ความสงสัยของตำรวจ

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยกรุ่นตัดกับกลิ่นอัปของกระดาษสำนวนเก่าๆ ในห้องสอบสวนขนาดเล็กที่แทบไม่มีอากาศหายใจ กวินทร์นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้สักตัวเดิม ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อเงาของหมวกทรงสูงและเครื่องแบบสีกากีเข้ามาแทนที่ความสงบสุขที่เขาเคยโหยหา ปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเคาะเบาๆ ลงบนพื้นโต๊ะ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินหน้าอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของคนที่กำลังถูกต้อนให้จนมุม สารวัตรปกรณ์ไม่ได้พูดอะไรในทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจดจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของกวินทร์ราวกับจะสקันหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลเป็นจางๆ บริเวณขมับขวา เอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลถูกเปิดออกทีละหน้า เสียงกระดาษเสียดสีกันบาดหูเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง "คุณกวินทร์ครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันมานานเกือบสิบนาที "ปืนพกลายครามกระบอกนั้น... เมื่อสามปีก่อน มันเคยอยู่ในตู้เซฟของตระกูลวรากุล แต่ตอนนี้ มันกลับไปโผล่อยู่ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมริมแม่น้ำเจ้าพระยาได้อย่างไร ทั้งที่ทะเบียนปืนระบุชัดเจนว่าคุณคือผู้ครอบครองคนสุดท้าย" กวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่คมไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งราวกับก้นบึงของมหาสมุทร เขารู้ดีว่าความทรงจำที่หายไปสามปีของตนเองคือช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่กฎหมายสามารถใช้ขยี้เขาให้แหลกคาอุ้งมือได้ทุกเมื่อ "ผมจำไม่ได้ครับสารวัตร..." กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ามั่นคง "อย่างที่ผมเรียนท่านไปหลายครั้ง อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นพรากความทรงจำช่วงปี 2021 ไปจนหมดสิ้น ผมจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเคยเดินทางไปที่ริมแม่น้ำสายนั้นด้วยซ้ำ" "ความจำเสื่อม..." สารวัตรปกรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "เป็นข้ออ้างที่สะดวกดีแท้นะครับสำหรับคนที่พยายามกลบเกลื่อนร่องรอยอาชญากรรม คุณบอกว่าคุณจำอะไรไม่ได้ แต่รอยนิ้วมือบนด้ามปืน และบันทึกการโทรศัพท์ของคุณกับเหยื่อก่อนคืนวันเกิดเหตุ มันฟ้องว่าพวกคุณมีความเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้ง... หรือจะให้ผมรื้อฟื้นความจำให้คุณด้วยหมายจับดีล่ะครับ" ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น กวินทร์รู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อกาฬที่ซึมอยู่ตามไรผม หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธและคับแค้นที่ถูกยัดเยียดข้อหา แต่ภายนอกเขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นไว้อย่างแนบเนียน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของสถานีตำรวจ รินรดายืนมองเหตุการณ์ผ่านกระจกเงาทางเดียวด้วยหัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอกำลังกุมความลับทั้งหมดไว้ หากกวินทร์พลาดท่า เธอเองก็คือผู้สมรู้ร่วมคิดที่จะต้องจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปด้วยกัน ทางด้านธันวา ศัตรูผู้ซ่อนตัวอยู่หลังฉาก กำลังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบในห้องทำงานหรูหราด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย หมากตานี้เขาเป็นคนเดินเกมด้วยตัวเอง การที่ตำรวจเพ่งเล็งกวินทร์ ไม่เพียงแต่จะบีบให้กวินทร์จนมุมเท่านั้น แต่ยังเป็นการตัดกำลังใจและทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัทคู่แข่งไปในตัวอย่างเลือดเย็น กลับมาที่ห้องสอบสวน กวินทร์ประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะ แววตาที่เคยหม่นหมองกลับเปล่งประกายความดุดันขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่มีใครทันสังเกต "ถ้าผมเป็นฆาตกรจริงอย่างที่ท่านสงสัย..." กวินทร์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กดเสียงให้ต่ำลงจนสารวัตรปกรณ์ต้องชะงัก "ท่านคิดจริงๆ หรือครับว่าผมจะเก็บหลักฐานชิ้นสำคัญอย่างปืนกระบอกนั้นไว้ในบ้านให้ตำรวจค้นพบง่ายๆ แบบนั้น... บางที คนที่อยากให้ผมรับผิด อาจไม่ใช่ตัวผมเองก็ได้นะครับสารวัตร" สารวัตรปกรณ์หรี่ตาลง ประโยคนั้นทิ้งปมปริศนาที่ทำให้เขานิ่งคิดไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเคาะประตูดังปังจะทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด กระดาษโทรสารฉบับใหม่ถูกยื่นให้สารวัตรทันทีพร้อมเสียงหอบหายใจ "สารวัตรครับ! มีหลักฐานใหม่เพิ่งส่งมาจากกองพิสูจน์หลักฐาน... ลายนิ้วมือบนปืนกระบอกนั้น ไม่ได้มีแค่ของนายกวินทร์คนเดียวครับ!" สารวัตรปกรณ์ก้มลงมองเอกสารในมือ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่กวินทร์เองก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจไม่แพ้กัน และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องสอบสวน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏตัวขึ้น... บุคคลที่ถือครองกุญแจดอกสุดท้ายที่จะพลิกเกมนี้ไปตลอดกาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ โครโนสทริกเกอร์