การสูญเสียครั้งแรก

"ถ้าคุณยังก้าวต่ออีกก้าวเดียว ผมจะถือว่านั่นคือคำประกาศสงครามที่ไม่มีวันยุติลงได้" น้ำเสียงของกวินทร์เย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นน้ำแข็ง เขาไม่ได้ตะโกน ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นและกังวานอยู่ในห้องโถงที่เงียบสงัด กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศทำให้สติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของชายชุดดำที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า บนพื้นพรมราคาแพงเบื้องล่าง ร่างของ 'ลุงศักดิ์' ชายผู้เปรียบเสมือนร่มโพธิ์ร่มไทรเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของเขา กำลังนอนแน่นิ่ง กลิ่นเลือดสดๆ ไหลนองออกมาจากแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง ไม่มีการตอบโต้จากอีกฝ่าย นอกเสียจากเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องของสัตว์ร้าย ก่อนที่เงาร่างนั้นจะเลือนหายไปในความมืดของโถงทางเดิน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ กวินทร์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายชายชรา มือที่สั่นเทาพยายามกดแผลเพื่อห้ามเลือด แต่ความอบอุ่นที่เริ่มจางหายไปจากร่างกายของลุงศักดิ์ทำให้ใจของเขาหล่นวูบ "ลุงศักดิ์... ลุงครับ! ได้ยินผมไหม" กวินทร์เรียกเสียงสั่น ความทรงจำที่เคยว่างเปล่าพยายามจะฉายภาพซ้อนทับกัน ภาพลุงศักดิ์ในวัยเยาว์ที่คอยอุ้มชูเขาขึ้นขี่คอ ในวันที่เขาไร้ซึ่งที่พึ่งพิง ทว่าตอนนี้ มือที่เคยแข็งแรงคู่นั้นกลับนิ่งสนิท "คุณกวินทร์..." เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเผือด ลุงศักดิ์พยายามขยับมือขึ้นมาจับแขนของเขา "อย่า... อย่าตามมันไป... คำตอบที่ท่านตามหา... มันไม่ได้อยู่ใน... ในความแค้น" "ผมจะไปโรงพยาบาล เดี๋ยวนี้เลยครับ!" กวินทร์ตวาดด้วยความอัดอั้น ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกใครบางคนที่เขารู้ดีว่ากำลังยืนแอบมองอยู่หลังมุมเสา "ริน! ออกมาช่วยผมเดี๋ยวนี้!" รินรดาปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าที่ถอดสี เธอไม่ถามอะไรให้มากความ สัญชาตญาณของการเป็นผู้ช่วยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันทำให้เธอรีบเข้ามาประคองร่างชายชราอย่างเป็นระบบ มือของเธอประสานเข้ากับมือของกวินทร์เพื่อกดแผล แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้จ้องมองที่บาดแผล หากแต่กำลังสำรวจกวินทร์ด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุด "กวินทร์... คุณต้องตั้งสติ ถ้าเราช้ากว่านี้ ลุงศักดิ์จะไม่รอด" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ในแววตาของเธอจะมีน้ำตาคลอเบ้า เธอกดดันกวินทร์ด้วยคำพูดเพื่อเรียกสติชายหนุ่มกลับมา "มองหน้าฉัน... คนที่ทำร้ายลุงศักดิ์มันรู้ว่าคุณจะทำอะไรต่อ มันจงใจทิ้งร่องรอยไว้เพื่อให้คุณวิ่งเข้าใส่กับดัก" กวินทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้แดงก่ำด้วยเพลิงแค้น "ธันวา... ต้องเป็นมัน ริน ถ้าเป็นมันจริงๆ ผมจะไม่ปล่อยให้มันเห็นเดือนเห็นตะวันอีกต่อไป" "นั่นคือสิ่งที่มันต้องการ! มันต้องการให้คุณสติหลุด เพื่อที่คุณจะกลายเป็นฆาตกรที่ไร้เหตุผล!" รินรดาตะคอกกลับ จังหวะการกดแผลเริ่มเร็วขึ้นตามความตื่นตระหนก "ลุงศักดิ์ไม่ได้ปกป้องคุณเพื่อให้คุณไปตาย แต่ลุงปกป้องคุณเพื่อให้คุณมีชีวิตอยู่เพื่อความจริง!" รถพยาบาลเคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย กวินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านที่เพิ่งเกิดเหตุเพียงลำพัง ความเงียบที่กัดกินหัวใจทำให้เขารู้สึกถึงความเปราะบางของชีวิตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหยิบเศษกระดาษที่ลุงศักดิ์กำไว้แน่นในมือออกมาก่อนจะถูกนำตัวขึ้นรถ มันเป็นกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของคนใกล้ตาย *อย่าไว้ใจเงาที่สะท้อนในกระจก กวินทร์... ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้น* กวินทร์ขยำกระดาษในมือนั้นจนยับยู่ยี่ เขาสูดลมหายใจลึก ก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขาเอง บรรยากาศภายในห้องดูแตกต่างไปจากทุกวัน เอกสารที่เขาเคยวางไว้อย่างเป็นระเบียบถูกรื้อค้นจนกระจายเต็มพื้น แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดตาไม่ใช่ความรกเร้า หากแต่เป็นภาพถ่ายเก่าแก่ใบหนึ่งที่ถูกวางไว้กลางโต๊ะทำงานอย่างจงใจ ในภาพนั้นคือเขากับธันวาในวัยเด็ก แต่ส่วนหัวของเขาในภาพถูกกรีดด้วยของมีคมจนเป็นรอยยาว และที่ผนังห้องด้านหลัง มีข้อความเขียนด้วยสีแดงสดว่า "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น" เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง กวินทร์หันขวับไปพร้อมกับหยิบปืนที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักขึ้นมาเล็งทันที แต่ทว่า ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับไม่ใช่ธันวา ไม่ใช่ศัตรูที่เขาคาดคิด แต่เป็นหญิงวัยกลางคนที่เขาไม่เคยพบหน้ามาก่อน แต่น่าประหลาดใจ... เขากลับจำกลิ่นน้ำหอมของเธอได้แม่นยำ กลิ่นดอกมะลิที่หอมเย็นจนน่าขนลุก "ไม่ได้พบกันนานเลยนะ... กวินทร์" หญิงคนนั้นเอ่ยยิ้ม ดวงตาของเธอดูคล้ายกับเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน "ไม่คิดจะต้อนรับแม่หน่อยหรือจ๊ะ?" กวินทร์นิ่งค้าง นิ้วที่เหนี่ยวไกสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ นี่คือจุดเปลี่ยนที่เขาไม่เคยนึกถึง หรือว่าความจริงทั้งหมดที่เขาพยายามไขว่คว้า จะเริ่มต้นจากคนคนนี้ที่เขานึกว่าตายไปแล้วตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน โครโนสทริกเกอร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ