ความจริงที่น่าตกใจ

กลิ่นหอมเย็นของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณในห้องหนังสือลับใต้เรือนพัก แผ่ซ่านคุกกรุ่นราวกับหยาดพิษที่รอวันกัด "เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าร่องรอยเหล่านี้จะไม่สาวมาถึงมือเจ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงบดขยี้ของหินผา ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมพายุที่สงบนิ่งดังขึ้นในความมืด ฉินอ๋อง (เฟยหลง) ยืนสง่าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์แดง แสงจากคบเพลิงวับแวมสะท้อนดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรี เขากำลังจ้องมองสตรีที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ซูเหม่ยไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายเหมืองวาดสีเงินยังคงตั้งตรงดัดดั่งคันศร นางก้มมองหลักฐานในมือ—ม้วนกระดาษบันทึกบัญชีลับและจดหมายสนเท่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ในช่องลับของเรือนหลี่ม่าน ซึ่งนางเพิ่งลอบเข้าไปค้นพบเมื่อยามค่ำคืนนี้ "หม่อมฉันไม่เคยเดิมพันด้วยชีวิตอย่างไร้ความหมายเพคะ ท่านอ๋อง" ซูเหม่ยเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าดุร้ายที่สุดในแผ่นดิน ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายประกายเยือกเย็นและเฉียบคมไม่แพ้กัน "แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าการค้นพบสมุดบัญชีการค้าอาวุธเถื่อนนี้ คือความจริงที่ว่า... ร่างเดิมของหม่อมฉันไม่ได้ถูกวางยาพิษเพราะความอิจฉาริษยาในเรือนหลังอย่างที่ทุกคนเข้าใจ" เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายความกดดันแผ่กระจายออกรอบตัวจนบรรยากาศในห้องหนาทึบขึ้น "เจ้าหมายความว่าอย่างไร" "หมายความว่า สตรีโง่เขลาที่ท่านเคยรังเกียจ นางล่วงรู้ความลับของการโยกย้ายเสบียงคลังทหารและการค้าอาวุธเถื่อนชายแดนตะวันตกเข้าแล้วน่ะสิเพคะ" ซูเหม่ยผุดลุกขึ้นยืน ชายผ้าพลิ้วไหวอย่างสง่างาม นางก้าวเข้าไปใกล้บุรุษผู้สูงศักดิ์ทีละน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีนที่นางใช้ปรุงยาประจำตัวลอยแตะจมูก "ผู้ที่บงการเรื่องนี้... ไม่ใช่แค่อนุหลี่ม่านผู้ทะเยอทะยาน หากแต่มีเงาของขุนนางใหญ่ฝ่ายบู๊ที่กำลังฮุบงบประมาณกองทัพของท่านอ๋องอยู่เบื้องหลังต่างหาก" ฉินอ๋องนิ่งงันไปชั่วขณะ สัญชาตญาณของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนบอกเขาว่า สตรีตรงหน้าในยามนี้ช่างแตกต่างจากภรรยาเอกผู้หวาดผวาคนเดิมราวฟ้ากับเหว นางมิใช่เพียงหมอหญิงที่รักษาอาการป่วยได้อีกต่อไป หากแต่คือนักวางกลยุทธ์ที่กุมหมากตานี้ไว้ในมืออย่างแม่นยำ "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ, ซูเหม่ย" เฟยหลงก้าวเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่กดดันจนนางต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังแนบชิดกับชั้นหนังสือไม้ มือหนาเอื้อมไปบاشคางอิ่มอย่างถือสิทธิ์ แต่แววตาที่ทอดมองกลับมิได้มีเพียงความเกรี้ยวกราด "การล่วงรู้ความลับระดับราชสำนัก มีแต่จะทำให้เจ้าตายเร็วยิ่งกว่าการถูกวางยาพิษในเรือนหลังเสียอีก" ซูเหม่ยไม่สะทกสะท้าน นางยกมือเรียวขึ้นแตะข้อแขนแกร่งที่ตรึงนางไว้ แววตาดุดันของเขาในยามนี้กลับทำให้หัวใจนางเต้นผิดจังหวะวูบหนึ่ง แต่สมองยังคงทำงานอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักร "ถ้าหม่อมฉันกลัวตาย หม่อมฉันคงไม่เลือกทางนี้เพคะ ท่านอ๋อง... ท่านคิดว่าอนุหลี่ม่านผู้ตื้นเขิน จะกล้าหาญพอที่จะติดต่อกับกองกำลังนอกด่านด้วยตนเองเชียวหรือ? ทุกย่างก้าวที่นางทำ มีเบื้องหลังของคนผู้หนึ่งคอยชักใย และคนผู้นั้นกำลังรอเวลาให้ท่านอ๋องพลาดท่า เพื่อจะถอดถอนอำนาจทหารในมือท่าน" คำพูดของนางราวกับคมมีดที่กรีดผ่าความมืดมิดให้กระจ่างชัด เฟยหลงนิ่งอึ้ง เขาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านในอกไม่ใช่เพราะสตรีในอ้อมแขนกล้าต่อปากต่อคำ แต่เป็นเพราะแผนการชั่วช้าที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมของราชสำนักกำลังถูกเปิดโปงโดยภรรยาที่เขาเคยละเลย ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรัวเร็วจากด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงขององครักษ์เอกดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... พระพันปีหลวงทรงมีรับสั่งให้ควบคุมตัวพระชายาซูเหม่ยเข้าวังหลวงทันที ข้อหาสมคบคิดกับกบฏชายแดนตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ!" ซูเหม่ยชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที ขณะที่เฟยหลงหันขวับไปมองประตูเบื้องนอกด้วยประกายตาดุดร้ายดั่งพญาเสือที่ถูกลูบคม ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าคนสนิทของพระพันปีหลวงที่ก้าวเข้ามาพร้อมทหารราชองครักษ์นับสิบชีวิต ในมือของขันทีเฒ่าชูราชโองการสีทองอร่ามที่แผ่กลิ่นอายอันตรายอย่างเด่นชัด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิติอันลึกล้ำนี้ไปพร้อมกันนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!