ทางเลือกที่ยากลำบาก

“ถอยไป ธันวา” กวินทร์เค้นเสียงผ่านไรฟัน มือของเขาสั่นระริกขณะจ้องมองปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่จ่อเข้าที่ขมับของรินรดา หญิงสาวไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแต่หลับตาลงช้าๆ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจที่ขาดห้วง ท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและฝุ่นคละคลุ้ง กลิ่นอายความตายเริ่มกระจายตัวกดทับบรรยากาศจนแทบหายใจไม่ออก ธันวาแสยะยิ้ม มุมปากของเขาบิดเบี้ยวด้วยความสะใจที่ได้เห็นชายหนุ่มผู้เคยเป็นเพื่อนรักกำลังแตกสลาย “ทางเลือกน่ะมีแค่สองทาง กวินทร์... แกจะปล่อยให้ความจริงเน่าเฟะนี่ถูกทำลายไปพร้อมกับเครื่องบันทึกเสียงนั่น หรือจะเก็บมันไว้ แล้วดูผู้หญิงที่แกแคร์ที่สุดต้องกลายเป็นเพียงเศษเนื้อในพริบตา” เขาขยับนิ้วชี้ไปแตะที่ไกปืนเบาๆ ราวกับจะหยอกล้อกับความเป็นและความตาย “นายเกลียดฉันจนยอมแลกแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์เลยหรือไง” กวินทร์ถาม พลางกวาดสายตาสำรวจรอบกายเพื่อหาหนทางที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่าย “ความแค้นน่ะเหรอ?” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ “ไม่ใช่เลย กวินทร์... สิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ คือการคืนความยุติธรรมให้กับสิ่งที่ครอบครัวแกเคยทำไว้กับตระกูลฉันต่างหาก ไอ้ความจำเสื่อมจอมปลอมของแกน่ะ มันคือเกราะป้องกันที่ทำให้แกมองไม่เห็นบาปกรรมของตัวเองไงล่ะ” กวินทร์นิ่งอึ้ง คำพูดของธันวากระแทกใจเขาอย่างแรง เหมือนกับว่าจิ๊กซอว์ในความทรงจำที่หายไปกำลังพยายามเชื่อมต่อกันด้วยภาพที่เขาไม่ปรารถนาจะเห็น ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่พร่าเลือนเริ่มชัดเจนขึ้นเป็นหย่อมๆ — เสียงเบรกของรถยนต์ เสียงกระจกแตก และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในค่ำคืนนั้น รินรดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาของเธอสบกับกวินทร์ มันเป็นสายตาที่สงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความหมาย “กวินทร์... อย่าทำตามที่มันบอก ถ้าความจริงนั้นถูกทำลาย เราจะไม่มีวันหลุดพ้นจากวังวนนี้ได้เลย” “หุบปาก!” ธันวากระชากผมรินรดาจนเธอหน้าหงาย ปืนในมือยังคงเล็งนิ่ง “กวินทร์ ฉันนับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่วางเครื่องบันทึกเสียงนั่นลง แล้วเอาปืนจ่อหัวตัวเองซะ... ฉันจะเปลี่ยนสมองสวยๆ ของยัยนี่ให้กลายเป็นงานศิลปะบนพื้นปูน” กวินทร์กำเครื่องบันทึกเสียงในมือแน่น มันคือหลักฐานเดียวที่สามารถเปิดโปงธุรกิจสีเทาของธันวาและเชื่อมโยงเขากับอุบัติเหตุที่ทำให้ครอบครัวของธันวาต้องพินาศ หากเขาส่งมันให้ธันวา ความเป็นธรรมที่เขาเฝ้าตามหาจะมลายหายไปตลอดกาล แต่หากเขาเลือกความจริง ชีวิตของรินรดาที่คอยอยู่เคียงข้างเขามาโดยตลอดก็ต้องจบสิ้นลง ณ ที่แห่งนี้ ความสับสนตีรวนอยู่ในอกชายหนุ่ม เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “หนึ่ง...” ธันวาเริ่มนับ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็น กวินทร์มองลึกเข้าไปในดวงตาที่หวาดหวั่นแต่เด็ดเดี่ยวของรินรดา เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนั้น... ชายหนุ่มที่พยายามตามหาตัวตน แต่กลับพบว่าตัวตนที่แท้จริงนั้นอาจจะเป็นปีศาจในคราบมนุษย์ไม่ต่างจากธันวา “สอง...” ลมหายใจของกวินทร์ติดขัด เขาตัดสินใจก้มลงมองเครื่องบันทึกเสียงในมือ นิ้วโป้งของเขาแตะบนปุ่ม ‘ลบ’ ค้างไว้ หากเขากดมันลงไป ทุกอย่างจะจบ... แต่นั่นคือการยอมจำนนต่อคนชั่วที่ทำลายชีวิตเขาไปแล้วครึ่งหนึ่ง “สาม!” สิ้นเสียงของธันวา กวินทร์ไม่ได้ยิงตัวเองตามคำสั่ง แต่เขากลับเขวี้ยงเครื่องบันทึกเสียงนั้นออกไปทางหน้าต่างบานที่แตกละเอียดที่อยู่ด้านหลังเขา! ธันวาเบิกตากว้างด้วยความลืมตัว เขารีบผละจากรินรดาเพื่อจะพุ่งตัวออกไปคว้าหลักฐานชิ้นสำคัญที่กำลังลอยคว้างกลางอากาศในจังหวะที่กวินทร์อาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้าประชิดตัวธันวาด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า แรงปะทะทำให้ทั้งสองร่างล้มกลิ้งลงไปกับพื้น โทรศัพท์ของกวินทร์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกระแทกกับพื้นจนเกิดเสียงสัญญาณเรียกเข้าที่ดังลั่นท่ามกลางความโกลาหล ธันวาพยายามตะเกียกตะกายคว้ากระบอกปืนที่กระเด็นออกไป ส่วนกวินทร์ก็พยายามล็อกตัวอีกฝ่ายไว้สุดกำลัง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าโกดัง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด รินรดาที่เพิ่งตั้งหลักได้มองไปยังร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด “คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้าประตู เขาสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยเงามืด แต่แววตาที่เขามองมายังกวินทร์และธันวานั้น เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา เขายกมือขึ้นช้าๆ ในมือถือเครื่องบันทึกเสียงที่กวินทร์เพิ่งเขวี้ยงออกไปเมื่อครู่เอาไว้แน่น พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเยียบ “ดูเหมือนว่าพวกแกจะลืมไปนะ ว่าสิ่งที่แกตามหากันนักหนา... มันเป็นแค่เกมที่ฉันจัดฉากไว้ให้พวกแกเล่นฆ่าเวลากันเท่านั้นเอง” กวินทร์ปล่อยมือจากธันวาอย่างช้าๆ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายปริศนาผู้นี้ นี่ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคนที่เขาเชื่อใจที่สุดในอดีต คนที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น ทุกอย่างเป็นเพียงกลลวงที่วางแผนมาอย่างยาวนาน และดูเหมือนว่าหมากตัวต่อไปที่กำลังจะถูกกำจัด ก็คือตัวเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความลับของกวินทร์ในบทนี้ครับ โครโนสทริกเกอร์