กลลวงกลางทุ่งหญ้า

กลิ่นหอมกรุ่นของชาไป๋ฮ่าวอิ่นเจินที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากกาเคลือบดินเผาเนื้อเนียน ไม่สามารถเจือจางความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ภายในกระโจมบัญชาการหลักได้เลยแม้แต่น้อย แผนที่ยุทธศาสตร์ผืนใหญ่ที่ทำจากหนังสัตว์ฟอกอย่างดีถูกกางออกบนโต๊ะไม้สน ทว่าสายตาของนายกองและแม่ทัพหลายนายกลับมิได้มองไปยังตำแหน่งของกองกำลังข้าศึก หากแต่จับจ้องอยู่ที่สตรีร่างระหงในอาภรณ์สีเทาเข้มปักลายเมฆหมอกสลับด้ายเงิน นางผู้ซึ่งกำลังใช้ปลายพู่กันจุ่มหมึกจีนแต้มลงบนแผนที่อย่างไม่สะทกสะท้านต่อสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมาด้วยความเคลือบแคลง "ท่านกุนซือหลี่... แผนการที่ท่านเสนอให้ถอยร่นกองกำลังม้าเร็วถอยกลับเข้าสู่หุบเขาอสนีบาต แล้วปล่อยให้ทัพหน้าของแคว้นเป่ยเข้ายึดค่ายกลวงนี้ เป็นการกระทำที่สุ่มเสี่ยงเกินไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้นจากปลายโต๊ะ แม่ทัพเว่ยหลงประทับนั่งหลังตรง พระพักตร์เรียบเฉยราวนรูปสลักหินหยก ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายมองตรงไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า พระองค์ทรงไม่เห็นด้วยกับการเดิมพันครั้งนี้ ทว่าในยามวิกฤตที่เสบียงในค่ายกำลังพร่องลงทุกขณะ และกองทัพเป่ยมีกำลังพลเหนือกว่าถึงสองเท่า การดึงดันเข้าปะทะตรงๆ มีแต่จะนำพาความพินาศมาสู่กองทัพพิทักษ์ชายแดน หลี่จือเงยหน้าขึ้นจากแผนที่ ดวงตาสีรัตติกาลของนางสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางไม่ได้แสดงอาการหวาดหวั่นต่ออำนาจกดดันที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายแม้แต่น้อย "ท่านแม่ทัพเว่ยหลงทรงเชื่อมั่นในคมดาบและกระบวนทัพเหล็กกล้ามาตลอดชีวิต... แต่น่าเสียดายที่ข้าศึกมิได้โง่เขลาพอที่จะเดินเข้าสู่คมดาบเหล่านั้นตามที่เราปรารถนาครับ" หลี่จือเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าชัดถ้อยชัดคำ "ทัพเป่ยขึ้นชื่อเรื่องความรวดเร็วและความดุดันดั่งพายุหมุน แต่จุดอ่อนของพายุคือการขาดความยืดหยุ่น ยิ่งพวกเขารุกคืบด้วยความฮึกเหิมมากเท่าใด ช่องว่างระหว่างทัพหน้าและทัพหนุนก็จะยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น สิ่งที่เราต้องทำมิใช่การต้านรับ แต่วางกับดักให้พายุลูกนั้นโหมกระหน่ำใส่ความว่างเปล่าเสียเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดกระหน่ำผ้าใบทรงกระโจมด้านนอก เว่ยหลงทรงจ้องมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตาของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างสัญชาตญาณการทหารอันแข็งกระด้าง กับสติปัญญาอันล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นของสตรีตรงหน้า ภาพอดีตอันเจ็บปวดที่เคยสูญเสียสหายสนิทเพราะความประมาทเลินเล่อแล่นผ่านเข้ามาในห้วงความคิด ชั่วขณะหนึ่ง พระองค์ทรงเกือบจะปฏิเสธแผนการนี้เพื่อความปลอดภัย ทว่าเมื่อทอดพระเนตรเห็นความมั่นใจที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น พระองค์ก็ทรงตัดสินพระทัยเดิมพัน "ดี... หากแผนการ 'กลลวงกลางทุ่งหญ้า' ของท่านไม่สามารถตัดกำลังทหารม้าเป่ยได้อย่างน้อยสามส่วนตามที่รับปาก ข้าจะถือว่าท่านฝ่าฝืนกฎกองทัพ และโทษทัณฑ์จะมีเพียงสถานเดียว" เว่ยหลงตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี "หากล้มเหลว... หัวบนบ่าของหลี่จือผู้นี้ ย่อมยินดีให้ท่านแม่ทัพตัดไปบูชาธงชัยเพื่อเรียกขวัญกำลังใจทหารอย่างแน่นอนครับ" หลี่จือโค้งศีรษะลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย ยามราตรีมาเยือน ความหนาวยะเยือกแผ่ปกคลุมผืนหุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล ทุ่งหญ้าก้านยาวนับล้านต้นไหวเอนตามกระแสลมราวกับคลื่นทะเลสีเขียวเข้ม ทัพหน้าของแคว้นเป่ยภายใต้การนำของแม่ทัพเผ่านอกด่านกำลังควบม้าฝ่าความมืดเข้ามาด้วยความฮึกเหิม เป้าหมายของพวกเขาคือการเข้าเผาทำลายค่ายเสบียงหลักของแคว้นต้าหลี่ที่ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา ทว่า เมื่อกองทหารม้าเป่ยบุกทะลวงเข้ามาถึงใจกลางค่ายพักแรม กลับพบเพียงความว่างเปล่า ไร้เงาของทหารต้าหลี่ มีเพียงกองฟางที่กองสุมไว้และคบเพลิงที่ถูกจุดทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ความผิดปกติทำให้แม่ทัพเผ่านอกด่านชะงักฝีคอม้า ทว่ายังไม่ทันที่คำสั่งถอยทัพจะหลุดออกจากปาก เสียงแตรศึกอันกึกก้องก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทุกทิศทุกทาง! จากความมืดมิดรอบทุ่งหญ้า กองกำลังทหารราบของต้าหลี่ที่นำโดยนายกองมือดีปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผี พวกเขาไม่ได้เข้าปะทะตรงๆ หากแต่ใช้ธนูเพลิงและตาข่ายเหล็กที่ซ่อนไว้ใต้พุ่มหญ้ายาวเข้าจู่โจมวงล้อและขาของม้าศึกอย่างแม่นยำ ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่เคยเป็นสนามรบอันได้เปรียบของทหารม้าเป่ย บัดนี้กลับกลายเป็นเขาวงกตที่เต็มไปด้วยหลุมพรางและกระแสลมอันหนทึบที่ถูกจัดวางตำแหน่งไว้อย่างสมบูรณ์แบบตามหลักดาราศาสตร์และภูมิประเทศที่หลี่จือได้คำนวณไว้อย่างแยบยล บนเนินเขาสูงชันที่มองลงมาเห็นสนามรบทั้งหมด แม่ทัพเว่ยหลงประทับยืนนิ่งสงบอยู่บนหลังม้าสีดำสนิท สายพระเนตรคมกริบทอดมองความโกลาหลที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง กองทัพเป่ยกำลังแตกพ่ายตื่นตระหนกราวกับฝูงกวางที่วิ่งเข้าสู่กองไฟ กลอุบายที่พระองค์ทรงกังขาในตอนแรก บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นชัยชนะอันงดงามและเด็ดขาดอย่างไร้ที่ติ พระองค์ทรงหันพระพักตร์กลับมามองสตรีที่ยืนอยู่เคียงข้างบนหลังม้าในระยะประชิด หลี่จือยังคงรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ลมราตรีจะพัดพาเอาเส้นผมสีดำสนิทของนางให้ปลิวไสวไปตามแรงลม ดวงตาของนางสะท้อนประกายเพลิงจากสนามรบเบื้องล่าง ท่ามกลางกลิ่นอายของดินปืนและควันไฟ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนางกลับลอยมาแตะนาสิกของแม่ทัพหนุ่มอย่างแผ่วเบา "ท่านแม่ทัพ... ดูเหมือนว่าพายุลูกนั้น จะสลายตัวเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ" หลี่จือเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากสนามรบ เว่ยหลงมิได้ตรัสตอบคำใด พระองค์เพียงแต่ทอดพระเนตรสตรีผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความชื่นชมและความระแวงระวังผสมปนเปกันอยู่ในพระAหทัย ชัยชนะครั้งนี้มิใช่แค่ชัยชนะทางยุทธวิธี แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่หัวใจอันเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งของแม่ทัพผู้ไร้พ่ายเริ่มสั่นคลอนด้วยเงาของผู้หญิงคนนี้ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบอันน่าพึงพอใจกำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขาทั้งสอง เสียงฝีห้าวม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบจากเส้นทางด้านหลังก็ทำลายบรรยากาศลงอย่างสิ้นเชิง นายกองสื่อสารผู้หนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวเปื้อนโคลนและเหงื่อกาฬ เขารีบกระโดดลงจากหลังม้าคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ด้วยความตื่นตระหนก "กราบทูลท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" นายกองละล่ำละลักกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "กองกำลังจากเมืองหลวง... ราชโองการด่วนจากองค์จักรพรรดิ... ส่งมาถึงมือแม่ทัพองครักษ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เว่ยหลงขมวดพระขนมเข้าหากันเล็กน้อย ทรงยื่นพระหัตถ์รับม้วนพระราชโองการประทับตราครั่งสีชาดที่ส่งมาจากมือของนายกอง ทันทีที่ทรงคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกทอดพระเนตร ดวงเนตรคมกริบที่เคยนิ่งสงบมาตลอดกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ข้อความในพระราชโองการไม่ได้กล่าวถึงชัยชนะในศึกครั้งนี้แม้แต่น้อย หากแต่เป็นคำสั่งเรียกตัว 'กุนซือหลี่จือ' กลับเข้าเมืองหลวงในทันที พร้อมด้วยข้อกล่าวหาลับสุดยอดที่สั่นคลอนรากฐานอำนาจทั้งหมด: *ข้อหากบฏต่อแผ่นดินและลักลอบติดต่อกับแคว้นศัตรู*! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับตัวอักษรและประวัติศาสตร์หน้าสำคัญนี้นะครับ