เงื่อนงำในจดหมาย

"วางมันลงซะ กวินทร์" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยอำนาจสั่งการที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เธอยืนขวางหน้าประตูไม้โอ๊คบานเก่าในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของกระดาษและสนิมเหล็ก ในมือของเธอกำจดหมายซองสีครีมที่เพิ่งดึงออกมาจากลิ้นชักลับของโต๊ะทำงานที่กวินทร์เพิ่งงัดแงะออกมาได้ กวินทร์ชะงัก ลมหายใจหอบถี่ของเขายังไม่คืนจังหวะปกติ รอยเลือดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวบริเวณหัวไหล่ขวาเป็นวงกว้าง ความเจ็บแปลบจากคมกระสุนที่เพิ่งผ่านพ้นมายังคงเตือนให้รู้ว่าโลกที่เขารู้จักกำลังแตกร้าว "เธอเห็นใช่ไหม ริน" กวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นปนสับสน "ไอ้คนที่ยืนข้างธันวามันคือใคร? แล้วทำไมจดหมายนี่ถึงมีลายมือของพ่อฉัน... ทั้งที่พ่อตายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน!" รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่มองจดหมายในมือด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความเวทนา—ความเวทนาที่ทำให้กวินทร์รู้สึกเหมือนถูกเหยียบซ้ำลงบนบาดแผล "บางเรื่อง... ถ้าเราไม่รู้ มันอาจจะช่วยให้เรามีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นไม้เบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ "กวินทร์ คุณไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่อยู่ในซองนี้มันไม่ใช่แค่ความจริง แต่มันคือคำพิพากษาประหารชีวิต" "งั้นเธอก็เป็นหนึ่งในคณะลูกขุนด้วยสินะ" กวินทร์ย้อนถามทันควัน เขาขยับตัวเข้าหาเธอด้วยท่าทีคุกคาม ความกดดันในห้องแคบๆ นี้เริ่มบีบคั้นจนแทบขาดใจ "ธันวาไม่ได้มาคนเดียว รินดา คนที่เหมือนฉันคนนั้น... เขาคือใคร? ทำไมเขามองฉันเหมือนมองซากศพที่ยังเดินได้?" รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หย่อนจดหมายลงในเตาผิงที่มอดดับไปนานแล้ว เธอใช้ไฟแช็กจุดเปลวไฟสีส้มขึ้น กลิ่นกระดาษไหม้ไฟเริ่มอบอวลไปทั่วห้อง กวินทร์พุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งชิง แต่นิ้วมือของรินรดากลับแข็งดั่งหินผา เธอผลักอกเขาอย่างแรง—แรงจนกวินทร์ที่กำลังบาดเจ็บต้องเซถอยหลังไปพิงผนัง "ถ้าคุณยังดื้อรั้นอยากจะขุดคุ้ยนรกขึ้นมา คุณก็จะถูกมันลากลงไปคนเดียว" เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ลืมเรื่องคืนนี้ซะ กลับไปใช้ชีวิตที่คุณคิดว่าคุณมี ไปแต่งงาน ไปทำงาน ไปเป็นกวินทร์คนที่ไม่มีอดีต... เพราะถ้าคุณยังไม่หยุด... คนที่ต้องตายในคืนนี้จะไม่ใช่แค่ความจริง แต่มันจะเป็น 'ตัวคุณ' ทั้งหมด" กวินทร์มองเปลวไฟที่กลืนกินจดหมายจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน ความร้อนจากเตาผิงสะท้อนบนใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยวด้วยความอัดอั้น "ผมจำไม่ได้ว่าผมเป็นใคร แต่ผมรู้ดีว่าผมไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ความตายที่มองไม่เห็น" เขาขยับเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นปกปิดรอยเลือด "บอกธันวาไปว่าถ้ามันอยากให้ผมตาย มันต้องเป็นคนลงมือเอง ไม่ใช่ใช้หุ่นเชิดที่หน้าตาเหมือนผมมาแสดงละครตบตา" รินรดานิ่งค้างราวกับถูกสาป เธอมองเขาราวกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งจะลืมตาตื่นจากฝันร้าย ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องใต้ดิน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน กวินทร์หยุดกึก เขาหันไปทางประตู—นั่นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนเดียว แต่มันเป็นเสียงรองเท้าบูทหลายคู่ที่ย่ำบนพื้นหญ้าอย่างพร้อมเพรียงและหนักแน่น รินรดาหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาของเธอคว้าต้นแขนกวินทร์ไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนเขารู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด" รินรดากระซิบ เสียงของเธอแห้งผาก กวินทร์หันกลับไปมองจดหมายที่กลายเป็นเถ้าถ่านในเตาผิง ทันใดนั้น เขาก็เหลือบเห็นชิ้นส่วนกระดาษมุมหนึ่งที่ยังไม่ถูกไฟไหม้สมบูรณ์ มันเป็นขอบกระดาษที่มีตราประทับสีแดงสด—ตราประทับที่เป็นรูป 'นาฬิกาทรายที่ถูกเข็มแทงทะลุ' สัญลักษณ์เดียวกับที่รอยสักหลังต้นคอของเขา! เขาก้มลงหยิบเศษกระดาษนั้นขึ้นมา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นตัวอักษรไม่กี่ตัวที่ยังหลงเหลืออยู่: *'ถึง กวินทร์... ผู้รอคอยรอยอดีต... แฝดคนที่ไม่เคยมีตัวตน... กำลังจะตื่นขึ้น'* ปัง! ประตูห้องใต้ดินถูกพังเข้ามาจากภายนอก กวินทร์หันขวับไปตามเสียงปืน—ชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนยืนเรียงแถว แต่สิ่งที่ทำให้กวินทร์หยุดหายใจไม่ใช่ชายเหล่านั้น... หากแต่เป็นร่างที่เดินออกมาจากเงามืดด้านหลังสุด มันคือเขา... กวินทร์... คนที่เหมือนเขาราวกับกระจกเงา แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นเย็นเยียบและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์อย่างสิ้นเชิง ในมือของร่างนั้นถือปืนกระบอกเดียวกับที่เพิ่งยิงเฉี่ยวไหล่เขาไปเมื่อครู่ "สวัสดี... พี่ชาย" ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเขาจนแยกไม่ออก "ดีใจจังที่เห็นนายยังไม่ตายในกองเพลิงนั่น... แต่คราวนี้ ฉันจะไม่พลาด" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ หวังว่าจะตื่นเต้นไปกับกวินทร์นะครับ - โครโนสทริกเกอร์