เมื่อหมอศัลย์กลายเป็นฮูหยิน

“พระราชโองการฉบับนี้ มิใช่เรื่องน่ายินดีสำหรับท่านอ๋อง... แต่สำหรับข้า มันคือโอกาสที่จะทำให้รู้ว่า กลิ่นอายของความตายในจวนแห่งนี้มาจากทิศทางใดกันแน่” ซูเหม่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาของนางกลับวาวโรจน์ดุจคมมีดผ่าตัดที่เพิ่งผ่านการฆ่าเชื้อ สตรีร่างระหงในชุดฮั่นฝูสีหม่นมิได้สะทกสะท้านต่อป้ายทองคำในมือที่สั่นสะท้านขององครักษ์ ตรงกันข้าม นางกลับจ้องมอง ‘ฉินอ๋องเฟยหลง’ ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังด้วยท่าทีเยือกเย็นดั่งศิลาภูเขาไฟที่รอวันปะทุ เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน “พระชายา... เจ้ากล้ากล่าวว่าโอวาทจากองค์ฮ่องเต้คือ ‘โอกาส’ ของเจ้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าเป็นเพียงสตรีที่ถูกสามีชิงชัง และเป็นเพียงหมอหญิงที่เพิ่งจะรอดพ้นจากปากเหว” ซูเหม่ยไม่รอช้า นางก้าวเท้าแผ่วเบาดุจภูตพรายตรงไปยังโต๊ะไม้หอมที่มีถ้วยน้ำแกงบำรุงวางอยู่ นางหยิบเข็มเงินชุดพิเศษที่ดัดแปลงจาก ‘ลวดดัดทองแดง’ และ ‘น้ำสกัดจากพืชสมุนไพรฤทธิ์เย็น’ ที่นางเคี่ยวเองกับมือในคืนที่ผ่านมาออกมา “ท่านอ๋องเพคะ ในโลกที่ข้าจากมา การวินิจฉัยโรคด้วยการ ‘เดา’ คืออาชญากรรม... ในจวนที่เต็มไปด้วยหนอนบ่อนไส้แห่งนี้ การ ‘ไว้ใจ’ คือความโง่เขลา” มือเรียวบางขยับเข็มเงินจุ่มลงในชามน้ำแกงอย่างชำนาญ จังหวะชีวิตที่เคยอยู่ในห้องผ่าตัดถูกนำมาใช้ในรั้ววังแห่งความตาย ซูเหม่ยสังเกตปฏิกิริยาของสีโลหะ แม้สีของเข็มจะดูปกติ แต่ทว่า ‘ฟองอากาศขนาดจิ๋ว’ ที่พุ่งขึ้นมาเหนือผิวน้ำแกงกลับบอกความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่าสีที่เปลี่ยนไป นางก้มลงสูดดมกลิ่นไอความร้อนที่ระเหยขึ้นมา ความรู้ทางเคมีวิเคราะห์ทันทีว่านี่คือพิษ ‘ไร้สี ไร้กลิ่น’ ที่สกัดจากรากบัวหิมะพิษ ซึ่งจะออกฤทธิ์กัดกร่อนเส้นประสาทอย่างช้าๆ เมื่อผสมกับสมุนไพรบำรุงเลือดที่ท่านอ๋องต้องเสวยทุกเช้า “หลี่ม่าน... ช่างสรรหาของขวัญมามอบให้ท่านอ๋องได้อย่าง ‘ถูกจุด’ จริงๆ” ซูเหม่ยพึมพำ มุมปากยกยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้าว่าอย่างไรนะ?” เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้ ความสูงของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพทำให้บรรยากาศโดยรอบดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังเข็มในมือนาง “เจ้าจะกล่าวหาอนุของข้าโดยปราศจากหลักฐานที่เห็นด้วยตาเปล่าเช่นนั้นหรือ?” “หลักฐานหรือเพคะ?” ซูเหม่ยหันกลับมา แววตาของนางไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ “ท่านอ๋อง... หากท่านอยากรู้ว่าสตรีที่ท่านหลงใหลในความอ่อนหวานนั่นปรารถนาสิ่งใด เชิญทอดพระเนตรทางนี้” นางหยิบเศษกระดาษสาที่แอบเก็บมาจากตำหนักของหลี่ม่าน นำมาหยดน้ำยาที่นางสกัดจากเปลือกต้นสนและปูนขาวที่เก็บได้จากริมกำแพงจวน พลันปรากฏรอยอักษรสีแดงจางๆ บนแผ่นกระดาษ เป็นคำสั่งลับที่เขียนว่า ‘ยาพิษถอนรากถอนโคน เพื่อบัลลังก์ของท่าน’ เฟยหลงชะงัก สายตาที่เคยดุดันเริ่มไหวระริก เขาไม่เคยรู้เลยว่าสตรีที่เขามองว่าอ่อนแอและไร้ค่าผู้นี้ จะมีเล่ห์เหลี่ยมและเครื่องมือประดิษฐ์ที่เหนือชั้นกว่าหน่วยลับที่เขาเลี้ยงไว้เสียอีก “ท่านอ๋องเพคะ...” ซูเหม่ยขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายจางๆ ของเขา “ถ้าวันนี้ข้าไม่ตรวจพิษในถ้วยนี้ ข้าคงไม่มีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้เพื่อหย่าขาดจากท่าน แต่ในเมื่อข้ายังอยู่... ท่านคิดหรือว่าเกมกระดานในเรือนหลังนี้ จะเป็นไปตามที่นางต้องการ?” ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่าน มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ดังเข้ามาใกล้หน้าประตู พร้อมเสียงรายงานที่สั่นเครือ “ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระสนมหลี่ม่าน... นางเพิ่งได้รับพระราชโองการลับจากในวัง และบัดนี้กำลังจะเผาตำหนักทิ้งเพื่อหลบหนี!” ซูเหม่ยแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เฟยหลงคว้าดาบข้างกายเตรียมจะพุ่งตัวออกไป ทว่าทันใดนั้นเอง ซูเหม่ยกลับดึงรั้งแขนเสื้อเขาไว้แน่น “ท่านอ๋อง... อย่าเพิ่งไปเพคะ เพราะสิ่งที่นางเผา มิใช่ตำหนัก... แต่คือหลักฐานความผิดของคนในตระกูลขุนนางใหญ่ที่หนุนหลังนางอยู่ และถ้าท่านออกไปตอนนี้ ท่านคือคนที่จะต้อง ‘ตาย’ แทนท่านหญิงที่แท้จริง!” เฟยหลงหยุดกึก หันกลับมามองสตรีที่ตนเคยดูแคลน ในมือของซูเหม่ยเวลานี้ไม่ได้ถือเพียงเข็มพิษ แต่นางถือ ‘ทะเบียนราษฎร์ปลอม’ ของเขาที่นางแอบเปลี่ยนในคืนที่ผ่านมา เพื่อใช้เป็นไพ่ตายในการล่อเสือออกจากถ้ำ เขาไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงตรงหน้าคือ ‘หมอศัลย์’ หรือ ‘ปีศาจ’ กันแน่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ และหวังว่าท่านจะประทับใจในเกมการเมืองบทนี้ค่ะ