เช้าวันใหม่กับความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้น

เสียงสั่นเบาๆ จากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานหัวเตียง ไม่ได้ทำให้ภานุตื่นเต้นเท่ากับข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ *06:15 น.* **[กรวินท์ เจ้าพ่อโปรเจกต์]:** ตื่นหรือยังครับท่านผู้ตรวจการ ระวังหน้าย่นตั้งแต่เช้านะครับ ด้วยความหวังดีจากสถาปนิกรูปหล่อ นิ้วเรียวที่กำลังจะกดปิดหน้าจอชะงักกึก ภานุขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบผูกกันเป็นปม เขาปรายตามองหน้าจอเครื่องมือสื่อสารด้วยความหมั่นไส้ระคนฉงน นี่มันเพิ่งจะหกโมงเชยเสียหน่อย ตาบ้านี่เอาเวลาว่างมาจากไหนมาป่วนคนอื่นตั้งแต่ไก่โห่ **[ภานุ]:** ถ้าสมองว่างมากจนไม่มีอะไรทำ แนะนำให้เอาเวลาไปตรวจแบบก่อสร้างโซน B ให้ละเอียด ไม่ใช่มาส่งข้อความไร้สาระรบกวนเวลาพักผ่อนของชาวบ้านครับ ส่งเสร็จสรรพ ภานุก็โยนโทรศัพท์คว่ำลงกับเตียงอย่างไม่ใส่ใจ แต่ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที เสียงเตือนข้อความก็ดังขึ้นอีกครั้งราวกับจงใจท้าทาย **[กรวินท์ เจ้าพ่อโปรเจกต์]:** แหม ตอบเร็วกว่าตอนตรวจแบบโครงสร้างเสียอีกนะครับเนี่ย คิดถึงผมล่ะสิยอมรับมาเถอะ หน้าบึ้งๆ แบบนั้นน่ะระวังแก่เร็วนะครับคุณวิศวกร ภานุสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความคันยิบๆ ที่ฝ่ามือ อยากจะคว้าโทรศัพท์มาปาลงพื้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง **[ภานุ]:** เพ้อเจ้อ! ใครคิดถึงคุณ ทราบไว้ด้วยว่าผมกำลังจะอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เลิกก่อกวนแล้วไสหัวไปทำงานของคุณซะ! **[กรวินท์ เจ้าพ่อโปรเจกต์]:** รับทราบครับผม แต่อย่าลืมทานกาแฟกับขนมปังที่ผมสั่งไปส่งหน้าห้องด้วยนะครับ เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะขึ้นมา ผมจะไม่มีคนเถียงด้วย หึๆ ภานุชะงักค้างทันทีที่อ่านข้อความนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เสียงกริ่งหน้าห้องพักจะดังขึ้น "ติ๊งต่อง" วิศวกรหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ ไปเปิดประตูด้วยความระแวง ทว่าหน้าห้องกลับว่างเปล่า มีเพียงถุงกระดาษแบรนด์คาเฟ่ชื่อดังวางอยู่บนโต๊ะตัวเล็ก พร้อมโน้ตลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมว่า *“ทานให้อร่อยนะครับคนเก่ง”* ใบหูของภานุร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดจังหวะไปทีละน้อย ตาบ้านั่น... ทำไมต้องทำให้รู้สึกปั่นป่วนตั้งแต่เช้าด้วยนะ! บรรยากาศภายในสำนักงานควบคุมงานก่อสร้างช่วงสายวันเดียวกันเต็มไปด้วยความตึงเครียด กองแบบพิมพ์เขียวถูกกางแผ่หรี่อยู่บนโต๊ะประชุมตัวใหญ่ เสียงถกเถียงเรื่องการเดินระบบท่อปรับอากาศระหว่างทีมสถาปนิกและวิศวกรดำเนินไปอย่างดุเดือด "ผมยืนยันว่าตรงนี้ต้องปรับแนวท่อหลบโครงสร้างหลัก ไม่อย่างนั้นหน้างานจริงจะมีปัญหาเรื่องความสูงของฝ้าเพดานแน่นอนครับคุณกรวินท์" ภานุเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม สายตาคมกวาดมองร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม กรวินท์ยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบพราวระยับมองคนตรงข้ามอย่างนึกสนุก เขารู้ดีว่าเวลาที่ภานุจริงจังกับการทำงาน เจ้าตัวจะมีเสน่ห์ดึงดูดสายตามากแค่ไหน โดยเฉพาะเวลาที่ริมฝีปากบางเฉียบนั้นขยับเถียงฉอดๆ "ถ้าปรับตามที่คุณภานุว่า ความกว้างของพื้นที่ใช้สอยก็จะลดลงสิครับ แบบนี้มันไม่คอมpromis กับดีไซน์ภาพรวมที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก" กรวินท์จงใจทิ้งเสียงทุ้มต่ำและลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท "ดีไซน์อะไรถ้าใช้งานจริงไม่ได้ก็ไร้ค่าครับ คุณกรวินท์ช่วยใช้สมองส่วนหน้าคิดวิเคราะห์ให้มากกว่าจินตนาการศิลปินสักนิดจะได้ไหมครับ" ภานุสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเอาเรื่อง ธีรซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ แอบกลั้วหัวเราะเบาๆ รีบยกมือขึ้นห้ามทัพ "ใจเย็นครับคุณภานุ คุณกร เอาเป็นว่าพักเบรกทานกาแฟกันก่อนดีกว่าไหมครับ บรรยากาศเริ่มคุุกรุ่นเกินไปแล้ว" "ดีครับ ผมก็เริ่มคอแห้งอยากหาอะไรหวานๆ เติมพลังเหมือนกัน" กรวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของภานุอย่างถือวิสาสะ ภานุนิ่วหน้าขยับตัวถอยห่างเล็กน้อย "คุณจะทำอะไร ถอยไปห่างๆ เลยนะ" กรวินท์ไม่ถอยแถมยังโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่ได้ยินกันแค่สองคน "ก็ตามใจคนปากแข็งแถวนี้แหละครับ... เมื่อเช้ากาแฟอร่อยถูกใจไหมครับ คุณผู้ตรวจการ" ความร้อนจากใบหน้าลามเลียไปถึงลำ cuello ภานุหันขวับไปหมายจะเอาด่าให้สำนึก แต่จังหวะนั้นเองที่ประตูกระจกห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ทันได้ตั้งตัว "คุณกรวินท์คะ ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งด่วน..." เสียงของมินตราที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ ทว่าสิ่งที่ทำให้ภานุต้องชะงักค้าง และทำให้กรวินท์หรี่ตาลงด้วยความตกใจ คือร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนียบกริบที่ก้าวตามหลังมินตราเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มคุ้นเคยที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ "สวัสดีครับทุกคน... ผมไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรใช่ไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันแสนอลวนนี้ด้วยกันนะครับ