกเข่าแทบเบื้องพระบาท น้ำตาคลอเบ้าเตรียมเอ่อล้นออกมาประหนึ่งสตรีผู้ถูกรังแกอย่างไม่ยุติธรรม "ท่านอ๋องโปรดให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ! หม่อมฉันเพียงแต่มีน้ำใจนำชามาต้อนรับพระชายา แต่พระชายากลับกล่าวหาว่าหม่อมฉันคิดวางยาพิษ... หากหม่อมฉันมีจิตใจคิดคดทรยศจริง ขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์หม่อมฉันเถอะเพคะ!" เสียงสะอื้นไห้ปนความน้อยเนื้อต่ำใจนั้นช่างน่าเวทนา ขุนนางหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบมองมาที่ซูเหม่ยด้วยสายตากังขา บ้างก็ว่าพระชายาใหม่เพิ่งเข้ามาอาจจะใช้อำนาจกดขี่อนุภรรยาเก่าแก่ ซูเหม่ยเพียงแต่ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของนางไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยว มีแต่ความสมเพชเวทนาและท่าทีของแพทย์ผู้กำลังมองดูอาการของคนไข้โรคจิตเภท นางย่อกายทำความเคารพพระสวามีอย่างช้าๆ งดงามและไร้ที่ติ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจนทุกถ้อยคำ "ท่านอ๋องเพคะ... หม่อมฉันยังมิได้กล่าวโทษนางเลยแม้แต่ครึ่งคำ แต่อนุหลี่กลับร้อนรนแก้ตัวและหยิบยกเรื่อง 'ยาพิษ' ขึ้นมาพูดก่อนที่ความจริงจะปรากฏ ช่างเป็นความบังเอิญที่น่าสนใจเสียจริง" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร ซูเหม่ย?" เฟยหลงหันพระพักตร์มาสบตากับนาง แววตาคู่นั้นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยคำถาม "ทูลท่านอ๋อง ยาในถ้วยนี้ไม่ใช่ชารากบัวธรรมดา แต่มันคือ 'ผงกลืนวิญญาณ' สมุนไพรหายากจากแดนใต้ที่มีฤทธิ์ทำให้ชีพจรเต้นช้าลงและเป็นอัมพาตชั่วคราว หากสตรีมีครรภ์ดื่มเข้าไป... เด็กในครรภ์จะแท้งทันทีภายในหนึ่งก้านธูป และผู้ดื่มจะถูกเข้าใจผิดว่าไหลตาย" ซูเหม่ยหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายตาดำขลับกวาดมองใบหน้าที่เริ่มซีดเผือดไร้สีเลือดของหลี่ม่าน "แต่น่าเสียดายนัก... อนุหลี่คงไม่รู้ว่า ในฐานะที่หม่อมฉันเป็นแพทย์ ย่อมรู้ดีว่ากลิ่นของสมุนไพรชนิดนี้ต่อให้ล้างออกด้วยน้ำหอมร้อยชนิด ก็ยังคงทิ้งกลิ่นอฮิเกะจางๆ ไว้ที่ขอบถ้วยเซรามิกเคลือบ" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างทันที ทุกสายตาหันกลับไปจ้องมองอนุหลี่ที่ยามนี้ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า "หลี่ม่าน..." เสียงทุ้มต่ำของฉินอ๋องเอ่ยขึ้นเพียงสองคำ แต่มันกลับทรงพลังราวดั่งสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน "เจ้ากล้าดียังไงถึงบังAอาจวางยาในเรือนของเปิ่นหวาง!" หลี่ม่านหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาจนล้มพับลงไปกองกับพื้น นางอ้าปากพะงาบๆ จะแก้ตัวแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ทว่าก่อนที่ทหารองครักษ์จะก้าวเข้ามาลากตัวนางออกไป ซูเหม่ยกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน นางก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นกลัวของอนุภรรยา ก้มตัวลงกระซิบกระซาบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่แววตากลับคมปลาบดั่งคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพ "เจ้าคิดจะใช้เด็กในท้องเพื่อใส่ร้ายข้า... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ใครกันที่เป็นคนคุมกฎในจวนหลังนี้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามา?" ซูเหม่ยผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายแขนเสื้อด้วยความสง่างาม ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของมหาดเล็กหลวงก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูใหญ่ พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในที่นั้นต้องสะดุด "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! ...มีพระบัญชาให้ปลดอนุภรรยาหลี่ม่านเป็นสามัญชนทันที เนื่องด้วยพบหลักฐานการสมรู้ร่วมคิดกับกบฏชายแดนใต้ และ... พระราชทานสมรสซ้อนให้ท่านอ๋องรับองค์หญิงจากแคว้นอู๋เป็น 'ชายารอง' เข้าจวนภายในสามวันนี้!" ทุกลมหายใจหยุดชะงักลงทันที ซูเหม่ยหันขวับไปมองหน้าฉินอ๋องที่ยามนี้ดวงตาดำมืดสนิทราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ขณะที่ชายหนุ่มเองก็กำลังจ้องมองนางด้วยประกายตาที่อ่านไม่ออกเช่นกัน! ---------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาไขปริศนาและเชือดเฉือนคมปัญญาไปพร้อมกับซูเหม่ยนะคะ ฝากกดติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ส้มหวานมิติลับ" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ!