เดิมพันครั้งใหม่

"นี่คุณเขียนแบบมา หรือว่าเขียนนิยายแฟนตาซีเอาไว้หลอกเด็กกันแน่ครับ คุณกรวินท์?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องประชุม ภานุนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือปากกาเน้นข้อความชี้ไปยังจุดแก้ไขในพิมพ์เขียวบนโต๊ะ สายตาคมปลาบของเขาจ้องมองคนฝั่งตรงข้ามโดยไม่หลบเลี่ยง กรวินท์ขยับเนกไทที่ดูอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับภานุเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเขียนแบบอบอวลไปทั่วบริเวณ "ผมเขียนงานสถาปัตยกรรมระดับมาสเตอร์พีซครับ คุณผู้ตรวจการภานุ... ถ้าคุณมองไม่เห็นความงดงามของโครงสร้างที่ผมวางไว้ ก็อย่าโทษว่าแบบผมเป็นนิยายแฟนตาซีเลย โทษวิสัยทัศน์ที่คับแคบของตัวเองเถอะครับ" ธีรที่นั่งอยู่ข้างกรวินท์ลอบถอนหายใจพลางก้มหน้าจดบันทึก ส่วนมินตราที่แอบดูอยู่หน้าประตูห้องประชุมได้แต่ทำท่าปาดเหงื่อ นี่มันไม่ใช่การตรวจแบบ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนฝีปากระดับวีไอพีของคู่กัดประจำบริษัท ภานุแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกสนุกที่ได้ปั่นประสาทคนตรงหน้า "งั้นเหรอครับ? ถ้าผลงานระดับมาสเตอร์พีซชิ้นนี้ผ่านการตรวจสอบงวดแรกของผมไปได้โดยไม่ติดเงื่อนไขแม้แต่จุดเดียว ผมจะยอมยกย่องสถาปนิกปากดีอย่างคุณออกสื่อเลยทีเดียว แต่ถ้าแพ้..." "ถ้าผมแพ้?" กรวินท์เลิกคิ้ว สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มมีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ "คุณต้องเป็นคนเลี้ยงมื้อค่ำผมที่ร้านอาหารฝรั่งเศสเปิดใหม่ใจกลางสุขุมวิท เอาแบบที่ราคาในเมนูไม่มีตัวเลขหลักร้อยน่ะครับ... กล้าพอไหมล่ะครับคุณสถาปนิก?" ห้องประชุมเงียบกริบ บรรยากาศกดดันพุ่งสูงขึ้นทันที ความขัดแย้งเรื่องท่อน้ำที่พังพินาศในตอนก่อนหน้าเหมือนเป็นแค่การอุ่นเครื่อง ความท้าทายครั้งนี้ต่างหากคือเดิมพันที่แท้จริง กรวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาหยิบปากกาสีแดงขึ้นมาแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! จนคนรอบข้างสะดุ้ง "ตกลงครับ แต่ถ้าผมชนะ คุณต้องเป็นคนเลือกร้านเอง และต้องยอมตอบคำถามหนึ่งข้อของผมโดยไม่มีข้อแม้... เรื่องที่ผมยังพูดไม่จบเมื่อครั้งก่อน" ภานุชะงักไปเล็กน้อย จังหวะหัวใจเขากระตุกวูบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หน้าห้องน้ำในวันนั้น แววตาของกรวินท์ในเวลานี้ไม่ได้ดูเหมือนคนอยากเอาชนะเรื่องงาน แต่มันดูเหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมด้วยความเสน่หา "ดีครับ ผมรับคำท้า" ภานุเอ่ยเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ทั้งคู่ยืนจ้องตากันจนแทบจะกลายเป็นสงครามเย็น มินตราที่ทนดูไม่ไหวตัดสินใจเคาะประตูห้องประชุมรัวๆ ก่อนจะผลักประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ "ขอโทษนะคะ... เอ้ย! ขอโทษครับ! คือมีสายด่วนจากหน้างาน แจ้งว่าโครงสร้างเหล็กที่ส่งมาใหม่มีปัญหาเรื่องจุดเชื่อมต่อนิดหน่อยครับ พี่กร พี่ภานุ..." มินตราหยุดชะงักเมื่อเห็นสถานการณ์อันน่าอึดอัด ภานุรีบเบนสายตาออกไปมองเอกสารในมือมินตรา ส่วนกรวินท์หันหลังกลับไปจัดแบบบนโต๊ะด้วยท่าทางเรียบเฉย ทว่าใบหูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด กรวินท์คว้าแฟ้มแบบก่อสร้างขึ้นมาแล้วก้าวยาวๆ ไปหาภานุที่ยืนค้างอยู่ตรงหน้า "เรื่องงานค่อยคุยกันต่อหลังส่งแบบงวดแรกเสร็จครับคุณภานุ... แต่ตอนนี้ เราคงต้องไปดูหน้างานกันก่อน" "ผมตามไปเดี๋ยวนี้ครับ" ภานุรับคำสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านหน้ากรวินท์ไป แต่ทว่าในจังหวะที่สวนกัน กรวินท์กลับยื่นมือมาคว้าข้อมือภานุไว้เบาๆ แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีนะครับมื้อค่ำวันพรุ่งนี้... ผมไม่คิดจะให้คุณเป็นฝ่ายชนะหรอกนะ" ภานุหันมามองคนพูดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาพยายามดึงข้อมือออกแต่กรวินท์กลับกุมไว้แน่นขึ้น ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของภานุดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอโชว์ชื่อของ 'บุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ' ทำให้เขามีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที กรวินท์เห็นปฏิกิริยานั้นก็ปล่อยมือออกด้วยความสงสัย ภานุกดรับสายด้วยท่าทีเคร่งเครียด ก่อนจะหันมามองกรวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "คุณกร... เราคงต้องเลื่อนการตรวจแบบไปก่อนครับ" "ทำไม?" "เพราะคนที่คุณไม่คาดคิดที่สุด กำลังจะก้าวเข้ามาในบริษัทเราในอีกสิบนาทีข้างหน้า... และเขาไม่ใช่คนที่จะมาคุยเรื่องงานก่อสร้างด้วยแน่นอนครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานจะรีบกลับมาต่อในตอนหน้าให้เร็วที่สุดครับ!