ความกลัวที่แท้จริง

“วางปืนลงเดี๋ยวนี้กวินทร์! อย่าให้ผมต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ!” เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังแทรกผ่านความสับสนในสมองของผม กลิ่นดินปืนจางๆ ผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กในอากาศทำให้สัญชาตญาณดิบในตัวตื่นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ผมไม่ได้หันไปมองกระบอกปืนนับสิบที่เล็งมายังขมับ สายตาของผมจับจ้องอยู่เพียงร่างของชายปริศนาที่เพิ่งกระโดดหนีหายไปในความมืดของตรอกแคบๆ เบื้องหน้า ความเย็นเฉียบของโลหะที่กดลงบนหน้าผากย้ำเตือนว่าความตายอยู่ใกล้เพียงเอื้อม แต่ที่น่าเจ็บปวดกว่าคือความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยงๆ มันพยายามประกอบร่างกลับคืนมา—ภาพของใครบางคนที่ถือสร้อยคอเส้นเดียวกับที่ผมกำไว้ในมือแน่น “กวินทร์... ยอมมอบตัวเถอะครับ อย่าทำให้อะไรมันแย่ไปกว่านี้เลย” น้ำเสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงของตำรวจ แต่เป็นเสียงของ ‘ธันวา’ เพื่อนที่ผมเชื่อใจที่สุดคนหนึ่งในชีวิต เขาเดินก้าวออกมาจากแนวรั้วกั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่เปิดไฟฉายส่องตรงมาที่ใบหน้าของผม แสงไฟนั้นสว่างจ้าจนผมต้องหรี่ตาลง ผมแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ลมหายใจที่หอบเหนื่อยค่อยๆ ปรับจังหวะให้มั่นคง ผมค่อยๆ วางอาวุธที่เก็บได้จากที่เกิดเหตุลงกับพื้นตามคำสั่ง ไม่ใช่เพราะกลัวตำรวจ แต่เพราะสายตาของธันวาในวินาทีนี้... มันไม่มีความห่วงใยหลงเหลืออยู่เลย “นายมาทำอะไรที่นี่ ธันวา?” ผมถาม เสียงของผมแหบพร่า “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างนายควรจะอยู่” ธันวาขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันเรียบเฉยและเย็นชาเกินกว่าจะเป็นมิตร “ฉันก็แค่ห่วงเพื่อนที่กำลังจะพังพินาศ... กวินทร์ นายไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ว่าตัวเองกำลังขุดรากถอนโคนอะไรอยู่” ท่ามกลางความตึงเครียด รินรดาปรากฏตัวขึ้นจากกลุ่มเจ้าหน้าที่ เธอไม่ได้สวมเครื่องแบบตำรวจ แต่เธอกำลังกุมมือถือและสั่งการบางอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาที่เธอมองมาที่ผมไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย มันคือสายตาของคนที่กำลังทำหน้าที่ ‘ปิดฉาก’ บทละครฉากสุดท้าย ผมมองสลับไปมาระหว่างรินรดากับธันวา ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเหมือนพายุที่กำลังจะพัดถล่ม ความรู้สึกคุ้นเคยในอดีตที่ผมเคยพยายามไขว่คว้า ไม่ใช่ความทรงจำที่หายไป แต่เป็นความทรงจำที่ถูก ‘ลบ’ ออกไปด้วยฝีมือของคนใกล้ตัวเหล่านี้ “พวกคุณ... อยู่ฝั่งเดียวกันมาตลอดงั้นหรือ?” ผมเอ่ยถามเบาๆ รินรดาหยุดชะงัก เธอมองหน้าผมเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเบือนหน้าหนี แต่จังหวะที่เธอหันกลับมา มือของเธอที่กำแขนเสื้อของตัวเองแน่นนั้นสั่นไหวเล็กน้อย “ความจริงบางอย่างมันโหดร้ายเกินกว่าที่คนสูญเสียความจำอย่างคุณจะแบกรับไหว กวินทร์... ยอมรับความพ่ายแพ้นี้เถอะค่ะ... เอ้อ, เสียใจด้วยนะ ผมหมายถึงเถอะครับ” เธอเผลอหลุดปากด้วยสำเนียงที่ไม่เป็นธรรมชาติ แต่ผมกลับจับสังเกตได้ถึงบางอย่าง... ในนาทีที่เธอก้าวเดินเข้ามาใกล้เพื่อจะใส่กุญแจมือผม ผมเหลือบเห็น ‘รอยสัก’ เล็กๆ ที่ข้อมือด้านในของเธอ มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ผมพบในกระเป๋าของเหยื่อรายแรกที่ผมพยายามสืบหาความจริง หัวใจของผมเต้นรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัวตำรวจ แต่เป็นความกลัวต่อความจริงที่ว่า รินรดาอาจเป็นคนเดียวกับคนที่เคยวางแผนอุบัติเหตุในครั้งนั้น... แผนการที่ทำให้ผมกลายเป็นคนไร้ตัวตนในวันนี้ “เธอเป็นคนส่งข้อมูลเหล่านั้นให้ฉันใช่ไหม?” ผมกระซิบถามขณะที่เธอโน้มตัวลงมาใกล้ รินรดาชะงัก คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที เธอโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูผม เสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าขนลุก “ถ้าคุณฉลาดพอ คุณควรจะหยุดตั้งคำถามตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว กวินทร์... เพราะคนที่จะตายในคืนนี้ ไม่ใช่แค่คุณ แต่เป็นทุกคนที่รู้เรื่อง ‘แฟ้มสีเทา’ นั่น” ในวินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนที่ดังระงมก็ดับลงฉับพลัน พร้อมกับกระแสไฟในบริเวณนั้นที่ถูกตัดขาด ความมืดมิดเข้าครอบงำทุกอย่าง เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากทิศทางที่ผมไม่คาดคิด ตามด้วยเสียงร่างคนล้มลงกับพื้น ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง ผมรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยอีกครั้ง แต่คราวนี้... มือที่ถือปืนนั้นสั่นเทาอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใครดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “อย่าหันมานะ กวินทร์... ถ้านายหันมา นายจะรู้ว่าศัตรูที่แท้จริงไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้านาย แต่มันคือเงาในกระจกที่นายพยายามตามหามาตลอดชีวิต” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดของตอนนี้นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ โครโนสทริกเกอร์