แผลเป็นและความใส่ใจที่ซ่อนอยู่

"ถ้าคุณยังไม่หยุดมือบอน ผมจะแจ้งระงับใบอนุญาตคุณฐานทำร้ายร่างกายผู้ตรวจการเสียเดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของภานุดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้าง กรวินท์ที่กำลังง่วนอยู่กับการใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนรอยแผลถลอกเหนือคิ้วของอีกฝ่ายชะงักกึก เขาเม้มปากแน่น พยายามบังคับมือที่สั่นน้อยๆ ไม่ให้กดน้ำหนักลงไปแรงกว่าเดิม "ปากเก่งนักนะคุณภานุ โดนเศษเหล็กบาดหน้าจนเลือดซิบขนาดนี้ยังจะมาสั่งผมอีกหรือไง" กรวินท์สวนกลับทันควัน แม้ถ้อยคำจะฟังดูดุดันแต่สายตาที่จ้องมองบาดแผลกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้าง ภานุนิ่งไป เขาเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่โน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนของไซต์งาน ดวงตาคมคายของวิศวกรหนุ่มวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามนิสัย "ผมทำงานพลาดเอง ก็ต้องรับผิดชอบร่างกายตัวเอง ไม่เห็นต้องลำบากคุณสถาปนิกปากจัดมานั่งเช็ดเลือดให้" "พลาด? นี่คุณเรียกการที่คุณรีบวิ่งไปรับเสาเหล็กที่กำลังจะล้มแทนคนงานว่า 'พลาด' เหรอ?" กรวินท์วางสำลีลงกระแทกโต๊ะจนเกิดเสียง เขาขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกแทบชิดกัน "นั่นเขาเรียกว่าโง่ครับคุณภานุ คุณเป็นผู้ตรวจการ ไม่ใช่ยอดมนุษย์ที่จะเอาตัวไปขวางเหล็กหนักๆ แบบนั้น!" "มันคือหน้าที่!" ภานุตะคอกกลับพลางขยับหนี แต่กรวินท์ไวกว่า มือหนาคว้าต้นคออีกฝ่ายไว้มั่น แม้จะดูเหมือนการคุกคาม แต่จังหวะที่หัวแม่มือเกลี่ยผิวเนื้อข้างแผลเบาๆ นั้นกลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด "หน้าที่ของคุณคือการเซ็นอนุมัติ ไม่ใช่การเอาชีวิตมาทิ้งในไซต์งานเพื่อความภูมิใจจอมปลอม" กรวินท์ลดระดับเสียงลง เขาสบตาคู่สวยที่พยายามแข็งขืนคู่นั้น ความห่วงใยที่ท่วมท้นพยายามตีตื้นขึ้นมาจนเขารู้สึกอึดอัด "ผมไม่อยากเห็น... เห็นคุณเจ็บ" คำพูดสุดท้ายทิ้งตัวลงกลางความเงียบ ภานุชะงักกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะงานก่อสร้างกลับรวนเรจนควบคุมไม่ได้ เขาหลบสายตาไปมองโต๊ะแบบที่มีแปลนโครงการวางระเกะระกะ แผลที่คิ้วเริ่มแสบเพราะแอลกอฮอล์ แต่ความร้อนผ่าวที่โหนกแก้มกลับดูจะรุนแรงกว่า "คุณมันบ้ากรวินท์" ภานุพึมพำ "ใช่ ผมมันบ้า... บ้าที่ต้องมานั่งเป็นห่วงคนปากเสียอย่างคุณนี่แหละ" กรวินท์คว้าพลาสเตอร์ยามาแกะออกด้วยฟันอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะบรรจงติดมันลงบนหน้าผากเนียนอย่างเบามือที่สุด ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กรวินท์ไม่ยอมผละออก เขายังคงค้างมือไว้ที่ข้างแก้มของภานุ นิ้วหัวแม่มือลากผ่านโหนกแก้มเนียนแผ่วเบา สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเป็นความลุ่มหลงที่ปิดไม่มิด ภานุเองก็ไม่ได้ขัดขืน เขาทำเพียงแค่กำชายเสื้อของกรวินท์ไว้แน่นราวกับคนเมาคลื่นที่หาที่ยึดเหนี่ยว "ถ้าคุณยังทำตัวเสี่ยงแบบนี้อีก..." กรวินท์กระซิบชิดริมฝีปากอีกฝ่าย "ผมจะขังคุณไว้ในห้องทำงานผม ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย คอยดู" "ลองดูสิ... สถาปนิกอย่างคุณจะทำอะไรได้นอกจาก..." คำพูดของภานุขาดหายไปเมื่อกรวินท์ขยับใบหน้าเข้ามาจนเกือบจะแตะสัมผัสกัน กลิ่นอายของความต้องการและแรงดึงดูดพุ่งสูงขึ้นจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง ภานุกลั้นหายใจ สติสัมปชัญญะของวิศวกรผู้ระเบียบจัดพังทลายลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้เอาแต่ใจคนนี้ ในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงเคาะประตูไม้ดังรัวจนสะเทือนถึงวงกบ พร้อมกับร่างของมินตราที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต "บอสคะ! ปัญหาใหญ่แล้วค่ะ เรื่องแบบโครงสร้างเฟสสองที่ผู้ตรวจการทักท้วงไว้... เอ๊ะ?" มินตราหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า สถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในบริษัทกำลังโน้มตัวคร่อมวิศวกรหนุ่มหน้านิ่งที่กำลังหน้าแดงจัดอยู่บนเก้าอี้ มือของทั้งคู่ยังคงพันธนาการกันอยู่อย่างหมิ่นเหม่ ภานุรีบผลักกรวินท์ออกอย่างแรงจนเก้าอี้หมุนไปกระแทกตู้เก็บเอกสาร เสียงโครมครามดังสนั่นไปทั่วห้อง กรวินท์สบถลั่นด้วยความขัดใจ แต่ก่อนที่เขาจะหันไปตวาดลูกน้องที่เข้ามาขัดจังหวะ เสียงโทรศัพท์มือถือของภานุก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียด ภานุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอระบุสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเมื่อครู่ ความมั่นใจในสีหน้าของเขาหายวับไปกลายเป็นความตื่นตระหนกที่กรวินท์ไม่เคยเห็นมาก่อน "มีอะไร?" กรวินท์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล ภานุเงยหน้าขึ้นมองกรวินท์ แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง "มันเริ่มแล้ว... พวกนั้นรู้เรื่องที่เรากำลังตรวจสอบโครงการนี้แล้ว" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าเรื่องราวจะเข้มข้นจนทำให้ทุกท่านวางไม่ลงนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน