สถานที่ลับในป่าลึก

"ถ้าคุณก้าวเท้าเข้าเขตนั้นไปแล้ว ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ฉุดรั้งคุณกลับมาไม่ได้นะกวินทร์" เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่มือของเธอจับพวงมาลัยรถจี๊ปคันเก่าไว้แน่น จนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เส้นทางลูกรังที่ถูกกลืนหายไปกับเถาวัลย์และพงหญ้าเบื้องหน้า ซึ่งแทบจะไม่เหลือเค้าโครงของถนนที่มนุษย์ควรจะสัญจรผ่าน ผมไม่ได้ตอบกลับในทันที สายตาของผมจดจ้องไปที่รอยสักรูปกุญแจที่ซ่อนอยู่หลังสมุดบันทึกเก่าคร่ำที่ได้มาจากห้องลับของธันวา รอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายของผมเริ่มเต้นตุบตามจังหวะชีพจร มันเป็นความเจ็บปวดที่คุ้นเคย มันคือเสียงเรียกจากความทรงจำที่แตกสลาย "ความจำของผมมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ลืมไป แต่มันคือนรกที่ผมถูกขังไว้ต่างหากริน" ผมเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นชา "ถ้าผมไม่ไปที่คฤหาสน์หลังนั้น ผมก็ต้องตายทั้งเป็นอยู่ในความมืดมิดแบบนี้ไปตลอดชีวิต คุณเข้าใจใช่ไหมว่าทำไมผมถึงยอมปล่อยให้ตัวเองถูกขังอยู่ในนั้นไม่ได้อีกแล้ว" รินรดาถอนหายใจยาว เสียงถอนหายใจนั้นแฝงไปด้วยความร้าวรานที่เธอมักจะซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเข้มแข็ง เธอหักพวงมาลัยหลบกิ่งไม้ใหญ่ที่ขวางทาง รถสะเทือนอย่างแรงจนผมต้องคว้าคอนโซลหน้าไว้ แรงกระแทกนี้ทำเอาหัวใจผมวูบโหวง ราวกับอดีตกำลังเรียกร้องให้ผมหยุดก้าวเดิน "ธันวาไม่ได้แค่ต้องการทำลายคุณ กวินทร์" เธอกระซิบ ราวกับกลัวว่าต้นไม้รอบข้างจะมีหู "เขาต้องการใช้คุณเป็นกุญแจไขไปสู่สิ่งที่ครอบครัวคุณทิ้งไว้... สิ่งที่ทำลายชีวิตพวกเราทุกคน" เราเดินทางลึกเข้ามาเรื่อยๆ จนแสงตะวันถูกบดบังด้วยยอดไม้ที่ถักทอเข้าหากันเป็นตาข่ายหนาทึบ บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนจากความชื้นของป่าดิบชื้น เป็นความอับชื้นของสถานที่ที่ถูกทอดทิ้งมาเนิ่นนาน และในที่สุด รถก็หยุดชะงักลงตรงหน้าประตูเหล็กดัดบานมหึมาที่สนิมกัดกินจนกร่อน แทรกตัวอยู่ท่ามกลางเถาวัลย์เลื้อยพันราวกับงูยักษ์ที่กำลังเฝ้าสมบัติ ตรงหน้าผมคือคฤหาสน์สไตล์วิคตอเรียนที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาหินปูน ราวกับศพยักษ์ที่ถูกธรรมชาติกลืนกินไปครึ่งตัว กระจกหน้าต่างหลายบานแตกละเอียดเผยให้เห็นความมืดมิดภายในที่ดูเหมือนจะกำลังจ้องมองเรากลับมา ผมก้าวลงจากรถ ความเงียบของที่นี่ผิดปกติ มันไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงแมลง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของผมเอง ผมหยิบกุญแจสีเงินที่เพิ่งได้มาออกมาจากกระเป๋า มันเย็นเฉียบจนแทบจะเผาผลาญผิวหนัง "รออยู่ที่รถนะ" ผมสั่งเสียงเรียบ "ฉันไม่ปล่อยให้คุณไปตายคนเดียวหรอก" รินรดาคว้าแขนผมไว้ เธอไม่ได้ขัดขวาง แต่สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้กดเครื่องส่งสัญญาณนี้ทันที อย่าได้ลังเลเด็ดขาด" ผมพยักหน้ารับ เดินตรงไปยังประตูคฤหาสน์ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนเศษกระจกและใบไม้แห้งดังก้องราวกับเสียงปืนในความเงียบงัน ผมหยิบกุญแจเสียบเข้ากับรูกุญแจที่ฝังอยู่ในเนื้อไม้ผุพัง มันพอดีอย่างน่าประหลาด ราวกับประตูบานนี้รอคอยการกลับมาของผมมานานนับทศวรรษ *คลิก* เสียงกลไกภายในประตูทำงานหนักอึ้งก่อนจะค่อยๆ เปิดออก กลิ่นอับของกาลเวลาและกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมผู้หญิงที่คุ้นเคยอย่างประหลาดโชยออกมาจากข้างใน ผมก้าวเท้าข้ามธรณีประตูไป ภายในคฤหาสน์มืดสนิทจนผมต้องเปิดไฟฉาย แสงสีขาวนวลกวาดไปทั่วห้องโถงกว้าง ภาพบนผนังที่ถูกกรอบไม้ล้อมไว้นั้นยังคงเดิม แต่มันไม่ได้ดูเหมือนรูปภาพครอบครัว มันดูเหมือนกับฉากหลังของละครเวทีที่ถูกจัดวางไว้รอใครบางคน ผมเดินไปจนถึงใจกลางโถง และที่นั่นเอง บนพื้นหินอ่อนที่มีรอยร้าวเป็นรูปกากบาท ผมเห็นบางอย่างวางอยู่ มันไม่ใช่ของโบราณ แต่มันคือนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่ง... เรือนที่ผมจำได้แม่นว่าเป็นเรือนที่ผมสวมใส่ในวันที่อุบัติเหตุครั้งนั้นเกิดขึ้น ผมรีบก้มลงหยิบมันขึ้นมา มือสั่นเทาขณะหมุนเฟืองนาฬิกา ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดข้างหลัง มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้งและเย็นเยียบ เสียงที่ผมจำได้ดีว่าเป็นของใคร "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะกวินทร์... ดูเหมือนความทรงจำที่หายไปจะเริ่มกลับมาหาเจ้าของแล้วสินะ" ผมหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายสาดไปกระทบใบหน้าของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวมกลางความมืด เขาไม่ใช่ธันวา แต่เป็นชายแก่ที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ชายคนนั้นถือปืนลูกโม่กระบอกหนึ่งเล็งมาที่หัวใจของผม ในมืออีกข้างเขากำลังหมุนรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายที่เผยให้เห็นใบหน้าของรินรดาในวัยเด็ก ขณะที่เธอกำลังกุมมือศพของใครบางคนที่ผมรู้จักดีที่สุด โลกทั้งใบของผมหมุนคว้างเมื่อความจริงที่ถูกฝังกลบเริ่มเผยตัวออกมา นี่ไม่ใช่สถานที่ลับที่เก็บสมบัติ แต่มันคือหลุมศพที่ถูกจัดฉากไว้เพื่อขังผมไว้ตลอดกาล และรินรดา... คนที่ผมไว้ใจที่สุด กำลังเดินเข้ามาในโถงนี้พร้อมกับรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของกวินทร์และร่วมค้นหาความจริงไปพร้อมกับผมนะครับ - โครโนสทริกเกอร์