ความไว้ใจที่เริ่มสั่นคลอน

ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบกดลงที่ขมับขวาของกวินทร์ สัมผัสโลหะที่แข็งกระด้างนั้นไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะท้านมากเท่ากับแววตาของธันวาที่เปลี่ยนไปจนแทบจะจำไม่ได้ เพื่อนที่เขาเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอดช่วงวัยเรียน กำลังยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความสมเพช "เลิกเล่นบทคนความจำเสื่อมได้แล้ว กวินทร์" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ พลางกดปืนให้แน่นขึ้นอีกนิด "เพราะต่อให้แกจำได้... วันนี้ก็คือวันสุดท้ายที่แกจะได้มีชีวิตอยู่เพื่อแบกรับความลับนี้" กวินทร์นิ่งเงียบ ดวงตาเรียวคมของเขาจับจ้องไปยังใบหน้าของเพื่อนรัก เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความเกลียดชังที่ถูกสั่งสมมานานปี ไม่ใช่แค่เพียงความขัดแย้งทางธุรกิจ แต่มันเป็นบางสิ่งที่ฝังรากลึกกว่านั้น "ถ้าแกจะฆ่าฉันจริงๆ มือแกต้องนิ่งกว่านี้ ธันวา" กวินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบพอๆ กัน เขายกมือขึ้นช้าๆ ไม่ใช่เพื่อปัดป้อง แต่เพื่อจัดปกเสื้อสูทที่ยับย่นของตัวเอง "ที่แกยังไม่เหนี่ยวไก เพราะแกยังไม่แน่ใจว่า 'รหัสผ่าน' ที่เหลืออยู่ในหัวฉัน มันจะถูกทำลายไปพร้อมกับลมหายใจของฉันหรือไม่... ฉันพูดถูกไหม?" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ แววตาคมกริบนั้นวูบไหวไปชั่วครู่ "แกยังฉลาดเหมือนเดิม แต่ความฉลาดนั่นแหละที่เป็นเหตุให้แกต้องอยู่ในสภาพนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งระเบียงห้องทำงานก็ดังแทรกขึ้นมา รินรดาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระเป๋าเอกสารในมือ ท่าทีของเธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคือเรื่องปกติธรรมดาที่เกิดขึ้นเป็นประจำ "วางปืนลงเถอะธันวา" รินรดาเอ่ยเสียงเย็น "กวินทร์ไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่าที่นายคิดหรอก และการฆ่าเขาตอนนี้จะทำให้แผนการทั้งหมดของเราพังไม่เป็นท่า" กวินทร์หันไปมองรินรดา สายตาของเขาสะท้อนความสงสัยที่ปิดไม่มิด 'ของเรา' งั้นหรือ? เขาจำได้เพียงว่ารินรดาคือคนที่ช่วยประคับประคองเขาหลังจากอุบัติเหตุ แต่ถ้อยคำที่เธอใช้เมื่อครู่กลับทำให้อะดรีนาลีนในตัวเขาพุ่งพล่าน "รินรดา..." กวินทร์เรียกชื่อเธอเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความระแวง "คุณบอกผมว่าคุณเป็นคนช่วยผมจากอุบัติเหตุ แต่ดูเหมือนคุณกับธันวาจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าที่ผมเคยเข้าใจ" รินรดาหันมาสบตากับกวินทร์ แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความอบอุ่นที่เคยมีให้กันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "กวินทร์ บางครั้งการไม่รู้อะไรเลยอาจจะปลอดภัยสำหรับคุณมากกว่า การที่ฉันอยู่ข้างคุณ ไม่ได้แปลว่าฉันอยู่ข้างเดียวกันกับความเชื่อของคุณ" บรรยากาศในห้องทำงานที่หรูหราดูเล็กลงถนัดตา ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ธันวาลดปืนลงช้าๆ แต่ยังคงรักษาระยะห่างที่พร้อมจะจู่โจมได้ทุกเมื่อ เขามองสลับระหว่างกวินทร์กับรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "แกสงสัยฉันใช่ไหม?" ธันวาเดินถอยหลังไปนั่งที่เก้าอี้หนังตัวใหญ่ หลังโต๊ะทำงาน "ดี... ความสงสัยคือจุดเริ่มต้นของความจริง แต่กวินทร์ แกควรถามตัวเองก่อนว่าคนที่แกไว้ใจที่สุดในตอนนี้ คือคนเดียวกับคนที่ปั่นหัวแกมาตลอดสามปีที่ผ่านมาหรือเปล่า" คำพูดของธันวาเหมือนค้อนที่ทุบลงบนหน้าอกของกวินทร์ ความทรงจำที่ขาดหายไปเป็นห้วงๆ เริ่มปะติดปะต่อกัน ภาพของรินรดาในวันที่เขาฟื้นจากอาการโคม่า เธอยืนอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทีเป็นมิตรเกินไป หรือเขาอาจจะถูกล้างสมองมาตั้งแต่ต้น? กวินทร์หลับตาลง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ความจริงที่เขาพยายามไขว่คว้ากลับดูเหมือนจะกลายเป็นกับดักที่เขาก้าวลงไปยืนตั้งแต่วันแรกที่ฟื้นขึ้นมา หากรินรดาคือคนของธันวา แล้วใครกันเล่าที่เป็นมิตรแท้ของเขาในโลกที่เต็มไปด้วยเงาลวงตาเช่นนี้ เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความเด็ดเดี่ยวมากขึ้น "ไม่ว่าแผนของพวกคุณจะเป็นอะไร หรือใครจะบงการใครอยู่... อย่าลืมว่าฉันคือคนที่ถือไพ่ใบสุดท้ายในมือ" เขาก้าวเดินอย่างช้าๆ ไปยังประตูทางออก แต่ก่อนที่มือจะสัมผัสกับลูกบิดประตู เสียงของรินรดาก็ดังไล่หลังมา ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ "ไพ่ในมือคุณน่ะ กวินทร์... ลองตรวจดูดีๆ สิว่ามันใช่ใบที่คุณคิดหรือเปล่า" กวินทร์ชะงัก เขาล่วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเพื่อหยิบแฟลชไดรฟ์ที่เป็นกุญแจสำคัญเพียงหนึ่งเดียวที่เขามี แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่โลหะที่คุ้นเคย แต่มันเป็นเพียงเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่มีข้อความลายมือที่เขารู้จักดีเขียนไว้ว่า... 'อย่าหันกลับไป' ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันไปถามความจริงจากหญิงสาวด้านหลัง ประตูห้องทำงานกลับถูกเปิดผางออกด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายชราในชุดสูทสีเทาเข้ม—บุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปในอุบัติเหตุครั้งเดียวกับเขา—ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของกวินทร์เย็นเฉียบ เขายังไม่ตาย... และเขากำลังถือปืนจ่อมาที่รินรดา ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของความจริงด้วยกันนะครับ โครโนสทริกเกอร์ครับ