รอยร้าวบนผนังคอนกรีต

แบบแปลนสามมิติบนหน้าจอแท็บเล็ตถูกเลื่อนขึ้นลงด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันภายในสำนักงานชั่วคราวกลางไซต์งานคอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แรงกดดันจากเส้นตายการส่งมอบงานในสัปดาห์หน้ากลับโถมทับจนออกซิเจนในห้องดูจะเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด กรวินท์ขยับแว่นกรอบบางบนสันจมูก ดวงตาคู่คมจดจ้องตัวเลขงบประมาณวัสดุตกแต่งผนังล็อบบี้ที่ถูกแก้ไขใหม่เป็นรอบที่สาม เขากำลังจะพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิดใส่หน้าจอ หากไม่ใช่เพราะเสียงเคาะโต๊ะเบาๆ ส At คราวนี้ดังขึ้นเสียก่อน "ถ้าคุณยังใช้เกณฑ์การเลือกหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลีชุดนี้มาประเมินโครงสร้างรับน้ำหนัก ผมเกรงว่าตึกนี้คงได้ถล่มลงมาก่อนที่แขกวีไอพีคนแรกจะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเสียอีกครับ คุณสถาปนิก" น้ำเสียงเรียบเรื่อย ไร้คลื่นอารมณ์ แต่แฝงด้วยความเฉียบคมบาดลึกแบบนี้ เป็นของใครไปไม่ได้นอกจาก ภานุ วิศวกรผู้ตรวจการหน้านิ่งประจำโครงการที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและระเบียบจัดจนคนทั้งไซต์พากันขยาด กรวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มฉายแววตึงเครียดทันที เขากระแทกแท็บเล็ตวางลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังทึบ "คุณภานุ นี่มันเป็นเรื่องของสุนทรียศาสตร์และการออกแบบพื้นที่สาธารณะ ไม่ใช่การคำนวณคานคอนกรีตเสริมเหล็กทื่อๆ แบบที่คุณถนัด หินชุดนี้ผ่านการรับรองมาตรฐานสากลแล้ว และมันคือหัวใจสำคัญที่จะทำให้โปรเจกต์นี้ดูแพงสมกับราคาแปดหลัก!" "ความแพงไม่ได้ช่วยค้ำจุนให้ตึกไม่พังหรอกนะครับ กรวินท์" ภานุสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว ร่างสูงโปร่งในชุดเซฟตี้สีส้มทับเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนดูจริงจังและทรงพลังอย่างประหลาด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นอายฝุ่นปูนและไอแดดเฉพาะตัวของไซต์งานลอยปะทะจมูก "สิ่งที่ผมเห็นในแบบของคุณตอนนี้ มีแค่ความสวยงามกลวงๆ ที่ขัดแย้งกับความเป็นจริงทางวิศวกรรม" "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ วิศวกรผู้ตรวจการ..." กรวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ยันตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ความสูงของพวกเขากำลังไล่เลี่ยกันจนทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นไปอีกหลายเท่า "ถ้าคุณว่างนัก ทำไมไม่ลองไปตรวจดูความเรียบร้อยของงานโครงสร้างชั้นบนสุด ที่ทีมงานเพิ่งถอดแบบหล่อคอนกรีตออกดูล่ะครับ เผื่อจะเจอข้ออ้างมาหักเงินเดือนผมอีกสักรอบ" "ผมกำลังจะไปพอดีครับ... และหวังว่าคุณจะยอมเดินขึ้นไปดูหน้างานจริงด้วยกัน ไม่ใช่เอาแต่นั่งกอดแท็บเล็ตแล้วจินตนาการว่าทุกอย่างมันราบรื่นเหมือนในโปรแกรมเรนเดอร์" ภานุตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด ทั้งสองคนก้าวออกจากสำนักงานชั่วคราว มุ่งตรงไปยังลิฟต์ขน 1 ของไซต์งาน ความเงียบระหว่างทางถูกแทนที่ด้วยเสียงเครื่องจักรกลหนักและเสียงตะโกนสั่งงานของคนงานก่อสร้างระยะไกล เมื่อขึ้นมาถึงชั้นที่ยี่สิบห้า ซึ่งเป็นโซนพื้นที่ส่วนกลางและระเบียงลอยฟ้า ลมแม่น้ำพัดโชกแรงจนเส้นผมของทั้งคู่ปลิวไสว โครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่าทอดยาวรับแสงแดดยามบ่าย ภานุก้าวเดินสำรวจรอยต่อของเสาและคานอย่างละเอียดด้วยสายตามืออาชีพ ขณะที่กรวินท์ยืนกอดอกพิงเสาต้นหนึ่ง หรี่ตามองการทำงานของวิศวกรหน้านิ่งด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหมั่นไส้และความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "เห็นไหมครับ? ตรงนี้แหละที่ผมบอกว่ามันต้องเว้นระยะเพิ่ม เพื่อให้งานสถาปัตยกรรม..." กรวินท์ยังพูดไม่ทันจบประโยค จังหวะนั้นเอง เสียงคำรามต่ำของเครนยกของขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านนอกอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงโลหะเสียดสีกันแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก *ครืดดด— ตึง!* เศษคานไม้แบบหล่อและเศษวัสดุก่อสร้างน้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมที่ถูกมัดไว้บนเครนเกิดหลุดจากสลิงเนื่องจากแรงลมกระโชกแรง มันดีดตัวสะบัดอย่างรุนแรงและกำลังร่วงหล่นลงมาจากเพดานสูงลิ่วตรงจุดที่กรวินท์ยืนอยู่พอดี! ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาที สมองของกรวินท์ชาวาบ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นเงาดำขนาดใหญ่มหึมาพุ่งดิ่งลงมา "กรวินท์! ระวัง!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นจากปากของภานุก่อนที่ร่างสูงจะพุ่งเข้าใส่สถาปนิกหนุ่มเต็มแรง แรงกระแทกจากการพุ่งชนทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับพื้นคอนกรีตด้านข้างอย่างจัง *โครม!* เศษไม้และเศษคอนกรีตชิ้นมหึมาหล่นกระแทกพื้นตรงจุดที่กรวินท์ยืนอยู่เมื่อครู่เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นปูนตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง เศษกรวดและฝุ่นผงกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณราวกับพายุขนาดย่อม ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและข้อศอกของกรวินท์ แต่ความตกใจกลับมีมากกว่าหลายเท่า เขานอนหอบหายใจถี่กระชั้นอยู่ใต้ร่างของใครบางคนที่ใช้ลำตัวหนาและแขนแกร่งโอบกอดปกป้องเขาไว้แน่นจนมิดชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่ที่ต้นคอ กลิ่นกายผสมผสานกับฝุ่นปูนและเหงื่อจางๆ ของภานุกاวล้อมตัวเขาไว้ทั้งหมด กรวินท์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ฝุ่นปูนที่เข้าตา ก่อนจะค่อยๆ ตั้งสติแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนด้านบน ภานุนอนทับอยู่บนตัวเขา แขนข้างหนึ่งค้ำยันพื้นคอนกรีตไว้เพื่อแบ่งเบาน้ำหนักไม่ให้ทับอีกฝ่ายจนเกินไป ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบเฉยและเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและร่องรอยของความตื่นตระหนกที่ยังจางหายไปไม่หมด ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของเขาด้วยความรู้สึกระอุร้อนที่อัดแน่นอยู่ข้างใน "คุณ... บ้าหรือเปล่าเนี่ย?" กรวินท์ส่งเสียงลอดไรฟัน หัวใจในอกเต้นรัวระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครง ไม่ใช่เพราะความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้จนลมหายใจแทบจะหลอมรวมเป็นสายเดียวกัน "ถ้าผมไม่บ้า... ป่านนี้คุณคงกลายเป็นสถาปนิกแบนติดพื้นคอนกรีตไปแล้วครับ" ภานุตอบกลับเสียงพร่า ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น สายตาของวิศวกรหน้านิ่งทอดมองริมฝีปากของคนใต้ร่างแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาตรงๆ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยจากคนงานด้านล่างที่วิ่งกรูขึ้นมา เสียงหัวใจของทั้งสองคนดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในอกราวกับมีใครมาตีกลองรัว กรวินท์รู้สึกว่ามือข้างที่วางอยู่บนแผ่นอกของภานุสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นอันบ้าคลั่งที่ไม่ต่างกันเลย ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "ปล่อยได้แล้วมั้งครับ... หรือว่าติดใจบรรยากาศตรงนี้?" กรวินท์แกล้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นกลบเกลื่อนความประหม่า รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยปากร้ายที่ไม่มีวันตาย ภานุไม่ได้ขยับตัวหนີทันทีอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคมกريบฉายแวววาวแปลกประหลาด เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนใต้ร่างด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังจนทำให้กรวินท์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้อยากแค่ 'ปล่อย' ล่ะครับ..." คำพูดนั้นยังไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของธีรและมินตราก็ดังแว่วมาจากบันไดหนีไฟ พร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องกราดเข้ามาในโซนที่เกิดเหตุ "คุณกรวินท์! คุณภานุ! อยู่แถวนี้ไหมครับ เกิดอะไรขึ้นข้างบนนั้น!" ภานุชะงักเล็กน้อย เขายืดตัวขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ทว่าสายตาที่เขายังคงทิ้งท้ายไว้ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงนั้น กลับทำให้กรวินท์รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้าและลำตัวอย่างควบคุมไม่ได้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ — มหายุทธ์ไร้เทียมทาน